30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΚΟΥΚΑ

ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΡΙΑ

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Πράγματι!!!

ΕΛΠΙΖΕΙ: Δεν ελπίζω τίποτα, δεν περιμένω τίποτα, είμαι ελεύθερη.

ΕΧΕΙ ΑΔΥΝΑΜΙΑ: Στο καλό φαγητό.

ΔΕΝ ΑΠΟΧΩΡΙΖΕΤΑΙ ΠΟΤΕ: Το χαμόγελό της.

ΑΝΤΙΔΡΑ ΕΝΤΟΝΑ: Η αντίδραση σημαίνει ζωή.

ΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΕΙ: Συγχωρεί…

ΑΞΕΧΑΣΤΟ ΤΑΞΙΔΙ: Σαντορίνη, αχ!!!

Εντελώς τυχαία ασχολήθηκε με το τραγούδι η Κατερίνα Κούκα. Και, όπως
δηλώνει στα «ΝΕΑ», μπορεί να μην ήταν όνειρο, ήταν όμως «μια ευχάριστη
πραγματικότητα». Με την πορεία της στο τραγούδι είναι αρκετά ικανοποιημένη
και… κοιτάζοντας προς τα πίσω δεν μετανιώνει για τίποτα, ενώ θα ‘θελε πολύ
να ήταν δικό της το τραγούδι «Αγάπη που ‘γινες δίκοπο μαχαίρι».

ΕΡ.: Το τραγούδι πάνω απ’ όλα;

ΑΠ.: Ένας άνθρωπος για να ζήσει χρειάζεται οξυγόνο, αλλά οπωσδήποτε νερό και
ήλιο. Ένα λοιπόν από αυτά τα απαραίτητα συστατικά για να ζήσω είναι το τραγούδι.

ΕΡ.: Ήταν όνειρο ζωής να γίνετε τραγουδίστρια;

ΑΠ.: Όχι, όνειρο δεν ήταν. Είναι όμως μια ευχάριστη πραγματικότητα.

ΕΡ.: Ηράκλεια Σερρών: Τι σας έρχεται στο νου;

ΑΠ.: Το προαύλιο του σχολείου μου.

ΕΡ.: Στην «Πύλη του Αξιού» (Θεσσαλονίκη) παρέα με τον Πασχάλη Τερζή;

ΑΠ.: Πέρασε ένας ζεστός χειμώνας.

ΕΡ.: Μετανάστρια στη Γερμανία. Ήταν δύσκολα χρόνια;

ΑΠ.: Δεν ήμουν εγώ μετανάστρια, ήταν οι γονείς μου. Γι’ αυτούς ήταν πολύ
δύσκολα χρόνια.

ΕΡ.: Επιστροφή στην Ελλάδα: Ό, τι καλύτερο;

ΑΠ.: Ναι!!!

ΕΡ.: Ο πρώτος σας έρωτας;

ΑΠ.: Ο μοναδικός μου έρωτας, ο τελευταίος.

ΕΡ.: Χωρίς ελπίδα, στη Χαλκίδα;

ΑΠ.: Κι ο Σκαρίμπας δυστυχώς έχει φύγει.

ΕΡ.: Το πρώτο σας επάγγελμα;

ΑΠ.: Υπάλληλος μηχανογράφησης.

ΕΡ.: Πόσες δουλειές είχατε αλλάξει μέχρι να καταλήξετε στο τραγούδι;

ΑΠ.: Αρκετές.

ΕΡ.: Ήταν τυχαία η… είσοδός σας στο τραγούδι;

ΑΠ.: Εντελώς τυχαία.

ΕΡ.: Πότε σκεφθήκατε για πρώτη φορά ότι θέλατε να γίνετε τραγουδίστρια;

ΑΠ.: Έξι χρόνων.

ΕΡ.: Και πότε πιάσατε για πρώτη φορά μικρόφωνο;

ΑΠ.: Επτά χρόνων, αλλά όχι αληθινό.

ΕΡ.: Ο ρόλος που έπαιξε στα πρώτα σας βήματα ο Αντύπας;

ΑΠ.: Πολύ σημαντικός.

ΕΡ.: Και αργότερα ο Γιώργος Μαρίνος;

ΑΠ.: Αισθάνθηκα πολύ καλά μαζί του.

ΕΡ.: Ο Γιάννης Σπανός;

ΑΠ.: Έμαθα απ’ αυτόν τα μισά απ’ όσα ξέρω.

ΕΡ.: Ο Χρήστος Νικολόπουλος;

ΑΠ.: Απ’ αυτόν έμαθα τα υπόλοιπα μισά.

ΕΡ.: «Το πρώτο ραντεβού» πού σας οδήγησε;

ΑΠ.: Σ’ ένα δεύτερο.

ΕΡ.: «Να ‘χα δυο καρδιές να σ’ αγαπώ». Με τρεις λέξεις;

ΑΠ.: Το δεύτερο ραντεβού με τη δισκογραφία.

ΕΡ.: Τι σας λέει ο γιος σας ο Γιώργος και σας… τρελαίνει;

ΑΠ.: Ό, τι λένε όλα τα παιδιά στις μητέρες τους και τις τρελαίνουν.

ΕΡ.: Το τραγούδι που σας ανέβασε στον… ουρανό;

ΑΠ.: Είμαι στη γη, στο πιο όμορφο οικόπεδο του πλανήτη.

ΕΡ.: Ένα τραγούδι συναδέλφου σας που θα θέλατε να πείτε;

ΑΠ.: Αγάπη που ‘γινες δίκοπο μαχαίρι.

ΕΡ.: Είστε ικανοποιημένη με την έως τώρα πορεία σας;

ΑΠ.: Είμαι ένας ευχαριστημένος άνθρωπος.

ΕΡ.: Κοιτάζοντας προς τα πίσω για ποιο πράγμα έχετε μετανιώσει;

ΑΠ.: Για τίποτα.

ΕΡ.: Τι σας προβληματίζει σήμερα στο χώρο του τραγουδιού;

ΑΠ.: Η έλλειψη ελληνικότητας.

ΕΡ.: Τι προσέχετε περισσότερο;

ΑΠ.: Τα φανάρια να μην είναι κόκκινα όταν περνάω.

ΕΡ.: Και τι αποφεύγετε;

ΑΠ.: Να αγχώνομαι.

ΕΡ.: Η αχίλλειος πτέρνα σας;

ΑΠ.: Το άγχος.

ΕΡ.: Το χρήμα πολλοί εμίσησαν, την δόξα;

ΑΠ.: Εγώ δεν μισώ τίποτα.

ΕΡ.: Ένας στίχος που σας λέει πολλά;

ΑΠ.: «Δεν θέλει η αγάπη ασήμι και χρυσό, μας φτάνει ένα δωμάτιο μικρό, μ’ ένα
παράθυρο να βλέπει καλοκαίρια».