ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Αεράκι ευφορίας

ΚΑΘΟΜΟΥΝ τις προάλλες ανάμεσα στη Νίκη και τον Κώστα, για την ακρίβεια είχα
βουλιάξει στο κάθισμα του «Αττικόν», βραδιά του Σινέ Κλαμπ των «ΝΕΩΝ» ήταν.
Δεν μ’ ένοιαζε τίποτε, ήμουν πλήρης, με το αίσθημα της γαλήνης εγκατεστημένο
βασιλικά στη μέση του στέρνου, εκεί που συχνά φωλιάζει απρόσκλητο ένα
στενάχωρο σφίξιμο.

Κανένα εξαιρετικό γεγονός, κανένα αναπάντεχο χαρμόσυνο άγγελμα δεν εξηγούσε
την ευφορία που απολάμβανα, σα να λουζόμουν σε μιαν εξαίσια, διακριτικά
αναζωογονητική, αύρα.

Το βαρύ πανωφόρι αναπαύθηκε πανάλαφρο στα πόδια μου, έδωσα το πρόγραμμα στον
Κώστα που αντάλλασσε με τη Νίκη τα πρώτα λόγια γνωριμίας και χαιρόμουν που οι
δυο τους επικοινωνούσαν με οικειότητα, σα να γνωρίζονταν χρόνια.

Τα φώτα έσβησαν, η δράση στην οθόνη όρμησε καταιγιστική στην αίθουσα,
παρακολουθούσα τα διαδραματιζόμενα σαν ταξιδιώτης χωρίς αποσκευές, ξέροντας
πως ανά πάσα στιγμή μπορούσα ν’ ακουμπήσω το κεφάλι μου στον ώμο του Κώστα ή
ν’ αναζητήσω το μπράτσο της Νίκης, χωρίς να τους ξαφνιάσω.

Πέρασε η ώρα, ήταν μία και τέταρτο μετά τα μεσάνυχτα όταν τα φώτα ξανάναψαν,
κοιταχθήκαμε και χαμογελάσαμε και μετάνιωσα που δεν τους είπα πόση ευγνωμοσύνη
με γεμίζει η φιλία, αυτό το μοναδικά γενναιόδωρο αίσθημα ζεστασιάς και
αλληλοπαραδοχής, που δεν έχει σχέση με την συγκατάβαση, ούτε βέβαια με την
ανοχή και τις κρυμμένες «γωνίες» της.