Διχάζουν οι πρόσφυγες

Διχασμένη μπροστά στο πρόβλημα της μετανάστευσης παραμένει η Ευρωπαϊκή Ένωση.
Άκαρπες παραμένουν οι προσπάθειές της να συμφωνήσει σε μια κοινή στάση για την
αντιμετώπιση των προσφύγων που συρρέουν μαζικά στην Ευρώπη.

Ο φόβος για ενδεχόμενη πλημμυρίδα προσφύγων που θα αναζητήσουν άσυλο στη
Δυτική Ευρώπη, δυσχεραίνει την υιοθέτηση των κοινών κανόνων της Συνθήκης του
Άμστερνταμ.

Η Συνθήκη προβλέπει τη μεταβίβαση των αρμοδιοτήτων που αφορούν στον έλεγχο των
συνόρων, των αιτήσεων παροχής ασύλου, της μετανάστευσης και των προσφύγων από
τις εθνικές στις κοινοτικές αρχές.

Ο αριθμός των αιτήσεων παροχής ασύλου στις δεκαπέντε χώρες της Ευρωπαϊκής
Ένωσης αυξήθηκε τον περασμένο χρόνο κατά 19% και έφτασε τις 299.000.

Η Γερμανία, που υποδέχεται τόσους πρόσφυγες όσους όλες μαζί οι υπόλοιπες
ευρωπαϊκές χώρες, οδηγείται σε σκλήρυνση της στάσης της. Το ίδιο και η
Βρετανία, όπου οι αιτήσεις παροχής ασύλου έχουν δεκαπλασιαστεί την τελευταία δεκαετία.

Καθένας από τους δεκαπέντε ακολουθεί τη δική του πολιτική. Ασφαλώς, η απόφαση
της Ιταλίας να δώσει άδεια παραμονής σε 250.000 από τους 308.000 πρόσφυγες που
είχαν υποβάλει αίτηση, ήταν εντυπωσιακή.

Έτσι, η κυβέρνηση Ντ’ Αλέμα πενταπλασίασε τις προβλεπόμενες ποσοστώσεις.

Όμως, για πόσο ακόμη οι δεκαπέντε θα συνεχίζουν τους μοναχικούς δρόμους τους
όσον αφορά στη μετανάστευση;

Η διήμερη σύνοδος των Ευρωπαίων υπουργών Δικαιοσύνης και Εσωτερικών στο
Βερολίνο, δεν κατέληξε σε ουσιαστική σύγκλιση.

Διαφορά συνθηκών

Κυρίως, γιατί οι συνθήκες διαφέρουν από χώρα σε χώρα, γράφει η «Φιγκαρό». Η
Γαλλία έχει παραπάνω από τέσσερα εκατομμύρια μετανάστες. Η Ιταλία ένα.

Μόλις αρχίσει να ισχύει η Συνθήκη του Άμστερνταμ, θα δώσει τη δυνατότητα να
αντιμετωπίζονται τα ζητήματα του ασύλου, της μετανάστευσης και της βίζας εντός
ενός κοινοτικού νομοθετικού πλαισίου.

Όμως, για να γίνει αυτό, για να εγκριθούν τα κείμενα, θα πρέπει να συμφωνήσουν
και οι δεκαπέντε στην αρχή της ειδικής πλειοψηφίας.

Έως τότε, τα κεκτημένα της Συμφωνίας του Σένγκεν δεν πρόκειται να αλλάξουν τα
βασικά δεδομένα του προβλήματος. Αυτή η συμφωνία δικαστικής και αστυνομικής
συνεργασίας έχει κύριο στόχο την επιτήρηση των εξωτερικών συνόρων της
Ευρωπαϊκής Ένωσης και όχι την εναρμόνιση των πολιτικών μετανάστευσης.

Πάντως, γι’ αυτή την εναρμόνιση υπάρχει ήδη ένα «πρόπλασμα»: Οι δεκαπέντε
έχουν συμφωνήσει για τη χορήγηση βίζας διάρκειας μικρότερης των τριών μηνών.

Και έχουν καθορίσει με ποιους όρους θα εγκαθίστανται οι νομιμοποιημένοι
μετανάστες στο εσωτερικό του «χώρου Σένγκεν».

Είναι μια αρχή. Όμως, πόσο πιο μακριά μπορεί ή είναι διατεθειμένη να
προχωρήσει η Ευρωπαϊκή Ένωση στη μεταβίβαση κυριαρχίας;

Για την ώρα, η προσοχή της είναι στραμμένη στην πρόταση της γερμανικής
προεδρίας για τη δημιουργία ενός μηχανισμού προστασίας από ένα νέο κύμα
προσφύγων από τα Βαλκάνια ή αλλού.

Η Γερμανία ελπίζει ότι οι εταίροι της θα δεχθούν τελικά να σηκώσουν ένα μέρος
από τα βάρη που έως τώρα σηκώνει μόνο η ίδια.

Βέβαια, ο Γερμανός υπουργός Εσωτερικών Ότο Σίλι δεν αναμένει «ιδανικές
λύσεις». Γνωρίζει ότι η Γαλλία, η Βρετανία και η Ισπανία αντιμετωπίζουν με
σκεπτικισμό μια κοινή πολιτική σε αυτό το θέμα.

Στο Βερολίνο, η Ευρωπαία επίτροπος Ανίτα Γκραντίν προέτρεψε τους υπουργούς να
καταλήξουν σε συμφωνία για την υποδοχή και την περίθαλψη προσφύγων από
εμπόλεμες περιοχές όπως το Κοσσυφοπέδιο. Όμως, ο Ότο Σίλι παραδέχθηκε ότι η
παρατηρούμενη διάσταση απόψεων τον κάνει να αμφιβάλλει αν θα επιτευχθεί
ρύθμιση πριν από το τέλος της γερμανικής προεδρίας, τον Ιούνιο.

Ένα από τα σημαντικότερα θέματα που υπογράμμισε ο Γερμανός υπουργός στη
Σύνοδο του Βερολίνου, ήταν το μοίρασμα του κόστους υποδοχής και περίθαλψης
προσφύγων που σήμερα πληρώνουν μόνο οι χώρες οι οποίες τούς υποδέχονται.

Άλλα σημαντικά ζητήματα που απασχόλησαν τη Σύνοδο, ήταν το σύγχρονο
δουλεμπόριο και η πορνεία, προβλήματα που οξύνθηκαν μετά την πτώση των συνόρων
στην Ανατολική Ευρώπη.