ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Διδάγματα γυναικών

ΕΙΝΑΙ μερικές κουβέντες που μένουν, που «γράφουν», που έχουν τόση αλήθεια μέσα
τους, που σε μαγνητίζουν. Τέτοιες κουβέντες, ειπωμένες από επώνυμα γυναικεία
χείλη, συνέλεξε και εξέθεσε στον «Επενδυτή» του περασμένου Σαββάτου ο
συνάδελφος Σωτήρης Κακίτσης, αιχμαλωτίζοντας την προσοχή μου και προτρέποντάς
με, χωρίς ποτέ να το έχει φανταστεί, σε μιαν… επιβεβλημένη αντιγραφή:

«Όσο είσαι νέος μοιάζει ν΄ αργεί πολύ ο χρόνος. Όταν πιάνεις να μεγαλώνεις, ο
χρόνος αρχίζει να βιάζεται όλο και πιο πολύ. Σαν να θέλει να τελειώνει μαζί
σου… Εγώ έμαθα να τον σέβομαι τον χρόνο», μας προετοίμασε η μεγάλη Δέσπω
Διαμαντίδου. «Η ζωή είναι απλή. Κι εκτός από απλή είναι και σύντομη, γι΄ αυτό
δεν μας “παίρνει” να μπλεκόμαστε στα δίχτυα των κομπλεξισμών», μας προσγείωσε
η συνειδητή αντικομφορμίστρια Έλενα Ναθαναήλ. «Άμα χάσεις μαθαίνεις. Υπάρχει
καλύτερο μάθημα από την ήττα; Άσε δε που αν δεν χάσεις, δεν μαθαίνεις ποτέ»,
μας αποκάλυψε η διαχρονική Μπέττυ Λιβανού.

«Η εξουσία είναι ένα είδος προσέγγισης των πραγμάτων, η οποία συνήθως σε κάνει
να νομίζεις πως είσαι άλλο από αυτό που πραγματικά είσαι», μας έκοψε το
αυτοπαραμύθιασμα η εύστοχη Ελένη Γλύκαντζη – Αρβελέρ για να μας παραδώσει
αμέσως μετά για χαλάρωση στην αέρινη Όλια Λαζαρίδου: «Πρέπει να έχεις μέσα σου
ένα “Δεν βαριέσαι μωρέ στο κάτω-κάτω”. Όταν την έχεις πάντα μαζί σου αυτήν την
αλαφράδα και δεν έχεις αυτό το βαρύ και ασήκωτο “Δοξάστε με”, κάτι γίνεται,
κάτι κάνεις, κάπου πάει το πράγμα».

Και εν πάση περιπτώσει, όπως επισημαίνει και η δροσερή Μυρτώ Αλικάκη, «δεν λέω
πως η ζωή πια δεν είναι οικονομικά ­ και όχι μόνο ­ δύσκολη, αλλά προσπαθώντας
να πετύχεις για να… ζήσεις, πολλές φορές το τρένο χάνεται».

Διδάγματα γυναικών για… θεραπεία εγωισμών γυναικείων, και δη ανδρικών.