[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Πολύ μεγάλη κουβέντα ο «εκσυγχρονισμός της Εκκλησίας» για να την καλουπώνει
κανείς στους ίδιους παλιούς κορσέδες με τα κορδόνια, χαλαρότερα σε δημόσια
κηρύγματα του Προκαθημένου της, σφιχτότερα μόλις κάτι πιο ουσιαστικό πάει να
ειπωθεί. Ο Ζακύνθου «φθηνά τη γλίτωσε» από την κατηγορία του Νικολαϊτισμού
μόνον και μόνον γιατί αποτόλμησε να παραδεχθεί ­ δίχως να… καταραστεί ­ την
παγκοίνως γνωστή πραγματικότητα των προγαμιαίων σχέσεων. Και δεν γνωρίζει
μόνον ο ίδιος τις πιέσεις που δέχθηκε για να πει «ήμαρτον» και το ρίσκο που
πήρε αρνούμενος μέχρι τέλους. Τώρα ήρθε η σειρά του Ιωαννίνων να κληθεί με
«απανταχούσα» στο ανώτατο ιερατείο γιατί είπε το απλό ­ και επίσης γνωστό και
παραδεδεγμένο από τους περί τα θεολογικά εντρυφούντες ­ πως η καύση νεκρών δεν
συγκρούεται με το δόγμα της ορθοδοξίας και επομένως η Πολιτεία δεν δεσμεύεται
να νομοθετήσει. «Ελάτε όλοι, όπως είσθε». Σε ποιους απευθύνεται η γενναιόδωρη
πρόσκληση; Και τάχα δεν είναι «μέσα» οι τόσοι που διερωτώνται αν θα υπάρξει
ποτέ διαφάνεια στα οικονομικά της Εκκλησίας ή αν θα λειτουργήσει έστω η
αυτοκάθαρση από το άγος των ατασθαλιών που σπρώχνεται ­ φαρισαϊκά ­ στο
περιθώριο για να προβληθεί το αίτημα του «πριμ παραγωγικότητας» στους
κληρικούς; «Εκτός» ­ ασφαλώς! ­ θα πρέπει να λογίζονται και όσοι διαπορούν με
το άλλο ­ φρέσκο αυτό ­ αίτημα αποχαρακτηρισμού δασικών εκτάσεων, που
υποστηρίζεται ότι ανήκουν στην Εκκλησία, για να αξιοποιηθούν ­ πως, δηλαδή; ­
«επ’ ωφελεία Εκκλησίας – Κράτους…».

Κατά τα λοιπά, ο «εκσυγχρονισμός της Εκκλησίας» καλά πορεύεται, με την απειλή
αφορισμού όσων αρνούνται να ορκισθούν, πιστοί στο «μη ομόσαι όλως» και την
άρνηση του μυστηρίου της βαπτίσεως σε παιδιά γονέων που έχουν παντρευτεί με
πολιτικό γάμο. Άλλωστε, το εκσυγχρονιστικότερο όλων το είπε εσχάτως ο
Μακαριώτατος: «Αν αποτεφρώνονταν οι νεκροί, δεν θα είχαμε τα κόκαλα αγίων».
Και τα κόκαλα τόσων και τόσων αγίων, οσίων και μαρτύρων που ποτέ δεν βρέθηκαν;
Έχει σημασία αυτό για τον σεβασμό και την τιμή στην προσφορά τους;