ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Αποκατάσταση αδικιών

Επειδή πολλοί γκρινιάζουν για τις φορολογικές ελαφρύνσεις που προγραμματίζει η
κυβέρνηση και μιλούν για επιστροφή σε μια πολιτική παροχών που θα υπονομεύσει
την ασφαλή πορεία προς την ΟΝΕ, είναι χρήσιμες δύο διευκρινίσεις.

Η πρώτη είναι ότι οι ελαφρύνσεις θα ισχύσουν το 2000 (στο έτος δηλαδή που θα
φορολογηθούν τα εισοδήματα του 1999) και συνεπώς θα επηρεάσουν τα εισοδήματα
του επομένου έτους. Κατά συνέπεια ο κρατικός προϋπολογισμός του 1999 όπως
ψηφίσθηκε από τη Βουλή δεν πρόκειται να αλλάξει ούτε κατά κεραία στην εφαρμογή
του. Δεδομένου ότι η ένταξή μας στην ΟΝΕ θα κριθεί με τα απολογιστικά στοιχεία
του 1999 είναι προφανές ότι οι ελαφρύνσεις δεν θα επηρεάσουν τους κρίσιμους
δείκτες του δημοσίου ελλείμματος ή του πληθωρισμού. Άλλωστε, όσον αφορά το
έλλειμμα, είναι γνωστό ότι πέρυσι έκλεισε στο 2,4% του ΑΕΠ και εφέτος θα πέσει
στο 1,5%, δηλαδή πολύ κάτω από το όριο εισόδου στην ΟΝΕ που ως γνωστόν είναι
3% του ΑΕΠ.

Η δεύτερη είναι ότι σε κάθε περίπτωση οι ελαφρύνσεις στη φορολογία δεν μπορεί
να θεωρηθούν σαν λαϊκίστικες παροχές αλλά αντίθετα είναι μέτρα αποκατάστασης
της φορολογικής δικαιοσύνης και σε τελευταία ανάλυση μέτρα τόνωσης της
ανταγωνιστικότητας της οικονομίας μας, δηλαδή τελικά υποβοηθούν την ένταξη
στην ΟΝΕ. Κατ’ αρχήν πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι η μείωση του υπερβολικού
φορολογικού βάρους είναι στο επίκεντρο των οικονομικών πολιτικών που ασκούνται
σήμερα, όχι μόνο στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης αλλά σε όλο τον κόσμο
ακριβώς γιατί έχει συνειδητοποιηθεί ότι πρέπει να ελαφρυνθεί το κόστος στις
επιχειρήσεις αλλά και στους καταναλωτές προκειμένου να προχωρούν σε επενδύσεις
και αγορές που θα αυξήσουν την παραγωγή και θα μειώσουν την ανεργία. Όπως
δηλώνει στα «ΝΕΑ» ο πρόεδρος του Συμβουλίου Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων κ.
Ιωάν. Στουρνάρας: «Δεν υπάρχει χώρα στην Ευρώπη που να μην προσπαθεί αυτή την
περίοδο να μειώσει τους φορολογικούς συντελεστές. Όλα τα προγράμματα σύγκλισης
που υποβάλλονται στην Κομισιόν περιλαμβάνουν ελαφρύνσεις στη φορολογία οι
οποίες προτείνονται όχι μόνο για να ενισχύσουν την κοινωνική συνοχή αλλά και
για να τονώσουν την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας».

Δεν είναι λίγοι οι διεθνείς αναλυτές που αποδίδουν την ταχεία άνοδο της
αμερικανικής οικονομίας με ταυτόχρονο χαμηλό πληθωρισμό και ανύπαρκτη ανεργία,
ακριβώς στη μικρότερη φορολογία επιχειρήσεων αλλά και εισοδημάτων. Σε αντίθεση
με την Ευρώπη όπου η υψηλή φορολογία οδηγεί και σε ύφεση και σε εκρηκτική ανεργία.

Αλλά ας σταθούμε για λίγο στην κοινωνική διάσταση των ελαφρύνσεων. Είναι
γνωστό ότι το φορολογικό μας σύστημα είναι από τα πιο άδικα αφού στηρίζεται
στους εμμέσους φόρους και από τους άμεσους το μεγαλύτερο μέρος προέρχεται από
τους μισθωτούς και συνταξιούχους. Οι φορολογικές αυτές ανισότητες είναι
αποτέλεσμα της αδυναμίας του υπουργείου Οικονομικών να περιστείλει τη φοροδιαφυγή.

Τώρα όμως που η φοροδιαφυγή, όπως έδειξαν τα υπερέσοδα των 200 δισ. δρχ. με τα
οποία έκλεισε ο προϋπολογισμός του 1998, χτυπιέται μέσα από το ΣΔΟΕ ή το
TAXIS, γιατί η κυβέρνηση, σε μια χειρονομία αποκατάστασης της φορολογικής
δικαιοσύνης, να μην επιστρέψει τα χρήματα αυτά στους μισθωτούς και τους άλλους
φορολογουμένους που σήκωσαν όλα αυτά τα χρόνια το βάρος της σύγκλισης; Διότι
είναι γνωστό ότι εάν το δημόσιο έλλειμμα από 14% του ΑΕΠ το 1993 έπεσε στο
2,4% το 1998 αυτό κατέστη δυνατόν πρωταρχικά με την αύξηση των φορολογικών εσόδων.

Και έχει συνεπώς απόλυτο δίκαιο ο υπουργός Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών
κ. Ιωάν. Παπαντωνίου όταν τονίζει: «Αυτά τα χρήματα της φοροδιαφυγής τα
αποδίδουμε στον μισθωτό, τον συνταξιούχο, οι οποίοι πληρώνουν έντιμα το φόρο
του. Και είναι ένα μήνυμα ηθικής και δικαιοσύνης σε ολόκληρη την ελληνική κοινωνία».

Συνεπώς «οι γκρινιάρηδες» της οικονομικής ορθοδοξίας έχουν άδικο! Δεν
πρόκειται για παροχές, ούτε για χαλάρωση της οικονομικής πολιτικής ικανής να
καθυστερήσει τη σύγκλιση. Και επί της ουσίας άλλωστε, αφού ο ίδιος ο κ.
Παπαντωνίου περιορίζει την έκταση των φοροαπαλλαγών στα 200 δισ. δρχ., όταν η
φορολογία εισοδήματος αποδίδει 2.850 δισ. δρχ., είναι φανερό ότι καμία
παρενέργεια δεν πρόκειται να προκύψει.