30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΘΑΛΑΣΣΙΝΟΣ

ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΗΣ

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Στις 6 Νοεμβρίου του 1958.

ΟΝΕΙΡΕΥΕΤΑΙ: Τη Δημοκρατία.

ΘΥΜΑΤΑΙ ΜΕ ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ: Τη θάλασσα πάνω κάτω.

ΔΕΝ ΑΠΟΧΩΡΙΖΕΤΑΙ ΠΟΤΕ: Το κασετοφωνάκι του.

ΑΞΕΧΑΣΤΟ ΤΑΞΙΔΙ: Ντίσνεϊλαντ – Πάσχα 1998.

Είναι στον δρόμο τον καλό, πιστεύει ο Παντελής Θαλασσινός με την κυκλοφορία
του τρίτου προσωπικού του δίσκου «Ένα κρυμμένο αχ». Αισθάνεται πολύ τυχερός με
την ανταπόκριση του κόσμου, αλλά και με την έως τώρα πορεία του, επειδή
«αρκετοί από καθαρή ατυχία έμειναν στον δρόμο». Αυτή την περίοδο εμφανίζεται
παρέα με τον Γεράσιμο Ανδρεάτο στην «Πανσέληνο» όπου κάθε βράδυ είναι… πανσέληνος.

ΕΡ.: «Λαθρεπιβάτες». Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός;

ΑΠ.: Η αρχή είναι μόνο η αρχή. Τίποτα απ’ το «πάντα». Το πάντα είναι πάντα.

ΕΡ.: «Ένα κρυμμένο αχ», ο τρίτος προσωπικός σας δίσκος. Πώς αισθάνεστε;

ΑΠ.: Σαν να προσπαθώ να φτιάξω τον καλό δίσκο. Είμαι στον δρόμο τον καλό. Θα ‘ρθει.

ΕΡ.: Είστε ικανοποιημένος από την ανταπόκριση του κόσμου;

ΑΠ.: Είμαι ικανοποιημένος παραπάνω απ’ αυτό που περίμενα. Αισθάνομαι πολύ
τυχερός γι’ αυτό.

ΕΡ.: Πάνω απ’ όλα το ποιοτικό ελληνικό τραγούδι;

ΑΠ.: Πάνω απ’ όλα το ελληνικό τραγούδι. Τα περί ποιοτικού, εγώ δεν τα «τρώω».
Ξέρεις πόσοι ποιοτικοί κάνουν βλακείες και αντιθέτως;

ΕΡ.: Τι λείπει σήμερα από το τραγούδι;

ΑΠ.: Ακροατές.

ΕΡ.: Το τραγούδι συναδέλφου που θα θέλατε να ήταν δικό σας;

ΑΠ.: Ο «Αύγουστος» του Νίκου Παπάζογλου.

ΕΡ.: Τα αγαθά κόποις κτώνται;

ΑΠ.: Χωρίς κόπο δεν αποκτάς ούτε την ανάσα σου, ούτε τ’ όνομά σου.

ΕΡ.: Τι σημαίνει για σας το τραγούδι «Ένα καράβι από τη Χιό»;

ΑΠ.: Ό, τι σημαίνει για όλο τον κόσμο. Πάντως το τραγούδι είναι σαμιώτικο και
όχι χιώτικο.

ΕΡ.: Τα «Καράβια χιώτικα» πώς προέκυψαν;

ΑΠ.: Από τη συνεργασία μας με τον Ηλία Κατσούλη. Ήταν στην αρχή ένας πολύ
ωραίος στίχος του Ηλία.

ΕΡ.: Χίος. Με τρεις λέξεις;

ΑΠ.: Χαίρε – Χίος – Χαριτωμένη.

ΕΡ.: «Μ’ ένα εισιτήριο στην τσέπη». Ταξίδι στο όνειρο;

ΑΠ.: Είναι ένα εισιτήριο για να ταξιδεύει η σκέψη.

ΕΡ.: Μια εικόνα ίσον χίλιες λέξεις. Ένα τραγούδι;

ΑΠ.: Χίλιες εικόνες.

ΕΡ.: «Κράτα για το τέλος». Πώς νιώσατε όταν το ακούσατε από τη Χάρη Αλεξίου;

ΑΠ.: Το ίδιο που ένιωσα όταν μου ζήτησε τότε στη «Νεφέλη», στο Θησείο, να πάμε
να το τραγουδήσει με τη φωνή της. Υπέροχα.

ΕΡ.: Κρατάει χρόνια η φιλία με τον Γεράσιμο Ανδρεάτο;

ΑΠ.: Πέντε χρόνια πολύ καλής φιλίας και έξω από το τραγούδι.

ΕΡ.: Με τον Γιάννη Νικολάου;

ΑΠ.: Με τον Γιάννη μάς συνδέουν πολλά πράγματα. Μαζί περάσαμε και καλά και κακά.

ΕΡ.: Οι βραδιές μαζί του στην «Πανσέληνο»;

ΑΠ.: Στην «Πανσέληνο» είναι κάθε βράδυ πανσέληνος λόγω παρέας.

ΕΡ.: Ο άνθρωπος που σας βοήθησε στα πρώτα σας βήματα;

ΑΠ.: Οι άνθρωποι. Κατ’ αρχάς ο Γιάννης Νικολάου, ο Ηλίας Μπενέτος, ο Ανδρέας
Καϊάφας και στην αρχή – αρχή ο πατέρας μου και ο αδελφός μου ο Γιάννης.

ΕΡ.: Κοιτάζοντας προς τα πίσω για ποιο πράγμα έχετε μετανιώσει;

ΑΠ.: Για πάρα πολλά, για τα οποία δεν ντρέπομαι κιόλας. Μ’ αρέσει να διορθώνω
πράγματα, καταστάσεις, ακόμη και να αναθεωρώ απόψεις.

ΕΡ.: Τι σας ικανοποιεί επάνω στο πάλκο;

ΑΠ.: Η καλή ατμόσφαιρα και η καλή παρέα. Σαν να κάνουμε γλέντι.

ΕΡ.: Και τι σας στενοχωρεί;

ΑΠ.: Το να αναγκάζεσαι να διεκπεραιώνεις.

ΕΡ.: Το επόμενό σας βήμα;

ΑΠ.: Το σκέφτομαι.

ΕΡ.: Πόσο προσεκτικά μελετάτε τις κινήσεις σας;

ΑΠ.: Πάρα πολύ προσεκτικά όταν εκθέτω και άλλους. Όταν είμαι μόνος μου, καθόλου.

ΕΡ.: Είστε ικανοποιημένος από την έως τώρα πορεία σας;

ΑΠ.: Θα έλεγα ναι. Και τυχερός, αν σκεφθώ ότι πολλοί από καθαρή ατυχία έμειναν
στον δρόμο.

ΕΡ.: Τι μετράει για σας περισσότερο στη ζωή;

ΑΠ.: Ό, τι αγαπάμε, ό,τι θυμόμαστε και ό,τι δημιουργούμε για να μείνει.

ΕΡ.: Μια συμβουλή που κρατάτε πάντα ως κόρην οφθαλμού;

ΑΠ.: Να μη συγκρίνω.

ΕΡ.: Εάν δεν ήσασταν τραγουδιστής, τι θα θέλατε να είστε;

ΑΠ.: Ψαράς.