ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Είναι θέμα αξιοπρέπειας

Είχαμε να ιδωθούμε από τις 17 Νοέμβρη. Είναι διαρκές σιωπηλό ραντεβού που
επαναλαμβάνεται, σε ιστορικές επετείους και εκτάκτως σε θλιβερά γεγονότα. Κάθε
χρόνο στην ίδια γωνιά, την ίδια ημέρα, την ίδια ώρα, συνήθως κάτω από τις
ίδιες καιρικές συνθήκες, λόγω εποχής, περιμένουμε να εκτιμήσουμε τη συμμετοχή
του κόσμου, τον παλμό, την ένταση και το πολιτικό μήνυμα της πορείας. Αυτά
συνήθως συμβαίνουν στην πορεία του Πολυτεχνείου. Φέτος συναντηθήκαμε και στο
ενδιάμεσο. Προχθές, στην ίδια γωνιά, την ίδια ώρα. Καμία διαμαρτυρία όπως
αυτές της νεολαίας, των καθηγητών, των συνταξιούχων, ακόμη και των αναρχικών
δεν στάθηκε ικανή να μας παρασύρει… στη γωνία μας. Ίσως γιατί τα αιτήματα
αφορούν μία συντεχνία.

Η χθεσινή, όμως, ημέρα ήταν διαφορετική. Η γωνία γέμισε. Οι σειρήνες της
συνείδησής μας δεν έλεγαν να παύσουν. Ενώθηκαν με την κραυγή και τον παλμό των
νέων, των γέρων, των μεσήλικων, των κομματικοποιημένων, των ανένταχτων, των
φοιτητών, των εργατών και εκείνων των Κούρδων που συναντάμε στα φανάρια να
πουλάνε, για πολύ καιρό, την ίδια έκδοση του περιοδικού τους. Αδύνατον να
μείνουμε αμέτοχοι, ψύχραιμοι παρατηρητές, απλοί σχολιαστές. Κατεβήκαμε εκεί να
αποδείξουμε ­ σε ποιον και πώς άραγε; ­ πως η χώρα μας μπορεί να γέννησε τον
Εφιάλτη, αλλά λάτρεψε τον Ξένιο Δία.

Κάποιοι δεν τολμήσαμε καν να ψελλίσουμε ένα σύνθημα. Ωστόσο όλοι ταυτιστήκαμε
μ΄ εκείνον τον κύριο, της τρίτης ηλικίας, με το χαρακτηριστικό αυτοσχέδιο
πλακάτ που έγραφε: «Συγγνώμη Οτζαλάν».

Περιοριστήκαμε στη γωνία μας και κρατήσαμε την ικανοποίηση της συμμετοχής μας
σε εκδήλωση που είχε μία αφετηρία και ένα στόχο: την προάσπιση της εθνικής μας αξιοπρέπειας.