ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ούτε εφέ ούτε τίποτε

ΣΑΝ να ήταν άλλη εποχή, από αυτές που χάνονται στα σκοτάδια της ιστορίας και
δεν βγαίνουν από εκεί παρά με λίγο φως από έναν φακό. Καλώς ή κακώς, δεν ξέρω.
Ο Χρήστος Δασκαλόπουλος έγραφε τις προάλλες για μια συναυλία στον «Πήγασο».
Πού πήγε και θυμήθηκε ­ όχι τη συναυλία ­ τον «Πήγασο» τον ίδιο. Μια φορά κι
έναν καιρό, όπως θα έλεγαν, ήταν ένα κλαμπ όπου έπαιζαν συγκροτήματα. Ούτε την
αίγλη του «Ρόδον» είχε, ούτε τη διάρκεια. Είχε βεβαίως πολλά από τα πρόσωπά
του. Τα ίδια; Πάνω κάτω.

Εγώ απ’ αυτούς που ήταν εκεί κάθε μέρα, δεν ήμουν. Ούτε τα γκρουπ τα ήξερα με
τα μικρά τους ονόματα, με εξαίρεση τον Νίκο και τον Σπύρο που ήταν παιδιά απ’
το Παγκράτι τότε, ούτε, πολλούς από αυτούς, τους ξαναπετύχαινα σε μια άλλη
βόλτα τους κατά εκεί. Όταν έστριβες όμως από την Καλλιδρομίου στην Τηλεμάχου
(ή κάνω λάθος;), κάτι, σαν το στοιχείο που θα λύσει το μυστήριο, σε τράβαγε
προς τα εκεί. Λες και μετά τη γωνία ήταν η πόλη ολόκληρη, τα δρομάκια του
Σόχο, που, τότε, φούντωνε το πανκ, τα μπαράκια της Ν. Υόρκης, πες ότι ήταν
μακρινό και είσαι μέσα, που σαν ένα πακέτο ροκ έφτανε δίπλα μας. Απέξω σπανίως
έλεγε ποιοι έπαιζαν μέσα, η μουσική, αν με ρωτάτε, τις πιο πολλές φορές δεν μ’
άρεσε, όπως ούτε οι μαύρες στολές των παιδιών από αντίδραση στο στυλ που
φορούσαν όλοι. Πόσο μάλλον που τα ρούχα απ’ τον καπνό χρειάζονταν κάτι κοντά
στην ανακύκλωση για να βρουν τον πραγματικό εαυτό τους. Στενός και άβολος ο
«Πήγασος», καμιά σχέση με τα εφέ των κλαμπ, τα ηχητικά συστήματα και τους
«γκεστ ντιτζέις», έχω την αίσθηση ­ τώρα που το θυμάμαι ­ πως κράτησε μόνο μιά
νύχτα, όπως ένα πάρτι που περνάς καλά, γνωρίζεις κόσμο, αλλά σαν να είχες πιει
πολύ, δεν θυμάσαι πού έγινε, από ποιον και τι γιορτάζαμε εν τέλει.