[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Το πρόβλημα δεν είναι αν ο Μίκης ή ο Λεωνίδας θα πάνε τελικώς στη συναυλία ή
όχι. Άλλωστε κάποιοι εξ ημών δεν επρόκειτο να πάμε εξ αρχής. Όχι για λόγους
αντιπαλότητας προς τους Κούρδους. Αλλά γιατί εν πάση περιπτώσει η έκφραση
αλληλεγγύης προς τους κατατρεγμένους της γης δεν είναι ούτε υπόθεση
συμφερόντων ­ έστω και εθνικών ­ ούτε βεβαίως ευκαιρία για κομματικές
αντιπαραθέσεις. Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι αυτή καθαυτή η συναυλία αλλά ­
για να χρησιμοποιήσουμε μια έκφραση προσφιλή στον κ. Κύρκο ­ το εκκρεμές. Η
παντελής απουσία δηλαδή μέτρου από την πολιτική μας ζωή. Γιατί βέβαια ορθώς,
ορθότατα, να ασκείται δριμύτατη κριτική για τους χειρισμούς της κυβέρνησης
στην υπόθεση Οτζαλάν. Ποιος όμως στα σωστά του θέλει να αναγορευτεί το
Κουρδικό σε λυδία λίθο των εσωτερικών μας εξελίξεων; Και πώς είναι δυνατόν
υπεύθυνοι, υποτίθεται, πολιτικοί να φτάνουν να ζητούν την παραίτηση της
κυβέρνησης για ένα τέτοιο ζήτημα; Αλλά βέβαια δεν είναι η πρώτη φορά. Μήπως
στο αγροτικό δεν μας είπαν ότι η ικανοποίηση των αιτημάτων της Πανθεσσαλικής
ήταν «όρος επιβίωσης» για τους αγρότες ­ μόνο και μόνο για να μαζευτούν τελικά
500 τρακτέρ στις κινητοποιήσεις. Με την Παιδεία δεν ήταν πάλι το ίδιο ­ «δεν –
θα – πε – ρά – σει» και βέβαια πέρασε. Ή μήπως με την Ιονική ή πάλι την
Ολυμπιακή ή τους γιατρούς που εν έτει σωτηρίω 1999 ανακάλυψαν αίφνης τα χάλια
των νοσοκομείων! Είναι φανερό ότι δεν πρόκειται για μεμονωμένα και ασύνδετα
περιστατικά, αλλά για το ίδιο παθολογικό φαινόμενο της πολιτικής μας ζωής που
εκδηλώνεται πότε με τον ένα και πότε με τον άλλο τρόπο. Κοινό χαρακτηριστικό η
αναγωγή των πάντων σε μείζονες ιδεολογικές αντιπαραθέσεις που δεν επιδέχονται
κανενός είδους συμβιβασμό. Η αποκάλυψη, μάλιστα, μιας συνωμοσίας βοηθά τα
μέγιστα για μια τέτοια προσέγγιση. Αλλά φυσικά έτσι αρνούμεθα την ίδια την
ουσία της πολιτικής. Την αποδοχή δηλαδή ότι όλες οι απόψεις είναι ισότιμες,
ότι δεν υπάρχουν κάποιοι που εκ προοιμίου εκφράζουν τα «λαϊκά συμφέροντα» και
ότι η τελική λύση που θα δοθεί δεν θα είναι με όρους μαύρο – άσπρο. Αυτονόητα
δηλαδή πράγματα για κάθε ώριμη δημοκρατία. Όχι όμως και για την Ελλάδα, όπου
μοιάζουμε οι ίδιοι να υπονομεύουμε τους θεσμούς υιοθετώντας τακτικές «δομικής
αντιπολίτευσης» ­ για να θυμηθούμε το ομότιτλο έργο του Πρωθυπουργού της
δεκαετίας του ’80. Οι ευθύνες, βλέπετε, δεν βαρύνουν ποτέ μόνο τη μία πλευρά….

kapsis@dolnet.gr