Βρήκαν τη λύτρωση σκοτώνοντας τα συναισθήματά τους

Δεν γνωρίστηκαν μεταξύ τους. Αν είχαν συναντηθεί θα είχαν να πουν πολλά. Θα
μπορούσε να ανοίξει ο ένας στον άλλο την καρδιά του και να εξομολογηθεί πως,
κάποια μοιραία στιγμή της ζωής του, ο ένας στα 54 του χρόνια και ο άλλος στα
18, αφαίρεσε τη ζωή ενός δικού του ανθρώπου

«Προήδρευα στο Μεικτό Ορκωτό Εφετείο Αθηνών, από το οποίο δικαζόταν ένας
πατέρας για τη δολοφονία του ψυχασθενούς γιου του. Το θύμα, 28 ετών, έπασχε
από τα εφηβικά του χρόνια από ανίατη σχιζοφρένεια. Ο πατέρας είχε φροντίσει με
κάθε τρόπο για τη θεραπεία του, χωρίς αποτέλεσμα. Τελευταία η κατάσταση είχε
επιδεινωθεί.

Ο νεαρός αποτελούσε κίνδυνο για την οικογένεια. Πάθαινε κρίσεις, έσπαγε
με πέτρες τα τζάμια του σπιτιού, απειλούσε να σκοτώσει τη μητέρα του και τα
δύο αδέλφια του. Την παραμονή του εγκλήματος, έπειτα από μια δυνατή κρίση, ο
28χρονος τσακώθηκε με τον αδελφό του κι έφυγε από το σπίτι.

Ο πατέρας κατήγγειλε στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής την εξαφάνιση και
ζήτησε να συλλάβουν τον γιο του και να τον οδηγήσουν στο ψυχιατρείο.

Ωστόσο ο πατέρας περίμενε πως ο γιος του θα γύριζε κάποια στιγμή στο
σπίτι. Πράγματι, ο νεαρός επέστρεψε και ανέβηκε στην ταράτσα του σπιτιού, σ’
ένα δωμάτιο που χρησιμοποιούσαν σαν αποθήκη.

Ο πατέρας, λίγους μήνες πριν, είχε αγοράσει ένα πιστόλι. Εκείνο το πρωί
πήρε τη μεγάλη απόφαση.

Το γέμισε και ανέβηκε στην αποθήκη. Με τέσσερις πυροβολισμούς σε καίρια
σημεία προκάλεσε τον θάνατο του γιου του. Το πτώμα του ψυχασθενούς νέου έμεινε
όλη την ημέρα εκεί.

Το βράδυ ο παιδοκτόνος το τύλιξε σε κουβέρτες, το τοποθέτησε στο
πορτ-μπαγκάζ του αυτοκινήτου τού δεύτερου γιου του και τη νύχτα πήγαν μαζί σε
ερημική τοποθεσία του Καλάμου, όπου ο πατέρας με τη βοήθεια του γιου του
έσκαψε τάφο και έθαψε το πτώμα. Παρά τις προτροπές των μελών της οικογένειάς
του να ομολογήσει το έγκλημα, εκείνος φρόντισε με κάθε τρόπο να μην
αποκαλυφθεί.

Καθάρισε την αποθήκη, έβαψε τους τοίχους, πέταξε το όπλο και τα
φυσίγγια. Τελικά, μια εβδομάδα μετά τον φόνο, η γυναίκα του και η κόρη του τον
κατήγγειλαν στην Αστυνομία. Η ποινή που του επιβάλαμε σε δεύτερο βαθμό ήταν
κάθειρξη 10 χρόνων και 6 μηνών για ανθρωποκτονία από πρόθεση που τελέστηκε σε
ήρεμη ψυχική κατάσταση. Του αναγνωρίσαμε δύο ελαφρυντικά. Του προτέρου εντίμου
βίου και των μη ταπεινών αιτίων».

ΟΑπόστολος Κοσμάς δολοφόνησε τον ψυχασθενή γιο του. Ο Γιάννης Κολόβης σκότωσε
τον βάναυσο πατέρα του…

Τώρα, ο παιδοκτόνος δεν ζει πια. Εξέπνευσε στη φυλακή δυο χρόνια μετά το
έγκλημα. Δεν άντεξε τον πόνο που προκάλεσε ο ίδιος στον εαυτό του και την
οικογένειά του, προσπαθώντας να απαλλάξει τόσο τον άρρωστο γιο του όσο και
τους υπόλοιπους (τη γυναίκα του και τους άλλους δύο γιους του) από το
αγιάτρευτο βάσανο που τους «έτρωγε» καθημερινά.

Αντίθετη πορεία

Ο νεαρός πατροκτόνος ακολούθησε ευτυχώς αντίθετη πορεία. Αφού έφτασε στο
οριακό σημείο ­ να σκοτώσει με ένα τσεκούρι τον πατέρα του ­ κατάφερε, με τη
βοήθεια των δικών του, των καθηγητών και των συμμαθητών του, να λάβει μέρος
στις Πανελλήνιες Εξετάσεις, να περάσει σε κάποια σχολή και να συνεχίσει με
επιτυχία τις σπουδές του.

Σημαντικό στήριγμα έδωσε στο «πέταγμα» του Δημήτρη η ανακρίτρια που χειρίστηκε
αυτή την τόσο δύσκολη υπόθεση. Η κ. Ελευθερία Ρώμα κατόρθωσε να κρίνει την
πράξη του με τις πραγματικές της διαστάσεις. Δεν είδε στο πρόσωπο του νεαρού
παιδιού τον στυγνό εγκληματία, αλλά το ψυχικά τραυματισμένο πλάσμα που δεν
άντεξε άλλο να βλέπει τον πατέρα του να κακοποιεί, να βιάζει, να
κακομεταχειρίζεται τη μητέρα του μπροστά στα μάτια του ίδιου και του μικρού
αδελφού του, στο σπίτι τους που αποτελείται από ένα δωμάτιο! Έτσι η
ανακρίτρια, μητέρα και η ίδια ενός συνομήλικου αγοριού, του έδωσε την ευκαιρία
να βελτιώσει την έως τότε δυσβάστακτη ζωή του, κάνοντας δεκτή την αίτηση
αποφυλάκισής του και αφήνοντάς τον ελεύθερο.

Με ελαφρυντικά

Η δίκη του Δημήτρη δεν έχει γίνει ακόμη ώστε να δούμε πώς θα τον κρίνει η
Δικαιοσύνη και, πολύ περισσότερο, πώς θα αντιμετωπίσουν το δράμα αυτού του
παιδιού οι ένορκοι, ως εκφραστές της κοινής γνώμης. Κάποιοι άλλοι ένορκοι, που
ανέβηκαν στην έδρα του δικαστηρίου από το οποίο δικάστηκε ο Απόστολος Κοσμάς
τον Οκτώβριο του 1997, δεν δίκασαν μόνο την πράξη του. Δεν στάθηκαν στο
αποτρόπαιο έγκλημα του πατέρα εις βάρος του γιου του. Κατάφεραν να «μπουν»
μέσα στην ψυχή του και να κατανοήσουν πώς ένας γονιός, καλός και στοργικός,
φτάνει στο έσχατο σημείο να αφαιρέσει τη ζωή του παιδιού του. Του αναγνώρισαν
λοιπόν ελαφρυντικά. Του έδειξαν πως δεν τον θεωρούν στυγνό δολοφόνο…

Οι εισαγγελικές αρχές ωστόσο είχαν αντίθετη άποψη. Όπως είχαν και οι τρεις
τακτικοί δικαστές που δίκασαν τον δυστυχή πατροκτόνο. Ηθελαν να του επιβληθεί
η ποινή της ισόβιας κάθειρξης. Ασκήθηκε λοιπόν έφεση κατά της πρωτόδικης
απόφασης, με την οποία ο Απόστολος Κοσμάς καταδικάστηκε σε κάθειρξη 15,5 ετών.
Ο θάνατος όμως πρόλαβε το Εφετείο…

Ο ΠΑΤΡΟΚΤΟΝΟΣ

Γιάννης Κολόβης. Ήθελε μόνο να γλιτώσει τη μάνα του από τη βάναυση συμπεριφορά του πατέρα του

Τον αγαπούσε ο Γιάννης τον πατέρα του. Αγαπούσε όμως και τη μητέρα του και τον
μικρό αδελφό του. Οι σκηνές βίας εκτυλίσσονταν στο σπίτι τους καθημερινά. Ήταν
κάτι που κανείς δεν μπορούσε να συνηθίσει. Και πολύ περισσότερο ο Γιάννης…

Το δυάρι στου Ζωγράφου, όπου έμενε η τετραμελής οικογένεια του Νίκου Κολόβη,
δεν έδινε τη δυνατότητα στον 18χρονο μαθητή της Γ’ Λυκείου ούτε καν να κάνει
πως δεν ακούει. Από το διπλανό δωμάτιο όπου καθόταν, προσπαθώντας να διαβάσει,
άκουγε τους γονείς του συνεχώς να τσακώνονται. Τον πατέρα του να προσπαθεί να
βιάσει τη μητέρα του κι εκείνη να αμύνεται με κάθε τρόπο. Όλα αυτά συνέβαιναν
μπροστά στα μάτια του 10χρονου αδελφού του, που συνήθως βρισκόταν στο
υπνοδωμάτιο των γονιών του για να δει τηλεόραση.

Έτσι έγινε κι εκείνο το βράδυ. Και η υπομονή του Γιάννη εξαντλήθηκε. Σηκώθηκε
πάνω, πήγε στην κουζίνα και άρπαξε ό,τι βρήκε μπροστά του. Ήταν ένα σφυρί. «Αν
συνεχίσεις θα σε χτυπήσω», απείλησε τον πατέρα του που είχε ξεκουμπώσει το
παντελόνι του και βρισκόταν πάνω από την ανήμπορη να αντιδράσει μητέρα του.
Εκείνος τον αγνόησε. Όπως έκανε όλες τις φορές. Και τότε ο Γιάννης, χωρίς να
συνειδητοποιεί τι κάνει, αρχίζει να τον χτυπάει με μανία.

«Έκλεισε το σπίτι μου. Θα πάει το παιδί μου φυλακή. Γιατί;» φώναζε η τραγική
μάνα λίγο αργότερα, όταν οι γείτονες έσπευσαν στο διαμέρισμα να δουν τι
συμβαίνει. Ο Γιάννης δεν μπορούσε να μιλήσει. Έτρεμε ολόκληρος. Δεν ήξερε
ακόμη ότι είχε σκοτώσει τον πατέρα του.

Ήταν τέλος Φεβρουαρίου του 1997. Ο Γιάννης Κολόβης προφυλακίστηκε
κατηγορούμενος για ανθρωποκτονία από πρόθεση εις βάρος του ανθρώπου που του
έδωσε τη ζωή. Όλοι οι κοντινοί του άνθρωποι, συγγενείς, φίλοι, συμμαθητές,
καθηγητές, είχαν μόνο καλές κουβέντες να πουν γι’ αυτό το παιδί. Ο ίδιος,
καταρρακωμένος, προσπαθούσε να πει πως ποτέ δεν σκέφτηκε να σκοτώσει τον
πατέρα του. Ήθελε μόνο να γλιτώσει τη μάνα του από τη βάναυση συμπεριφορά
αυτού του ανθρώπου. Δεν ήξερε όμως πώς να το πει. Δεν είχε δύναμη ούτε καν να
υπερασπιστεί τον εαυτό του…

Δύο μήνες αργότερα ο Γιάννης Κολόβης αποφυλακίστηκε. Δεν το ζήτησε για να
αποφύγει την τιμωρία του εγκλεισμού, αλλά για να μπορέσει να τελειώσει το
Λύκειο, να δώσει εξετάσεις και να προσφέρει ό,τι μπορεί στην ανυπεράσπιστη
οικογένειά του.

Και τα κατάφερε. Έγινε ηλεκτρολόγος και τώρα δουλεύει σκληρά για να ζήσει ο
ίδιος, η μητέρα του και ο μικρός αδελφός του. Δεν ξέχασε ποτέ ο Γιάννης όσους
του έδωσαν την ευκαιρία να συνεχίσει τη ζωή του. Δεν ξέχασε την ανακρίτρια που
του άνοιξε την πόρτα της φυλακής, τους καθηγητές του που τόσο τον υποστήριξαν.
Έστειλε στην κ. Ρώμα μια επιστολή με ένα μεγάλο «ευχαριστώ» και μαζί φωτοτυπία
του διπλώματος που πήρε από τη σχολή του. Για να της αποδείξει πως δεν έκανε
λάθος, όταν παρά την αντίθετη πρόταση του εισαγγελέα είπε «ναι» στην αίτηση
αποφυλάκισής του…

Ο ΠΑΙΔΟΚΤΟΝΟΣ

Απόστολος Κοσμάς. Σκότωσε τον γιο του, τον 27χρονο Βαγγέλη, που έπασχε από σχιζοφρένεια από τα 17 του

«Ήταν ο γιος μου». Ποιος να τον πιστέψει; Οι αστυνομικοί τον πλησίασαν με
επιφύλαξη. Είχαν ειδοποιηθεί από κάποιον περαστικό που, εντελώς τυχαία, είδε
το μακάβριο θέαμα. Είδε έναν κάθιδρο άνθρωπο να τεμαχίζει ένα απανθρακωμένο
πτώμα, να βάζει τα κομμάτια σε σακούλες σκουπιδιών και να τις τοποθετεί στο
πορτ-μπαγκάζ του αυτοκινήτου του.

«Τι κάνεις εδώ;». Ο Απόστολος Κοσμάς δεν είχε άλλες αντοχές. Το προηγούμενο
απόγευμα είχε σκοτώσει τον πρωτότοκο γιο του. Τον 27χρονο Βαγγέλη, που έπασχε
από σχιζοφρένεια από τα 17 του. Επί επτά μήνες έψαχνε τρόπο για να δώσει τέλος
στον εφιάλτη που βασάνιζε τον ίδιο και την οικογένειά του. Στην έμμονη ιδέα
που τον είχε καταλάβει και που τον έκανε να τρέμει πως ο Βαγγέλης θα σκότωνε
κάποια στιγμή τα αδέλφια του και τη μητέρα του. Κάθε φορά που επέστρεφε στο
σπίτι του δίσταζε να πάει στα υπνοδωμάτια. Δεν ήξερε τι επρόκειτο να
αντικρύσει. Και για τον Βαγγέλη όμως δεν ήταν σίγουρος. Φοβόταν πως μπορούσε
να κάνει κακό και στον εαυτό του.

Ήταν 6 Ιουλίου του 1996. Ο Απόστολος Κοσμάς μ’ ένα τσεκούρι στο χέρι εκτελεί
την απόφαση που έχει ήδη πάρει. Χτυπάει με δύναμη τον κοιμισμένο Βαγγέλη στο
κεφάλι. Για να βεβαιωθεί πως το έγκλημα δεν θα μείνει ημιτελές τού καρφώνει
και ένα μαχαίρι στον θώρακα. Το άψυχο κορμί του Βαγγέλη, του… εφιάλτη της
οικογένειας, τυλιγμένο σε μια κουκούλα αυτοκινήτου, μεταφέρεται από τον πατέρα
του στον Κάλαμο. Στον δρόμο ο Απόστολος Κοσμάς αγοράζει και δύο μπιτόνια
βενζίνη. Φτάνοντας στον προορισμό του πετάει το πτώμα σε λάκκο
νεοανεγειρόμενης οικοδομής, το περιλούει με τη βενζίνη και ανάβει φωτιά. Στο
σπίτι, μόνος, αφού η γυναίκα του και ο μικρός γιος του βρίσκονταν στο εξοχικό
τους και ο μεσαίος γιος στο Λονδίνο, ο τραγικός πατέρας βουτηγμένος στις
τύψεις αγωνιά μην αποκαλυφθεί το έγκλημα. Δεν θέλει να μάθουν τα άλλα μέλη της
οικογένειάς του την κατάληξη του Βαγγέλη. Αν κανείς δεν εντόπιζε το πτώμα του,
θα μπορούσε να γίνει πιστευτή ­ λόγω της αρρώστιάς του ­ η εξαφάνισή του.

Περιμένει να ξημερώσει και επιστρέφει, εφοδιασμένος με ένα πριόνι και σακούλες
σκουπιδιών, εκεί όπου είχε πετάξει το πτώμα του παιδιού του. Και κάνει κάτι
που ίσως είναι χειρότερο από τον φόνο. Τεμαχίζει το άψυχο κορμί του άτυχου
νεαρού, βάζει τα κομμάτια στις σακούλες και τις φορτώνει, μία μία, στο αυτοκίνητο!

«Τι κάνεις εκεί;». Η φωνή του αστυνομικού τον ξάφνιασε. Απορροφημένος όπως
ήταν, δεν είχε προσέξει πως τον είχαν περικυκλώσει άνδρες της Αστυνομίας
ειδοποιημένοι από κάποιον περαστικό. Ο Απόστολος Κοσμάς καταρρέει. Δεν έχει
άλλη δύναμη. Ούτε καν να δικαιολογήσει την πράξη του. «Ήταν ο γιος μου…»
απαντά και χωρίς να προβάλει αντίσταση επιβιβάζεται στο περιπολικό.

Η οικογένειά του, που ζούσε το ίδιο δράμα επί δέκα χρόνια, στάθηκε από την
πρώτη στιγμή στο πλευρό του. Τραγική φιγούρα η γυναίκα του δράστη και μητέρα
του θύματος. Αξιοπρεπής σε όλες τις φάσεις που ακολούθησαν, στήριξε τον σύζυγό
της, πονώντας συγχρόνως για το παιδί που έχασε, για τον γιο της που τα
τελευταία χρόνια είχε γίνει ο εφιάλτης τους…