«Κακώς τον έφεραν στην Ελλάδα»

«Αγνοώ κάτω από ποιες συνθήκες ο Αμπντουλάχ Οτζαλάν μεταφέρθηκε στην
Ελλάδα, αδυνατώ να καταλάβω πώς είναι δυνατόν κάποιοι ιδιώτες να φέρουν
κάποιον παράνομα με το αεροπλάνο σε μια ευρωπαϊκή χώρα.

ΠΑΡΙΣΙ

Αμπντουλάχ Οτζαλάν. Η δίκη του θα είναι μια παρωδία, είπε ο Κεντάλ Νεζάν

Τα άτομα που το έκαναν αυτό, πάντως, και έπεισαν τον Οτζαλάν ότι η ελληνική
κυβέρνηση είναι σύμφωνη, φέρουν βαριά ευθύνη για το γεγονός ότι παρεδόθη
τελικώς στην Τουρκία. Γιατί δεν έχω καμία αμφιβολία, οι Κούρδοι δεν έχουν
καμία αμφιβολία, ότι ο Οτζαλάν παρεδόθη στην Τουρκία από ένα μέρος του
ελληνικού κράτους. Έγινε ένα παζάρι μεταξύ Αθήνας και Ουάσιγκτον ­ που τους
όρους του δεν μπορώ να τους γνωρίζω».

Εξόριστος στη Γαλλία εδώ και 25 χρόνια και πρόεδρος του Κουρδικού Ινστιτούτου
του Παρισιού που ίδρυσε το 1983 μαζί με τον Γιλμάζ Γκιουνέι, ο Κεντάλ Νεζάν
δεν κρύβει την αντίθεσή του προς τον Οτζαλάν και τις μεθόδους του ΡΚΚ. Κι αν
συνάντησε τον Κούρδο ηγέτη τον περασμένο Δεκέμβριο στην Ιταλία, το έκανε «για
το καλό της ειρήνης». Αυτό δεν εμποδίζει όμως τόσο τον ίδιο όσο και
εκατομμύρια Κούρδους ­ ακόμη κι εκείνους που απεχθάνονται τον Οτζαλάν και
αδιαφορούν για την τύχη του ­ να αισθάνονται πικραμένοι και εξευτελισμένοι.
Πικραμένοι, γιατί καμιά ευρωπαϊκή χώρα δεν δέχθηκε να τον φιλοξενήσει και να
εργαστεί για μια πολιτική λύση του Κουρδικού. Εξευτελισμένοι από όλο αυτό το
ανθρωποκυνηγητό, από τον τρόπο που αντιμετωπίστηκε ο Οτζαλάν, σαν να ήταν ο
Κάρλος ή κανένας ληστής, τη στιγμή που η Γαλλία, για παράδειγμα, άνοιγε πάντα
την αγκαλιά της για να δεχθεί ανθρώπους σαν τον Χομεϊνί, τον Μποκάσα ή τον Ντιβαλιέ.

Η εκδοχή ότι ο Οτζαλάν απήχθη στον δρόμο προς το αεροδρόμιο είναι αστεία, λέει
ο Κεντάλ Νεζάν. «Το σενάριο αυτό προσβάλλει τη νοημοσύνη μας, είναι καλό μόνο
για συζητήσεις στο καφενείο. Όταν δέχεσαι να φιλοξενήσεις κάποιον στο σπίτι
σου, δεν τον εγκαταλείπεις ούτε βήμα. Μπαίνεις στο αυτοκίνητο μαζί του. Και,
φυσικά, έχεις διερευνήσει προηγουμένως ποιο αεροπλάνο τον περιμένει, ποιος το
ναύλωσε, τι πλήρωμα έχει, ποιο είναι το σχέδιο πτήσης, πού πηγαίνει. Έχεις
μιλήσει με τη χώρα που υποτίθεται ότι τον περιμένει. Και, οπωσδήποτε, δεν τον
αφήνεις από δίπλα σου. Είναι θέμα τιμής για έναν πρεσβευτή αυτό το πράγμα.
Κοιτάξτε πώς οι Αμερικανοί συνόδευσαν την αντιπροσωπεία του “Απελευθερωτικού
Στρατού του Κοσσυφοπεδίου” από το Ραμπουγέ στο αεροπλάνο για τη Σερβία.
Θυμηθείτε πώς η Γαλλία φιλοξένησε για μήνες τον στρατηγό Αούν στην πρεσβεία
της, στον Λίβανο. Η πρεσβεία καλύπτεται από διπλωματική ασυλία, δεν
μπαινοβγαίνει όποιος θέλει».

Οι ευθύνες

Ο Νεζάν επιμένει: οι ευθύνες βαραίνουν ορισμένα μόνο στοιχεία της ελληνικής
κυβέρνησης και του κράτους τον (πρώην) αρχηγό των μυστικών υπηρεσιών «που
συνδέεται με τη CIA», τον (πρώην) υπουργό Εξωτερικών. Και πάντως όχι τον λαό,
με τον οποίο οι Κούρδοι έχουν φιλικές σχέσεις, γνωρίζουν πως είναι αλληλέγγυος
με τον αγώνα τους, βλέπουν την κινητοποίηση των διανοουμένων και των
καλλιτεχνών. Γι’ αυτό, «όπως δήλωσε κατηγορηματικά το ΡΚΚ ­ δεν πρόκειται να
πραγματοποιηθεί καμία ενέργεια που να μπορεί να βλάψει τον ελληνικό λαό. Γιατί
οι Έλληνες ξέρουν τι σημαίνει τουρκική κυριαρχία».

Γεννημένος στο Ντιγιαρμπακίρ και τακτικός συνεργάτης της «Λιμπερασιόν» και της
«Μοντ Ντιπλοματίκ», ο πρόεδρος του Κουρδικού Ιντσιτούτου δεν έχει καμία
αμφιβολία ότι η δίκη του Οτζαλάν θα είναι μια παρωδία. «Το δικαστήριο κρατικής
ασφάλειας έχει χαρακτηριστεί από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων
Δικαιωμάτων ασυμβίβαστο προς την ευρωπαϊκή νομοθεσία και οι εισαγγελείς είναι
οι ίδιοι που καταδίκασαν το 1994 τους Κούρδους βουλευτές σε 15ετή κάθειρξη. Η
δίκη θα είναι σύντομη και ο Οτζαλάν θα καταδικαστεί σε θάνατο. Το αν θα τον
εκτελέσουν θα εξαρτηθεί από την κατάστασή του. Αν δεν “σπάσει” από τα
βασανιστήρια και τις χημικές ουσίες που του δίνουν, θα τον εκτελέσουν γρήγορα.
Αν καταρρεύσει, μπορεί να τον κρατήσουν λίγο καιρό σ’ ένα κλουβί, όπως έκαναν
στο Περού με τον αρχηγό της Οργάνωσης Φωτεινό Μονοπάτι».

Η Ευρώπη

Και η Ευρώπη; Δεν θα αντιδράσει η Ευρώπη; «Οι Τούρκοι δεν δίνουν δεκάρα για
την Ευρώπη. Ξέρουν ότι οι αντιδράσεις και οι διαμαρτυρίες θα κρατήσουν λίγες
μέρες και έπειτα, “business as usual”. Το βέβαιο είναι, όμως, ότι δεν θα
μπορέσουν ποτέ να εξουδετερώσουν 15-20 εκατομμύρια Κούρδους. Είναι πολύ αργά
πια, η αφομοίωση των Κούρδων στην τουρκική κοινωνία είναι αδύνατη. Έχει
υπάρξει διαζύγιο ανάμεσα στους Τούρκους και την πλειοψηφία των Κούρδων. Ακόμη
και όσοι διαφωνούν με το ΡΚΚ είναι πλέον αντίθετοι προς το τουρκικό κράτος.
Είτε θα υπάρξει λοιπόν μια αμοιβαία αποδεκτή λύση στην κατεύθυνση της
“συγκατοίκησης” είτε αυτή η ανοιχτή πληγή θα μολύνει ολόκληρη την τουρκική
πολιτική ζωή και θα υποθηκεύσει τις σχέσεις της Τουρκίας με την Ευρώπη».

Η ένοπλη πάλη

Ο Κεντάλ Νεζάν είναι κατηγορηματικός: «Η ένοπλη πάλη του ΡΚΚ θα συνεχιστεί και
θα επεκταθεί στις μεγάλες πόλεις. Και η Τουρκία, στα χρόνια που έρχονται, θα
εμπλακεί κάτω από το βάρος των αντιφάσεών της σε μια στρατιωτική περιπέτεια
στο εξωτερικό. Μια περιπέτεια είτε με τη Συρία ή την Ελλάδα, που η Τουρκία
θεωρεί πιο αδύνατους γείτονες, είτε με το Ιράν. Κάπου θα ξεσπάσει η πανίσχυρη
στρατιωτική της μηχανή, και φυσικά δεν μπορεί να τα βάλει με τη Ρωσία».

«ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΑ, σε όλη τη διάρκεια της ζωής μου, να ακολουθήσω έναν απλό κανόνα:
να είμαι πάντα με την πλευρά των θυμάτων και να αντιτίθεμαι στους δημίους τους».

Με αυτά τα λόγια η Ντανιέλ Μιτεράν εξηγεί γιατί υπερασπίζεται τους Κούρδους
και τον αγώνα τους, ο οποίος ­ όπως τονίζει ­ δεν ενισχύεται από κάποιο ξένο
μηχανισμό, όπως διατείνεται η τουρκική ηγεσία, αλλά από την επιδίωξη του
τουρκικού καθεστώτος να εξαφανίσει τους Κούρδους από προσώπου γης. Σε άρθρο
της που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Le monde», η Ντανιέλ Μιτεράν υπενθυμίζει
ότι οι Τούρκοι είναι οι ατιμώρητοι δράστες της πρώτης γενοκτονίας ­ με θύματα
τους Αρμενίους, το 1915 ­ και της πρώτης εθνοκάθαρσης του εικοστού αιώνα ­ με
θύματα τους 1.200.000 Ελληνες που εκδιώχτηκαν από την Ανατολία ­ και
αναρωτιέται πώς είναι δυνατόν να απαγορεύεται σε εκατομμύρια άτομα να μιλούν
ελεύθερα τη γλώσσα τους, να τη διδάσκουν στα σχολεία τους, να τιμούν ελεύθερα
τους προγόνους τους και να διαιωνίζουν τη συλλογική τους μνήμη. «Στερούνται
όλα αυτά τα δικαιώματα, που συνδέονται με τη δική τους πολιτιστική κληρονομιά,
από ένα καθεστώς το οποίο διεκδικεί αυτά τα ίδια δικαιώματα για μερικές
χιλιάδες Τουρκοκύπριους, που κατέχουν ατιμωρητί εδώ και ένα τέταρτο του αιώνα
τη Βόρειο Κύπρο», επισημαίνει η Ντανιέλ Μιτεράν. Αναφερόμενη στην υπόθεση
Οτζαλάν, η Ντανιέλ Μιτεράν καυτηριάζει το γεγονός ότι η Ευρώπη, χώρος ασύλου
και φιλοξενίας, δέχτηκε διακεκριμένους δημοκράτες, όπως τον Χομεϊνί, τον
Ντιβαλιέ και τον Μποκάσα, αλλά έκλεισε τις πόρτες της στον Κούρδο ηγέτη,
παραδίδοντάς τον στους δημίους του. «Και όμως, η παρουσία του Οτζαλάν στην
Ευρώπη, θα οδηγούσε το κίνημά του σε έναν περισσότερο πολιτικό και ειρηνικό
προσανατολισμό και θα συνέβαλλε στην αναζήτηση ειρηνικής επίλυσης της
τουρκο-κουρδικής σύγκρουσης. Οι κυβερνήσεις μας, όμως, για λόγους ρεαλιστικής
πολιτικής και εμπορικών συμφερόντων, επέλεξαν την πλευρά των δημίων.
Συναγωνίζονται για να πουλήσουν στον τουρκικό στρατό άρματα μάχης, ελικόπτερα
και βομβαρδιστικά, που χρησιμοποιούνται για την εξόντωση των Κούρδων. Εγώ
διάλεξα στρατόπεδο: είναι για μία ακόμα φορά το στρατόπεδο των θυμάτων. Εσείς
που με διαβάζετε, τι θα κάνετε;», καταλήγει η Ντανιέλ Μιτεράν.