ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Οφθαλμόν αντί οφθαλμού

Οι νέοι έχουν πάντα δίκιο, έτσι δεν λένε; Κι όταν παραφέρονται, δεν φταίνε
αυτοί. Την κυρίαρχη κουλτούρα αντανακλούν.

Μαθητική διαδήλωση. Αυτές οι κεφάτες Ιταλίδες να είναι άραγε υπέρ της ποινής του θανάτου;

Είναι ντυμένοι στα μαύρα. Τους λένε Πάολα, Λία, Φάμπιο, Ρομπέρτο. Δεν έχουν
κλείσει ακόμη τα 20 χρόνια τους. Κι είναι ένθερμοι υποστηρικτές της ποινής του
θανάτου. Όποιος εκτελεί, λένε, πρέπει να εκτελείται. Όποιος βιάζει και στη
συνέχεια δολοφονεί το θύμα του πρέπει να υποβάλλεται με τη σειρά του σε
βασανισμό και να τιμωρείται με αργό θάνατο. Οι περισσότεροι από τους μαθητές
εκείνου του σχολείου του Τορίνο που μίλησαν την περασμένη εβδομάδα στο πλαίσιο
της εκπομπής του σταθμού Radiotre με τίτλο «Εφημερίδες στην τάξη» είναι
κατηγορηματικοί: η Ιταλία πρέπει να γίνει σαν τις Ηνωμένες Πολιτείες, να
αποδίδει δικαιοσύνη με ηλεκτρική καρέκλα και θανατηφόρες ενέσεις.

Τη Δευτέρα διάβασαν την υπόθεση ενός πρώην βουδιστή μοναχού που στραγγάλισε
δύο άτομα στην Καλιφόρνια, καταδικάστηκε σε θάνατο και περιμένει εδώ και 16
χρόνια την εκτέλεσή του. Την Τρίτη τον «δίκασαν». Την Τετάρτη τον καταδίκασαν
στην εσχάτη των ποινών. Μερικοί είχαν επιφυλάξεις. Ο Αντρέα, για παράδειγμα,
συμφωνεί με την ποινή του θανάτου μόνον όταν είναι βέβαιο ότι το συγκεκριμένο
άτομο δεν έχει τίποτα να προσφέρει στην κοινωνία. Ο Ρομπέρτο θα εκτελούσε μόνο
εκείνους που τεμαχίζουν τα πτώματα και τα βάζουν στο ψυγείο ή τα τρώνε. Οι
περισσότεροι, όμως, δεν είναι τόσο επιεικείς. «Δικαιοσύνη σημαίνει: οφθαλμόν
αντί οφθαλμού και οδόντα αντί οδόντος», λένε η Ελίζα και η Λουάνα. «Όποιος
σκοτώνει πρέπει να τον κάνουν να υποφέρει, και αργά», υποστηρίζουν ο
Γκαμπριέλε και η Αντονέλλα. «Είναι αλήθεια ότι μπορεί να την πληρώσουν και
αθώοι», παραδέχεται η Πάολα. «Πώς να είμαστε βέβαιοι όμως κάθε φορά ποιος
είναι αθώος και ποιος ένοχος;».

Ο δημοσιογράφος της «Στάμπα» που ήταν παρών δεν μπορούσε να πιστέψει στ’ αυτιά
του. Η πρώτη του σκέψη ήταν: θα μεγαλώσουν, θα ωριμάσουν, θα μάθουν. Αλλά
εκείνοι είναι ήδη μεγάλοι. Και το μόνο που επιθυμούν είναι να τιμωρήσουν. Η
«ωριμότητα», γι’ αυτούς, ισοδυναμεί με το να περάσουν τις εξετάσεις. Μήπως,
όμως, αποτελούν την εξαίρεση; Μήπως η υπόλοιπη Ιταλία είναι πιο ήπια; Η
απάντηση της Βίβι Τσίτσο, της υπεύθυνης της εκπομπής που έχει επισκεφθεί ήδη
15 σχολεία και έχει μιλήσει με περισσότερα από 300 παιδιά, είναι αρνητική.
«Όλοι έχουν την ίδια άποψη για την ποινή του θανάτου. Οι δολοφόνοι και οι
παιδεραστές πρέπει να εκτελούνται. Όσο για τους βιαστές παιδιών, πρέπει πρώτα
να υποβάλλονται σε βασανιστήρια».

Πριν από λίγες μέρες, η Ροσάνα Ροσάντα έγραφε στο «Μανιφέστο» ότι η Αριστερά
στην Ιταλία έχει πεθάνει ­ ή έχει πέσει σε βαθύ κώμα. Η ηγεμονία της
φιλελεύθερης κουλτούρας αντανακλάται στη γενικευμένη απάθεια της κοινωνίας,
σημείωνε. Αλλά δεν αναφερόταν στις απόψεις των μαθητών του Τορίνο.