Ποτέ δεν ένιωσα Αυστραλός

* Στην Αθήνα δεν θα μπορούσα να ζήσω, ενθουσιάστηκα όμως από τα νησιά μας

* Δεν μπορούσα να παίξω με τα ελληνικά χρώματα, αφού μεγάλωσα και έμενα στη Μελβούρνη

Η κατάκτηση της κορυφής στην παγκόσμια κατάταξη αποτελεί τον μεγάλο στόχο του Μαρκ

ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ στοιχείο είναι γνωστό πως βρίσκεται παντού σε όλα τα μήκη και τα
πλάτη της γης και οι Έλληνες μετανάστες, όπου σταθούν και όπου βρεθούν,
στάζουν μέλι για την αγαπημένη τους πατρίδα.

Ένας από αυτούς είναι και ο Μαρκ Φιλιππούσης, ένας από τους κορυφαίους
τενίστες του κόσμου, που δυστυχώς για μας δεν αγωνίζεται με τα χρώματα της
πατρίδας του αλλά της Αυστραλίας.

Έλληνας από τα γεννοφάσκια του ο Μαρκ (στο σπίτι οι δικοί του τον φωνάζουν
Μάρκο) το έχει τιμή του και καμάρι του και είναι χαρακτηριστικό πως στη
Φλόριντα των ΗΠΑ, όπου και ζει τον περισσότερο καιρό, πριν από λίγα χρόνια
έκανε ένα τατουάζ του Μεγάλου Αλεξάνδρου στο αριστερό του μπράτσο.

«Ήταν ένας μεγάλος ηγέτης και πάνω από όλα ήταν Έλληνας γι’ αυτό και αποφάσισα
να κάνω αυτό το τατουάζ», μας είπε ο Μαρκ που επέμενε να μιλήσουμε ελληνικά
όταν τον γνωρίσαμε στη Μελβούρνη, λίγες μέρες πριν αρχίσει τους αγώνες του στο
αυστραλιανό Όπεν.

«Δεν νιώθω απλά Έλληνας, αλλά είμαι Έλληνας και είμαι υπερήφανος για την
καταγωγή μου. Ο πατέρας μου είναι από την Τήνο και εγώ μεγάλωσα μιλώντας
ελληνικά, μία γλώσσα την οποία και αγαπώ ιδιαίτερα», λέει ο μεγάλος τενίστας
που αυτή τη στιγμή είναι νούμερο 15 στην παγκόσμια κατάταξη (είχε φτάσει μέχρι
και 13), με στόχο να φτάσει στην κορυφή.

Ο πατέρας του, Νίκος, είναι από την Τήνο, αν και πέρασε πολλά χρόνια στην
Κωνσταντινούπολη, πριν πάει στις αρχές της δεκαετίας του 1970 στη Μελβούρνη
μαζί με την Ιταλίδα γυναίκα του, Ροζάνα. Το 1976, δέκα χρόνια μετά τη γέννηση
της κόρης τους (που είναι τώρα δασκάλα στο Κουίνσλαντ) φέρνουν στον κόσμο τον Μαρκ.

Ο νεαρός, που μεγαλώνει στην Αυστραλία, παράλληλα με το σχολείο δείχνει από
μικρός την έφεσή του για τον αθλητισμό. Ο πατέρας του μετά τη δουλειά στην
τράπεζα κάθε απόγευμα πάει και παίζει τένις και ο Μαρκ τον ακολουθεί από
ηλικία 6 ετών.

«Πήγαινα μαζί του και συνήθως μάζευα τις μπάλες τόσο τις δικές του όσο και
άλλων. Όταν με ρωτούσαν τι να με κεράσουν για τον κόπο μου, τους ζητούσα να
μου δανείσουν τη ρακέτα τους για λίγες ώρες την άλλη μέρα για να πάω να παίξω.
Έτσι πήγαινα συνήθως με τον πατέρα μου για να παίξω 1-2 ώρες, αλλά συνήθως μας
έπαιρνε το βράδυ και γυρίζαμε σπίτι κατάκοποι. Ήταν η αρχή…», θυμάται ο Μαρκ.

Ο πατέρας του είδε από νωρίς την κλίση του στο τένις και δεν τον άφησε να πάει
χαμένος. Η μητέρα του γκρίνιαζε λίγο που παραμελούσε το σχολείο, αλλά ο Μαρκ
ουσιαστικά είχε επιλέξει.

«Ο πατέρας μου με είχε προειδοποιήσει, όταν βρισκόμασταν στο γήπεδο. “Μαρκ, αν
θέλεις να ασχοληθείς με το τένις θα βγάζεις… αίμα στο γήπεδο και θα φεύγεις
με πόνους από την προπόνηση. Είναι επίπονο άθλημα και δεν είναι παίξε γέλασε
σκέψου το καλά”, μου έλεγε αλλά ήμουν αποφασισμένος να αντέξω, αφού έβλεπα πως
το τένις ήταν ό,τι καλύτερο είχα και με έκανε ευτυχισμένο. Επίσης ήμουν
υπερήφανος που είχα για δάσκαλό μου τον πατέρα μου»…

Όταν πήγαν για πρώτη φορά να γραφτεί ο Μαρκ σε έναν σύλλογο στη Μελβούρνη, οι
υπεύθυνοι έκαναν πνεύμα στον πατέρα του.

«Μα εσείς οι Έλληνες δεν φημίζεστε για το τένις που είναι ευγενές άθλημα και
σας ταιριάζουν άλλα σπορ», του είπαν και ο κυρ Νίκος κόντεψε να τους «φάει»
αφού , όπως και ο γιος του, το έχει τιμή του και καμάρι του που είναι Έλληνας.

«Δυστυχώς δεν μπορούσα να παίξω με τα ελληνικά χρώματα, αφού μεγάλωσα και
έμενα στη Μελβούρνη, αλλά ποτέ δεν ένιωσα Αυστραλός», ισχυρίζεται ο Μαρκ που
μάλιστα είχε έρθει σε ρήξη με τον προπονητή της Αυστραλίας πριν από αγώνες για
το Ντέιβις Καπ και είχε αρνηθεί τότε να παίξει.

Στην Ελλάδα είχε έρθει πριν από 8 χρόνια, αλλά μόνο στην Αθήνα, όπου έμεινε
έναν μήνα και κόντεψε… να τρελαθεί βλέποντας το κυκλοφοριακό, αφού τόσο στη
Μελβούρνη όσο και στην Φλόριδα είχε συνηθίσει να κάνει άνετα το χόμπι του, που
είναι η οδήγηση ακριβών αυτοκινήτων.

«Είμαι ερωτευμένος με τα νησιά μας», λέει ο Μαρκ Φιλιππούσης στον συντάκτη της «ΟΜΑΔΑΣ» Γιάννη Λαμπίρη

«Μου αρέσουν πολύ τα αυτοκίνητα, όπως και οι μηχανές και τον ελεύθερο χρόνο
μου τον περνάω οδηγώντας κυρίως στη Φλόριδα. Στην Αθήνα δεν θα μπορούσα να
ζήσω, αλλά ενθουσιάστηκα από τα νησιά μας. Το περασμένο καλοκαίρι επισκέφθηκα
την Τήνο και τη Ρόδο και ήταν απίστευτα, ιδιαίτερα το νησί του πατέρα μου.
Όμως μου αρέσει πολύ και η Φλόριδα όπου μένω, αλλά και το Μόντε Κάρλο, όπου
έχω ένα διαμέρισμα και όποτε “κλέβω” λίγο χρόνο πάω και ξεκουράζομαι».

Εκτός από το τένις ο Μαρκ έχει και άλλα ενδιαφέροντα. Έτσι όταν δεν ταξιδεύει
για κάποιο τουρνουά της σειράς του γκραν σλαμ, είτε θα πάει για ψάρεμα είτε
στο χιόνι για σνόουμπορντ (έλκηθρο).

«Νιώθω ακόμα παιδί και μου αρέσουν πολύ τα παιχνίδια με συνομηλίκους μου. Έτσι
είχα δεχτεί με ευχαρίστηση να παίξω ποδόσφαιρο στη Χελένικ, μία ομάδα με
πολλούς φίλους και ειλικρινά το διασκέδασα. Παράλληλα πολλές φορές θα βγω με
φίλους να πάμε να φάμε και ένας από τους καλύτερους είναι ένας Έλληνας
ηθοποιός, ο Νικ Γιαννόπουλος, που διακρίνεται κάνοντας καριέρα στην τηλεόραση
της Αυστραλίας παίζοντας σε κάποια σίριαλ».

Φυσικά στα τόσα παιχνίδια που έχει παίξει, ο Μαρκ έχει κάνει φίλους πολλούς
τενίστες και ένας από αυτούς είναι ο Πιτ Σάμπρας. «Είναι καλό φιλαράκι και
πάντα απολαμβάνω τις κόντρες μαζί του. Το θεωρώ ίσως τον κορυφαίο στον κόσμο».

Το τένις είναι για τον Μαρκ όλη του η ζωή και δεν μπορεί να την φανταστεί
χωρίς αυτό.

«Το τένις είναι τα πάντα για μένα. Μου αρέσει να δουλεύω κάθε μέρα όλο και πιο
σκληρά με στόχο να βελτιώνομαι, αλλά τη στιγμή του αγώνα το διασκεδάζω όσο
τίποτε άλλο. Είναι το καλύτερο παιχνίδι και το συνιστώ ανεπιφύλακτα σε όλους».

Οι γονείς του Ροζάνα και Νίκος (που χώρισαν πριν από λίγα χρόνια). Τον έχουν βοηθήσει όσο κανείς άλλος στη ζωή του

«ΝΑΙ, ΘΕΛΩ να γίνω το νούμερο 1, όχι όμως μόνο στην Αυστραλία, αλλά σε
ολόκληρο τον κόσμο».

Ο Μαρκ Φιλιππούσης, αν και πριν από λίγους μήνες έκλεισε τα 22 του χρόνια
(έχει γεννηθεί στις 7 Νοεμβρίου του 1976), έχει πολλές φιλοδοξίες που δεν
περιορίζονται στο να ξεπεράσει τον Αυστραλό Πάτρικ Ράφτερ, ο οποίος είναι ο
κορυφαίος τενίστας στην Αυστραλία. Θέλει να γίνει κάποια στιγμή ο κορυφαίος
τενίστας στον κόσμο, αν και ο δρόμος είναι μακρύς και δύσβατος.

Το 1994 ήταν η χρονιά που έγινε επαγγελματίας και στη σύντομη μέχρι τώρα
καριέρα του έχει κατακτήσει πέντε τουρνουά, ποτέ όμως ένα του Γκραν Σλαμ
(Γουίμπλεντον – Αυστραλιανό όπεν – Φλάσινγκ Μέντοου – Ρολάν Γκαρός), αν και
έφτασε κοντά το 1996 στις ΗΠΑ.

«Ήταν η μεγαλύτερη στιγμή της καριέρας μου μέχρι τώρα.

Ήμουν σε πολύ καλή κατάσταση, δεν είχα καθόλου τραυματισμούς και ύστερα από
καλές εμφανίσεις είχα φτάσει στον τελικό του Φλάσινγκ Μέντοου. Εκεί όμως
βρέθηκα απέναντι στον Ράφτερ και δεν κατάφερα να πάρω το τρόπαιο χάνοντας με 3-1.

Όμως θα ήθελα τον πρώτο μου τίτλο σε Γκραν Σλαμ να τον κατακτήσω στην
Αυστραλία και πίστευα πως μπορούσα εφέτος να τα κατάφερνα.

Όμως ο Σουηδός Ένγκβιστ (ο οποίος μάλιστα απέκλεισε και τον Ράφτερ, αλλά και
έναν ακόμα Αυστραλό φτάνοντας μέχρι τον τελικό) ήταν πολύ σκληρός αντίπαλος.
Ξεκίνησα άσχημα και έχανα με 2-0, κατάφερα να ισοφαρίσω, αλλά στο τέλος δεν
άντεξα. Θα μπορούσε όπως έδειξε να πάρει και τον τίτλο (τον νίκησε ο Ρώσος
Καφέλνικοφ)», κατέληξε ο Μαρκ Φιλιππούσης.

Το τένις είναι η ζωή του, αλλά αυτό που τον κάνει υπερήφανο είναι η καταγωγή του. Δεν νιώθει απλά, αλλά είναι Έλληνας, όπως λέει

ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ όπλο του Μαρκ Φιλιππούση είναι το σερβίς του.

Οι ειδικοί λένε πως μαζί με τον Βρετανό Γκρεγκ Ρουζέτσκι έχει το πιο δυνατό
σερβίς στον κόσμο και η ταχύτητα της μπάλας αγγίζει πολλές φορές τα 200
χιλιόμετρα!! «Ο πατέρας μου με είχε βοηθήσει σε αυτό, αφού όποτε έπαιζα μαζί
του προσπαθούσα πάντα να σερβίρω δυνατά για να του πάρω πόντους. Σιγά σιγά το
βελτίωσα και έτσι μπορώ να έχω ένα σημαντικό πλεονέκτημα στους αγώνες μου»,
λέει ο διάσημος τενίστας.

Για χάρη του στο Λονδίνο οι διοργανωτές του τουρνουά Γουίμπλεντον στην
περσινή διοργάνωση είχαν αποφασίσει να αλλάξουν τα μπαλάκια του τένις και να
τα κάνουν πιο μαλακά έτσι, ώστε να γίνει πιο θεαματικό το παιχνίδι. Αφού σε
αντίθετη περίπτωση οι «άσοι» έπεφταν… βροχή από τον Φιλιππούση και δεν
υπήρχαν πολλές εναλλαγές στο παιχνίδι του.

«Δεν αρκεί μόνο το δυνατό σερβίς και γι’ αυτό καθημερινά προσπαθώ να
βελτιώνω και άλλα πράγματα έτσι, ώστε να έχω μια καλύτερη εικόνα στο παιχνίδι
μου», λέει ο Φιλιππούσης που πριν απο λίγα χρόνια απέκτησε και ένα παρατσούκλι.

Τον φώναζαν «Σκουντ», όπως δηλαδή λέγονται οι γνωστοί πύραυλοι εξαιτίας της
δύναμης με την οποία φεύγει το μπαλάκι από το σερβίς του.

Επίσης τον φωνάζουν και «Μούλτι-Μαρκ» επειδή είναι πολυσύνθετος και δεν
ασχολείται μόνο με το τένις, αλλά παίζει και πολλά άλλα αθλήματα σε
ερασιτεχνικό όμως επίπεδο, αν και σε κάποια, όπως το ποδόσφαιρο, έχει δείξει
πως θα μπορούσε να πάει καλά.