[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Μισόν αιώνα και πλέον μέσα στις σκαλωσιές θα βλέπουμε ακόμα τον Παρθενώνα, με
τους ρυθμούς που προχωρούν σήμερα τα επείγοντα σωστικά έργα στα Μνημεία. Έργα
όπως η αφαίρεση των σκουριασμένων σίδερων, που πιέζουν τα αρχαία μάρμαρα,
προκαλούν κάθε είδους βλάβες και κάπου κάπου θραύσεις και πτώσεις.

Μαζί με τις πτώσεις των λίθων όμως, έχουμε και τα πρώτα συμπτώματα μιας άλλης
κατάρρευσης. Ένας από τους προικισμένους νέους μελετητές αυτών των έργων
πέθανε πρόωρα. Δεν υπήρξε αντικαταστάτης. Ένας δεύτερος, κατέθεσε την
παραίτησή του. Ένας τρίτος, ετοιμάζει τα χαρτιά του για το Πολυτεχνείο. Οι
μαρμαράδες λιγόστεψαν απελπιστικά.

Το ανθρώπινο κεφάλαιο αποκαρδιώνεται. Οι φιλότιμοι δεν αντέχουν να περιμένουν
με δεμένα τα χέρια. Παραιτούνται και από την αποζημίωση μιας απόλυσης, που
ίσως έχουν σχεδόν εξασφαλίσει επειδή τόλμησαν να θίξουν τα ιερά και τα όσια,
σε μια προσπάθεια να δείξουν το αδιέξοδο.

Η εποποιία της αναστήλωσης, που ξεκίνησε με ενθουσιασμό και χάρισε τόσες
ανακαλύψεις, τόσες συγκινήσεις, τόση περηφάνια για τα επιτεύγματα της
ελληνικής επιστήμης, μοιάζει πλέον με κουρασμένη σταυροφορία.

Υπάρχει και το ανομολόγητο. Αυτός που έφυγε είναι ξένος προς την Αρχαιολογική
Υπηρεσία. Δεν είναι δημόσιος υπάλληλος και δεν είναι αρχαιολόγος. Τα τελευταία
χρόνια είναι αρχιτέκτονες και μηχανικοί αυτοί που έκαναν έρευνες και κάποιες
σημαντικές αρχαιολογικές ανακαλύψεις και ανακοινώσεις για τα Μνημεία της
Ακρόπολης. Που έγιναν «αστέρια». Εξ ου και δεν είδαμε καμιά από τις εκδηλώσεις
διαμαρτυρίας και συμπαράστασης, τις κινητοποιήσεις γύρω από την Ακρόπολη, που
γίνονται κάθε τόσο. Να δούμε τώρα, ποιοι θα αναλάβουν να συνεχίσουν τα έργα.
Υπάρχει κάποιο κενό όχι μονάχα στην ανανέωση των προσώπων, αλλά και μέριμνας
για το μέλλον του έργου, εκ μέρους των αρμοδίων. Οι μελέτες, εξονυχιστικές,
είναι έτοιμες. Η καθυστέρηση στην εφαρμογή ορισμένων αγγίζει τη δεκαετία.
Λίθοι, δοκάρια, πλάκες, θραύσματα, φατνώματα και αγκωνάρια, βρίσκονται παντού.
Στο δάπεδο του Παρθενώνα, στα εργοτάξια των Προπυλαίων. Τα έργα παγώνουν, ο
προγραμματισμός παραλύει, το ηθικό πέφτει, επειδή όλα είναι αλληλένδετα. Μετά
ένα τέταρτο του αιώνα, είναι φυσικό να υπάρχει κάποια κάμψη. Που, όμως, έφθασε
στα όρια της εξάντλησης του ανθρώπινου δυναμικού, ενώ η στιγμή που θα δούμε τα
Μνημεία της Ακρόπολης γερά και απαλλαγμένα από πάσης φύσεως δεκανίκια
απομακρύνεται. Χάνεται από το ορατό μέλλον και ανάγεται στον αρχαιολογικό χρόνο.