30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΝΙΚΟΣ ΦΩΣΚΟΛΟΣ

ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Στην Αθήνα.

ΑΓΑΠΑ ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΑ: Τη γυναίκα του, τα παιδιά του, τα εγγόνια του, τη
θάλασσα, τα έλατα της Ευρυτανίας.

ΔΕΝ ΑΠΟΧΩΡΙΖΕΤΑΙ ΠΟΤΕ: Το άγχος για τη δουλειά του και την επιτυχία.

ΝΟΣΤΑΛΓΕΙ: Τη μέρα που δεν θα ξυπνήσει στις 5 τα χαράματα για να δουλέψει.

ΜΟΥΣΙΚΗ ΠΟΥ ΤΟΝ ΞΕΚΟΥΡΑΖΕΙ: Η κλασική. Η όπερα. Η Μαρία Κάλλας. Ο Μπαχ.
Ο Τσαϊκόφσκι.

ΒΙΒΛΙΟ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΖΕΙ: Τώρα Ντυράν, ιστορία του Πολιτισμού και ινδικές Βέδες.

ΘΑ ΚΑΛΟΥΣΕ ΣΕ ΓΕΥΜΑ: Τα παιδιά του… Και τον… εαυτό του.

Στους ηθοποιούς που παίζουν στη «Λάμψη» και στην «Καλημέρα ζωή» δεν
συγχωρεί την «έλλειψη επαγγελματικής ευθύνης». Ο Νίκος Φώσκολος, ο πατέρας των
δύο καθημερινών σειρών του Antenna, είναι πιεστικός όχι μόνον με τους
ηθοποιούς του, αλλά και με τον ίδιο του τον εαυτό. Το φινάλε των δύο σειρών
του δεν το βλέπει ούτε στο απώτερο μέλλον. Κι αν αυτό συμβεί, θα συνεχίσει την
παρουσία του στην τηλεόραση με δύο άλλες νέες παραγωγές. Για το μόνο που
ανησυχεί σήμερα είναι «για την πατρίδα, για τίποτ’ άλλο».

ΕΡ.: «Λάμψη» και «Καλημέρα ζωή». Είναι και τα δυο παιδιά σας;

ΑΠ.: Παιδιά μου, αλλά παιδιά δύσκολα και βασανιστικά.

ΕΡ.: Σε ποιο έχετε αδυναμία;

ΑΠ.: Σ’ εκείνο που κάθε φορά έχει μικρότερη θεαματικότητα.

ΕΡ.: Αισθάνεστε σαν πάτερ φαμίλιας;

ΑΠ.: Ακριβώς. Για τα έργα, για 150 ηθοποιούς, για 100 τεχνικούς και λοιπούς εργαζόμενους.

ΕΡ.: Βιβλίο Γκίνες. Όνειρο που έγινε πραγματικότητα;

ΑΠ.: Το έργο μπήκε στο Γκίνες για τα 1.000 επεισόδια και όπου να ‘ναι περνάει
τα 2.000 επεισόδια.

ΕΡ.: Θα ξεπεράσετε σε επεισόδια ακόμη και τα «Ατίθασα νιάτα»;

ΑΠ.: Αν τα «Ατίθασα νιάτα» σταματούσαν, ίσως. Αλλά συνεχίζεται η παραγωγή τους.

ΕΡ.: Γιατί επιμένετε στην τηλεόραση;

ΑΠ.: Γιατί ελληνικός κινηματογράφος έπαψε να υπάρχει ­ το να γράψεις σήμερα
θέατρο σημαίνει ότι έχεις αποφασίσει να πεινάσεις.

ΕΡ.: Τα δύο αυτά σίριαλ έχουν ημερομηνία λήξεως;

ΑΠ.: Αυτή τη στιγμή τίποτα τέτοιο δεν είναι ορατό…

ΕΡ.: Τη βλέπετε σύντομα ή ύστερα από πολλά χρόνια;

ΑΠ.: Αργότερα πάντως. Δεν ξέρω πότε.

ΕΡ.: Πόσο μεγάλο είναι το κενό της Κάτιας Δανδουλάκη;

ΑΠ.: Τεράστιο!

ΕΡ.: Τι δεν συγχωρείτε στους ηθοποιούς;

ΑΠ.: Την έλλειψη επαγγελματικής ευθύνης.

ΕΡ.: Είστε αυστηρός εν ώρα εργασίας;

ΑΠ.: Είμαι… απαίσιος!. Τελειομανής, αγχοτικός, πιεστικός, εκνευριστικός και
το μόνο μου άλλοθι είναι ότι πιο πολύ απ’ όλους βασανίζω τον εαυτό μου.

ΕΡ.: Έχετε πει ποτέ: τα παρατάω;

ΑΠ.: Όχι. Είναι μια άγνωστη λέξη για μένα.

ΕΡ.: Καλοί… μαθητές ο γιος, η κόρη και ο γαμπρός σας;

ΑΠ.: Τους λυπάμαι και τους τρεις. Γιατί μού μοιάζουν πολύ. Ο Σπύρος μάλιστα
και η Ντέλλα μέ ξεπερνούν.

ΕΡ.: Τι θα θέλατε να γίνει ο τζούνιορ Νίκος Φώσκολος;

ΑΠ.: Όχι σκηνοθέτης, όχι ηθοποιός, όχι συγγραφέας, όχι καλλιτέχνης, για τον
Θεό. Να μη ζήσει μέσα σε κινούμενη άμμο.

ΕΡ.: Γιατί εργάζεστε τόσες πολλές ώρες καθημερινά;

ΑΠ.: Γιατί κάνω μια δουλειά που είναι ίσως παγκόσμιο ρεκόρ. Δύο έργα, δύο
πρεμιέρες, κάθε βράδυ για εννέα χρόνια, βρέξει – χιονίσει.

ΕΡ.: Τι σας έχει μείνει από τον «Άγνωστο πόλεμο»;

ΑΠ.: Η αγάπη σύσσωμου του ελληνικού λαού για το έργο.

ΕΡ.: Σας έχουν αφήσει πικρία οι κατηγορίες;

ΑΠ.: Όχι. Καμιά απολύτως.

ΕΡ.: «Υπολοχαγός Νατάσα»: τι σας έρχεται στον νου;

ΑΠ.: Η αγαπημένη μου φίλη, η Αλίκη.

ΕΡ.: Γιατί πιστεύετε ότι οι παλιές σας ταινίες βλέπονται ευχάριστα;

ΑΠ.: Γιατί δεν υπήρξαν καινούργιες που να αντέχει να τίς δει ο θεατής.

ΕΡ.: Εσείς ποια σίριαλ βλέπετε;

ΑΠ.: Τα περισσότερα τα βλέπω ­ σχεδόν όλα.

ΕΡ.: Σε ποιο βαθμό η επικαιρότητα επηρεάζει τα δύο σίριαλ;

ΑΠ.: Σε βαθμό τεράστιο.

ΕΡ.: Έχετε αγωνίες;

ΑΠ.: Ανησυχώ για την πατρίδα ­ για τίποτ’ άλλο. Αυτή η πολεμική ορδή, οι
Τούρκοι άρχισαν πάλι να χτυπούν τα τύμπανα…

ΕΡ.: Η ενασχόλησή σας με τη θάλασσα;

ΑΠ.: Η μόνη μου στιγμή ελευθερίας. Μόνο μια φορά τη βδομάδα. Και όχι πάντα.

ΕΡ.: Πόσοι απ’ τους ηθοποιούς σας θυμούνται;

ΑΠ.: Μόνο ο Κώστας Καρράς. Οι άλλοι… ας μη μιλάμε.

ΕΡ.: Και πώς αντιμετωπίζετε αυτούς που σας γύρισαν την πλάτη;

ΑΠ.: Με κατανόηση.

ΕΡ.: Πώς κρίνετε τη σημερινή τηλεόραση;

ΑΠ.: Σίγουρα στην Ευρώπη είναι η πιο ανήσυχη, η πιο ζωντανή απ’ όλες.

ΕΡ.: Για ποιο πράγμα έχετε μετανιώσει;

ΑΠ.: Μόνο που… έχω μεγαλώσει. Ανεξήγητο σφάλμα μου…

ΕΡ.: Το χρήμα στη ζωή σας;

ΑΠ.: Με τρόμαξε πολύ! Καμιά φορά δεν έχουμε λεφτά ούτε να πεθάνουμε.