3η ΚΑΡΤΑ Το πάνω χέρι οι πονηροί

ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ δεν ταιριάζουν στους αδρανείς. Όσοι κοπιάζουν, μαθαίνουν,
καλλιεργούνται και βελτιώνονται, έχουν δικαίωμα να ονειρεύονται τη συγκομιδή
πλούσιων καρπών, αλλά και να γεύονται τους χυμούς τους.

Το ελληνικό ποδόσφαιρο ονειρεύεται. Δεν είναι λάθος. Το λάθος εντοπίζεται
στην αδράνειά του να χτίσει σωστά το μέλλον του και την απροθυμία του να
καθαρίσει το τοπίο των γηπέδων.

Κι αν κάποιες φορές συναντιέται με επιτυχίες, δεν μπορεί να έχει τη
βεβαιότητα ότι σε σύντομο χρόνο θα ξανακλείσει ραντεβού. Η κάθε επιτυχία
στηρίζεται σε συγκυρίες και όχι στη δουλειά σε βάθος.

Στο ποδόσφαιρό μας περισσεύει η πονηριά και απουσιάζει η εξυπνάδα. Πώς
αλλιώς να ερμηνευτεί το γεγονός ότι οι περισσότεροι κατά καιρούς
διαμαρτύρονται για το έλλειμμα κύρους και αξιοπιστίας και σχεδόν όλοι έχουν
αφαιρέσει πέτρες και πολλοί αφαιρούν ακόμα από το τείχος προστασίας του
ποδοσφαίρου; Πώς να εξηγηθεί αυτή η ασύνορη αδιαφορία για οργάνωση ενός χώρου,
που θέλει τα δισεκατομμύρια του Τσάμπιονς Λιγκ;

Μια χρονιά, δύο χρονιές, ενδεχομένως να υπάρξουν επιτυχίες. Ύστερα θα έρθει
πάλι η εποχή των ισχνών αγελάδων. Βλέπετε, δεν έχει βρεθεί ακόμα τρόπος να
σηκώνονται ουρανοξύστες χωρίς θεμέλια. Οι πονηροί του παρασκηνίου χλευάζουν
αυτές τις θέσεις. Οι έξυπνοι όμως δεν ενοχλούν τους πονηρούς. Τους αφήνουν στη
φθοροποιό δράση τους, που υποθηκεύει το μέλλον του ποδοσφαίρου μας και στερεί
το ποιοτικό θέαμα από τους φιλάθλους σε σταθερή βάση.

Έτσι όμως αυτό το ανάπηρο ποδόσφαιρο δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι διαθέτει
έξυπνους. Χωρίς αξιόλογες επενδύσεις, βάρος στην υποδομή, και κυρίως χωρίς
υγιή ανταγωνισμό, οι διακρίσεις των ομάδων στην Ευρώπη θα εξακολουθήσουν να
είναι περιστασιακές.

Αν αυτό θέλουν οι πονηροί εξουσιαστές, ας συνεχίσουν.