ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Βαλκανικά μαθήματα

Ο καιρός μού φαίνεται καταπληκτικός ­ μπορεί να φυσά διαολεμένα, αλλά
τουλάχιστον η θερμοκρασία κρατιέται γερά, πολύ γερά, πάνω από το μηδέν. Το
Αεροδρόμιο του Ελληνικού μού φαντάζει το απαύγασμα του πολιτισμού ­ οι
βαλίτσες αργούν να βγουν, βέβαια, αλλά αυτά είναι λεπτομέρειες. Απέχω λίγα
χιλιόμετρα και λίγες ώρες από την πραγματικότητα των Βαλκανίων ­ το Σαράγεβο
της φρίκης, των ξένων στρατευμάτων, των ερειπωμένων κτιρίων, του άθλιου
αεροδρομίου και του ασταμάτητου χιονιού. Το Ζάγκρεμπ της ευρωπαϊκής
φιλοδοξίας, της υπέροχης αισθητικής και του πολιτικού αυταρχισμού. Το
Βελιγράδι της decadence, του εμπάργκο και των σκοτεινών προοπτικών. Την
Ποντγκόριτσα, με την αίσθηση της λησμονιάς και της δεκαετίας του ’50. Φθάνω
στο σπίτι μου γεμάτη ευγνωμοσύνη ­ προς την τύχη, τη μοίρα, το πεπρωμένο και
την Ιστορία που φρόντισαν να γεννηθώ μερικά βουνά πιο νότια. Ή να χάσει ο
παππούς μου κι οι σύντροφοί του τον Εμφύλιο. Μπορώ, λοιπόν, να δηλώνω
ανερυθρίαστα ευτυχής ­ που το μωρό μου κοιμάται ήρεμο και ζεστό στο δικό του
κρεβάτι, στο δικό του δωμάτιο, στο δικό του σπίτι, αγκαλιά με τον βάτραχο, τον
Ουίνι το αρκουδάκι και την παρέα τους. Που για να βρω τις πάνες της Αννούλας
μου δεν χρειάζεται να γυρίσω όλη την πόλη ­ μόνο για να διαπιστώσω ότι δεν έχω
χρήματα να τις πάρω. Που μπορώ να γράψω ό,τι θέλω ­ για τον Πρωθυπουργό, την
κυβέρνηση, τους υπουργούς ­ χωρίς να φοβάμαι ότι ένας «νόμος περί Τύπου» θα με
πετάξει άνεργη στον δρόμο. Που ψηφίζω ­ για τον δήμαρχο, την κυβέρνηση, την
Ευρωβουλή, το σωματείο μου ­ ξέροντας ότι από την κάλπη θα βγει ό,τι εγώ κι οι
συμπατριώτες μου ρίξαμε. Που μπορώ να γελάω ­ με την κατάσταση των πραγμάτων,
τον εαυτό μου και τους άλλους. Και, κυρίως, που μπορώ να αγαπάω ­ τον μικρό
μου Αϊνστάιν και τους μάγους, τους ευφυείς και τους ανόητους του καθημερινού
μου βίου, τα βιβλία μου και τα όνειρά μου.

Τη Ζωή.