Η ζωή είναι αλλού

* ΜΙΑ ΕΙΚΟΝΑ ταιριάζει γάντι στην πορεία της ποδοσφαιρικής ομάδας της
ΑΕΚ τα τελευταία χρόνια: ενός νεαρού και χαμογελαστού πλουσιοκόριτσου με
παρελθόν, προσόντα και όνειρα, που ξυπνά κάθε πρωί ακούγοντας από τους ίδιους
πάντα αυλοκόλακες «ήρθε επιτέλους η ώρα σου», μόνο για να χάνει σιγά – σιγά τα
νιάτα και το χαμόγελό της μένοντας με την απορία γιατί τίποτα απ’ όσα της
υπόσχονται δεν πραγματοποιείται.

* Δεν ξέρω αν έχει ενδιαφερθεί ποτέ κανείς για τη βουβή και
συσσωρευμένη πίκρα του καλομαθημένου ως πρόσφατα ­ και γι’ αυτό απαιτητικού
αλλά και δίκαιου με την ομάδα του ­ φιλάθλου της ΑΕΚ, μπροστά στην αδυναμία
της όχι τόσο να κατακτήσει αλλά να χτίσει κάτι στέρεο. Μιλώ για τους
πραγματικούς ΑΕΚτζήδες κι όχι για τους υποκινούμενους κλικαδόρους του εκάστοτε
προέδρου, τους υβριστές του Μαχλά, τους έτοιμους να προπηλακίσουν τον
προπονητή που τους χάρισε δόξα.

* Τι λογαριασμό δίνουν άραγε σε αυτούς τους φιλάθλους οι διαδοχικές,
βγαλμένες από το ίδιο καλούπι, διοικήσεις της ομάδας, οι αναμφισβήτητα πρώτες
υπεύθυνες της καθοδικής πορείας; Πώς εξηγούν την πώληση σε ποδοσφαιρικώς
άσχετους ή αδιάφορους, τη φυλλορροή των παικτών που απάρτιζαν την ομάδα –
μοντέλο, το βαλς των γραφικών έως αβοήθητων προπονητών, την απώλεια κάθε
αγωνιστικής ταυτότητας;

* Η απάντηση, όπως εξάλλου και η συνταγή των απανταχού Ελλήνων χαμένων,
είναι δυστυχώς απλή. Βασίζεται σε έναν αλάθητο συνδυασμό μετατόπισης των
ευθυνών και διαρκούς αντιπερισπασμού. «Δεν φταίμε ποτέ εμείς», φωνάζουν οι
παράγοντες της ομάδας που κερδίζει τα ντέρμπι και χάνει τα πρωταθλήματα, που
αποκλείεται από τη Μηχανιώνα, που φέρνει ισοπαλία με το «Απολλωνάκι» των εννέα
παικτών. Πάντα φταίει η διαιτησία, το κατεστημένο, η ΕΠΟ, η κυβέρνηση, η παγκοσμιοποίηση.

* Και για να γίνουν πειστικότερα αυτά τα κροκοδείλια δάκρυα, πάρτε και
ολίγην έξαρσην του τύπου «γίναμε πλέον αχτύπητοι», «χτίζεται η ΑΕΚ του 21ου
αιώνα», επ’ ευκαιρία της αφίξεως, μεσούσης της περιόδου, μιας πληθώρας
αδοκίμαστων, και γι’ αυτό ακόμα πιο αβανταδόρικων, μεταγραφικών «αποκτημάτων».
Αν τύχει δε και τα αποκτήματα είναι καλά στις τούμπες, ξεχνιούνται γρήγορα και
η παρατεταμένη ξηρασία και, ιδίως, η έλλειψη στοιχειώδους υποδομής.

* Αν η ΑΕΚ δεν καταλάβει ότι οι ομάδες φτιάχνονται μόνο με υπομονή και
δουλειά, δεν θα είναι μόνο ο Απόλλωνας που θα φύγει από το γήπεδο με το
χαμόγελο του Δαβίδ που βρήκε τον Γολιάθ ανάξιο της φήμης του. Επειδή οι
δυνατότητες υπάρχουν, αλλά και γιατί το ελληνικό ποδόσφαιρο δεν μπορεί να
στερηθεί μια από τις ιστορικές ομάδες του, ως φίλαθλοι ελπίζουμε ν’ αλλάξει η
κιτρινόμαυρη ρότα, πριν καταντήσει σαν τη χώρα του μεγάλου αφεντικού, που όλο
υπόσχεται αναγέννηση και όλο διασύρεται μέσα στο Γουέμπλεϊ από τον κάθε Ανελκά.