ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Δύσκολο να διαλέξω αγάπη

Λατρεύω το ραδιόφωνο, τις συναισθηματικές ανακλήσεις που φέρνει. Είναι το
τρανζιστοράκι που έκρυβα έφηβη κάτω από τις κουβέρτες, για να ακούω τα
μεσάνυχτα Αλμπάνο, Χατζή και Νιλ Ντάιμοντ. Αυτό που μας έκανε να ζούμε την
Ιστορία με τη φωνή της Δαμανάκη την παγερή νύχτα του Πολυτεχνείου. Η συντροφιά
στα ξενύχτια της φοιτητικής ζωής και στα λιασίματα στην παραλία, δίπλα στις
ρακέτες και τα φλερτ. Ήταν οι δικές μας προσωπικές «μέρες ραδιοφώνου».

Παρέμεινε το ίδιο αγαπημένο και αργότερα, όταν βρέθηκα μέσα στον ραδιοθάλαμο,
να φτιάχνω τις δικές μου εκπομπές. Είμαι τόσο εξαρτημένη με αυτό το πρωί όσο
και με τον καφέ μου. Είναι πάντα η πρώτη, αυτόματη, κίνηση μόλις μπω στο
αυτοκίνητο. Καμία σχέση με το τηλεκούτι, που δεν αφήνει τη φαντασία να πετάξει.

Παρ’ όλα αυτά, θυμώνω πολύ κάθε φορά που ακούω το σποτάκι να διαφημίζει
χλευαστικά το ραδιόφωνο εις βάρος των εφημερίδων. Εκνευρίζομαι πολύ με τον
τύπο που τις ειρωνεύεται πως είναι ειδησεογραφικά «και 24 ώρες πίσω». Κύριοι
του ραδιοφώνου, μην με βάλετε να διαλέξω ανάμεσα στις δύο μου αγάπες ­ τον
προφορικό και τον γραπτό λόγο ­ γιατί φοβάμαι ότι δεν θα διαλέξω τον πρώτο.

Τα τυπωμένα γράμματα, οι συμβολισμοί, οι σελίδες κρεμασμένες τις καθημερινές
στο κιόσκι ή απλωμένες στα σεντόνια την Κυριακή, είναι ένας ξεχωριστός κόσμος
με τη δική του μαγεία. Είναι η σκέψη που αναλύεται, η είδηση που παίρνει τις
πραγματικές της διαστάσεις, το κείμενο που κόβεται και μένει στο συρτάρι.

Οι κοινωνιολόγοι λένε ότι ο άνθρωπος χρειάστηκε χιλιάδες χρόνια για να περάσει
από τον προφορικό λόγο στον γραπτό. Μήπως τώρα, στην εποχή της
υπεραπλούστευσης και των αξιών «μιας χρήσεως», οδεύει την ανάστροφη πορεία;