ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Του κόσμου όλα τα χάδια

Σ’ ΕΚΕΙΝΗ την απλή κίνηση, τη στοργικά αυθόρμητη, σκάλωνε το μάτι και
αιχμαλωτιζόταν η ψυχή. Μια απέραντα τρυφερή χειρονομία που έμοιαζε να τα
συμπυκνώνει όλα: την έγνοια και τη συντροφικότητα, την εγκαρδίωση και την
παρηγορία. Η μεγάλη, η πιο έμπειρη, η πρώην φυλακισμένη, η «μάνα» των άλλων
δύο, των μικρών κοριτσιών, εκεί στις ατέλειωτες ώρες της μαρτυρικής αναμονής
στο Ναϊρόμπι, άπλωσε το χέρι και μάζεψε, ταχτοποίησε, χάιδεψε τα μακριά μαλλιά
της μεσαίας. Στιγμιότυπο βουβό, μα τόσο εύγλωττα ανθρώπινο, σαν την ευλόγηση
σ’ ένα παιδί που πορεύεται στη νύχτα. Με μιας να φύγει ο φόβος, να ξορκισθεί.
Και συνοδός άγρυπνος, κραταιός στο σκοτάδι, να αλαφροπατεί η αδιάλειπτη
υπόμνηση πως μονάχος δεν είναι κανείς όταν άλλοι τον σκέφτονται είτε γιατί
πορεύτηκαν τον ίδιο δρόμο πριν είτε γιατί μοιράζονται την εσώτερη ταραχή του.

Όσες φορές και αν είδα τη σκηνή, το ανεπαίσθητο σκύψιμο της Ντιλάν ή Σίμσι ­
τι σημασία έχει πώς τη λένε; ­ προς τη μικρή σύντροφο, την ίδια λάμψη εξέπεμπε
­ μια ριπή ζεστασιάς που γλυκαίνει και φωτίζει, ανασαίνει και πάλλεται σαν όλα
μαζί τα μητρικά χάδια. Κάποτε η Ντιλάν ήταν στη θέση της μικρής, κάποτε η
μικρή θα είναι στη θέση της Ντιλάν, αυτός είναι ο κύκλος, κάθε φορά που θα
γίνεται λόγος για την «ιστορία στο Ναϊρόμπι», θα βλέπω νοερά αυτή τη σκηνή,
«στοπ καρέ», στοπ.

ΥΓ: Απλοϊκό το ερώτημα, Ντιλάν, άσχετο προς το κείμενο του «Πρώτου Ενικού» που
βέβαια δεν αναιρείται, αλλά σχετικό με εκείνες τις κατηγορίες για επαίσχυντο
δόλο που ακούσθηκαν στη συνέντευξη. «Αν ήταν έτσι ­ είπε η μάνα μου που τόσο
πικράθηκε ­, τότε γιατί η Τουρκία, με τόσο μένος, εμάς κατηγορεί;», είπε.
Γιατί, Ντιλάν, «ψημένη» εσύ σε αγώνες;