ΔΡΟΜΟΙ

… των παιδιών που σπαράσσονται από την κακοποίηση και τη βία, ανάμεσα στα
πολλά μικρά θύματα των αδηφάγων ανθρώπων, η συνεσταλμένη παρουσία της Σοφίας
είναι δραματική. Είναι ένα παράξενο και φοβισμένο κοριτσάκι. Βέβαια, η
περιπέτεια της Σοφίας μπορεί να περάσει σχεδόν απαρατήρητη, μέσα σε τόσες
άλλες της ειδησεογραφίας: γυρίζοντας στο σπίτι από το σχολείο, πλησίασε κοντά
της ένας άντρας και ξεγυμνώθηκε μπροστά της. Και όμως, αυτό ακριβώς είναι που
κάνει τη Σοφία ένα πρόσωπο τραγικό. Εύκολα ξεχνάει κανείς πως το «πρόβλημά
της» ανήκει στο καθημερινό τοπίο, πως είναι μια απειλή διαρκής και σχεδόν
αναπόφευκτη, όπως η ιλαρά και ο κοκκύτης.

… δεν υπάρχει στ’ αλήθεια. Επινοήθηκε, για τις ανάγκες του βιβλίου «Αυτός ο
κύριος με τρομάζει» της ψυχοθεραπεύτριας Βιρζινί Ντιμόν (εκδ. Motta). Πλάι στη
Σοφία ο Τζοβάνι. Με την παρουσία τους θέλουν να δείξουν στα άλλα παιδιά πώς να
επιβιώνουν στην κόλαση που δημιούργησαν γι’ αυτά οι μεγάλοι. Αληθινή ή
μεταφορική ­ δεν έχει σημασία ­ αυτή η κόλαση υπάρχει. Εκεί, στο σπίτι, στον
δρόμο, στο σχολείο, ο «κακός λύκος» παραμονεύει. Ο «Πέτρος και ο Λύκος» δεν
είναι πια ένα μουσικό παραμύθι.

… του Φιλίππου υπάρχει. Πίσω από τα κάγκελα της φυλακής, η φοβερή του
ομολογία συγκλονίζει την Ιταλία. Το ίδιο και η απελπισμένη του παράκληση:
«Έκανα κακό στον γιο μου. Τώρα βοηθήστε με». Ακόμη και οι σελίδες της
εφημερίδας του Βατικανού «Αβενίρε» ­ συνήθως ερμητικά κλειστές σε τόσο
ευαίσθητα θέματα ­ άνοιξαν για να δεχτούν την εξομολόγηση και την ικεσία του.

… ένας νεαρός πατέρας, είκοσι επτά χρόνων. Έκανα κάτι που δεν τολμώ ούτε να
το πω. Από διαστροφή, που όμως είναι στη φύση του ανθρώπου, έκανα πράματα που
τώρα δεν είμαι σε θέση ούτε να τα φανταστώ και που ντρέπομαι να τα κατονομάσω.
Ωστόσο, τα έκανα. Πρόκειται για τον γιο μου, τον Φίλιππο, που είναι τριών
χρόνων. Τώρα μετράω τα χρόνια στη φυλακή. Δίκαια. Ο δικός μου πατέρας δεν
μέτρησε ούτε ένα. Πίστευε πως ήταν δικαίωμά του να με κάνει ό,τι θέλει. Στο
κάτω κάτω, δεν ήταν παρά ένας μεθύστακας. Έχω κλείσει βαθιά μέσα μου, σε ένα
σιδερένιο σεντούκι, όλες τις φορές που κρυβόμουν μαζί με τα αδέλφια μου κάτω
από το κρεβάτι, όσο εκείνος μας κυνηγούσε με ένα μαχαίρι. Δεν έπαψα ποτέ να
τον μισώ. Μα δεν ήξερα πως θα είχε τόση δύναμη πάνω μου. Να γιατί θέλω να βρει
ο Φίλιππός μου άλλους γονείς. Όσο για μένα, τόσο είναι μεγάλο το κακό που του
έκανα, που ακόμη και αν μου το έλεγε κανείς προτού συμβεί, σίγουρα θα τον
κατηγορούσα για κακία. Γιατί πώς θα μπορούσα τάχα να του κάνω εκείνο ακριβώς
που μου έκανε ο πατέρας μου, εκείνο ακριβώς που μισούσα σε όλη μου τη ζωή; Να
γιατί θέλω τώρα να βρει ο Φίλιππός μου έναν καλό άνθρωπο που να τον φωνάζει
“πατέρα”. Όσο δύσκολα και αν μπορεί πια να προφέρει αυτή τη λέξη».