«Διαζύγιο α λα γερμανικά»

Ο καγκελάριος Γκέρχαρντ Σρέντερ με την παραίτηση του Όσκαρ Λαφοντέν
απαλλάσσεται από τον κυριότερο αντίπαλό του, αλλά ταυτόχρονα χάνει κάθε
δικαιολογία για την αποτυχία των επιλογών του

Λαφοντέν – Σρέντερ. Η αποχώρηση του πρώτου στερεί από τον δεύτερο τη δικαιολογία για τυχόν αποτυχίες του

Με την αποχώρηση του Όσκαρ Λαφοντέν από τη γερμανική κυβέρνηση ο καγκελάριος
Σρέντερ απαλλάσσεται από τον κυριότερο αντίπαλό του, με τον οποίο βρισκόταν
συνεχώς σε διάσταση για την οικονομική πολιτική. Ταυτόχρονα, όμως, χάνει και
τη σοβαρότερη δικαιολογία για την αποτυχία των επιλογών του.

«Διαζύγιο α λα γερμανικά»: έτσι χαρακτηρίζει η χθεσινή «Λιμπερασιόν» την
αποχώρηση του Όσκαρ Λαφοντέν από το υπουργείο Οικονομικών της Γερμανίας και
την προεδρία του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος. Η άμεση αντίδραση του
καγκελαρίου Σρέντερ, που τόνισε ότι η παραίτηση αυτή δεν θέτει σε κίνδυνο τη
σταθερότητα της κυβέρνησης, δεν μπορεί να κρύψει την αποτυχία μιας κυβέρνησης
που πριν από έξι μόλις μήνες ανέλαβε την εξουσία σε κλίμα γενικής ευφορίας.

Αυτό που απειλείται είναι η ισορροπία του συνασπισμού, αφού ο Όσκαρ Λαφοντέν
αποτελούσε τον «φύλακα» της σοσιαλδημοκρατικής ιδεολογίας απέναντι στον
πραγματισμό του Σρέντερ. Οι δύο άνδρες δεν είχαν κρύψει την αντιπαλότητά τους
στη μάχη για τη θέση του υποψηφίου για την καγκελαρία ­ στη συνέχεια, όμως, ο
Λαφοντέν υποστήριξε τον Σρέντερ.

Ο νέος υπουργός

Νέος υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας είναι από χθες ο Χανς Άιχελ, πρώην
πρωθυπουργός του ομόσπονδου κρατιδίου της Έσσης. Ο 57χρονος Άιχελ, που
ηττήθηκε στις τοπικές εκλογές στην Έσση στις 7 Φεβρουαρίου, είχε συναντηθεί
την Πέμπτη το βράδυ με τον καγκελάριο Σρέντερ και όλα έδειχναν ότι θα
διαδεχόταν τον Λαφοντέν. Ο ίδιος ο Σρέντερ, εξάλλου, είναι από χθες και
πρόεδρος του κόμματος.

Διατηρώντας τις αποστάσεις, γράφει ο σχολιαστής της «Λιμπερασιόν» Ζεράρ
Ντιπουί, θα μπορούσε να συγκρίνει κανείς την παραίτηση του Λαφοντέν με την
αποχώρηση των κομμουνιστών υπουργών από τη γαλλική κυβέρνηση επί προεδρίας
Μιτεράν, το 1984. Ο «Όσκαρ» ενσάρκωνε μια πολιτική κουλτούρα που έχει βαθιές
ρίζες στη γερμανική σοσιαλδημοκρατία. Απειλούσε ότι θα κάνει «τους πλούσιους
να πληρώσουν» και τελευταία δεν απέκλειε τη συνεργασία ακόμη και με το μικρό
κομμουνιστικό κόμμα της Γερμανίας.

Οι Πράσινοι

Η αποχώρηση του Λαφοντέν απαλλάσσει τον καγκελάριο από έναν ενοχλητικό
συνεργάτη. Αναλαμβάνοντας όμως ο ίδιος την προεδρία των σοσιαλδημοκρατών θα
πρέπει να επιβληθεί σ’ ένα κόμμα, που αντίθετα με τους ψηφοφόρους, προτιμούσε
πάντα τον Λαφοντέν από εκείνον. Και να επιλύσει τις τεράστιες διαφορές που
χωρίζουν το κόμμα του από τους Πράσινους. Μετά τα διαδοχικά πλήγματα που έχουν
δεχθεί, με τελευταίο την αποχώρηση του ανθρώπου που υποστήριξε όσο κανένας
άλλος τον «κόκκινο-πράσινο» συνασπισμό, θα μπορέσουν άραγε οι οικολόγοι να
παραμείνουν στην κυβέρνηση; Ή θα πραγματοποιηθεί το σχήμα του «μεγάλου
συνασπισμού» (σοσιαλδημοκράτες – φιλελεύθεροι – χριστιανοδημοκράτες) που οι
πολιτικοί αναλυτές θεωρούσαν ανέκαθεν «λογικότερο» και καταλληλότερο για τη
σημερινή Γερμανία;

Επισήμως, πάντως, οι Πράσινοι ανακοίνωσαν χθες ότι η παραίτηση του Λαφοντέν
δεν θέτει σε κίνδυνο τη συμμετοχή τους στην κυβέρνηση. «Θα ήταν παράλογο να
θεωρήσουμε τον Όσκαρ Λαφοντέν ως τον μοναδικό φίλο των Πρασίνων», δήλωσε η
Γκούντα Ρέστερλ, μία από τις δύο προέδρους των Πρασίνων.

Τα γερμανικά μέσα ενημέρωσης δεν μπορούσαν να κρύψουν χθες τη χαρά τους για
την παραίτηση του υπουργού Οικονομικών. «Η εξέλιξη αυτή προσφέρει νέες
ευκαιρίες στην κυβέρνηση, που δεν τις είχε ονειρευτεί», γράφει η εφημερίδα
«Μπιλντ». «Ανοίγει ο δρόμος για μεγαλύτερες φορολογικές περικοπές και
σταθερότερη οικονομική πολιτική, που δεν θα μας καθιστά πλέον γελοίους στους
διεθνείς κύκλους. Η Γερμανία μπορεί πλέον να αναπνεύσει με ανακούφιση».

«Ο Ναπολέων του Σάαρ»

Γεννημένος το 1943 στο Σάαρ, όπου υπηρέτησε ως πρωθυπουργός τα 14 τελευταία
χρόνια, ο «κόκκινος Όσκαρ» ­ όπως ήταν γνωστός ο Λαφοντέν, λόγω των
ριζοσπαστικών του πεποιθήσεων ­ είχε συγκεντρώσει πάνω του τόσο μεγάλη εξουσία
ώστε πολλοί τον έλεγαν «μυστικό καγκελάριο».

Η αγάπη του για την εξουσία και το παρουσιαστικό του του έχουν χαρίσει και ένα
ακόμη παρατσούκλι: «Ο Ναπολέων του Σάαρ».

Ο Λαφοντέν έπαιξε ουσιαστικό ρόλο στην εκλογική νίκη του περασμένου
Σεπτεμβρίου, παρ’ όλο που ήταν «κρυμμένος» πίσω από τον χαρισματικό, αλλά
άπειρο Σρέντερ. Το 1990 είχε διεκδικήσει την καγκελαρία από τον Χέλμουτ Κολ,
αλλά είχε σημειώσει μία από τις χειρότερες μεταπολεμικές επιδόσεις του
κόμματος: 33,5%. Η ήττα εκείνη είχε εξηγηθεί τότε από το γεγονός ότι είχε
εκφράσει ζωηρές επιφυλάξεις για τους ρυθμούς της ενοποίησης και είχε
προειδοποιήσει για το υψηλό κόστος που θα είχε.

Στη διάρκεια εκείνης της προεκλογικής εκστρατείας είχε δεχθεί μια μαχαιριά από
μία πνευματικά καθυστερημένη γυναίκα, που παραλίγο να τον αφήσει στον τόπο.
Ύστερα από μία περίοδο κατάθλιψης και αδράνειας επανήλθε με πάθος στην
πολιτική και από το 1995 άρχισε να εργάζεται για την ενότητα του κόμματος.
Ήταν ο πρώτος στο κόμμα που ευαισθητοποιήθηκε στον τομέα της οικολογίας και ο
πρώτος που τάχθηκε υπέρ της μείωσης του χρόνου εργασίας.

Χαίρονται οι τραπεζίτες

Φυσικός στο επάγγελμα, ο Λαφοντέν άρχισε να ασχολείται από νωρίς με την
οικονομία. Πριν ακόμη ο Σρέντερ του αναθέσει το υπουργείο Οικονομικών, είχε
διατυπώσει προτάσεις για τη μεταρρύθμιση του διεθνούς νομισματικού συστήματος
και τον καθορισμό των επιπέδων διακύμανσης ανάμεσα στο ευρώ, το γιεν και το
δολάριο. Η αποχώρησή του θα ικανοποιήσει ασφαλώς τους τραπεζικούς κύκλους της
Φρανκφούρτης, που υφίσταντο κάθε εβδομάδα τις εκκλήσεις του υπέρ της μείωσης
των επιτοκίων.

Σύμφωνα με ορισμένους πολιτικούς παρατηρητές, η αποχώρησή του από την
κυβέρνηση ανοίγει τον δρόμο για να διεκδικήσει τη θέση του προέδρου της
Ευρωπαϊκής Επιτροπής, στην οποία προσβλέπει και ο Ρομάνο Πρόντι.