[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Από την οδό Πειραιώς δεν περνούν ­ σε καθημερινή βάση τουλάχιστον ­ οι
λεγόμενοι «διαμορφωτές της κοινής γνώμης», εκτός κι αν οδεύουν σε κάποιο από
τα νεοσίκ νυκτερινά μαγαζιά της ευρύτερης περιοχής. Αλλά κι όταν το κάνουν,
είναι νύκτα ­ και τα αντίσκηνα δεν φαίνονται…

Ο νόμος του Μέρφι λέει ότι αυτός που δεν μπορεί να έχει πρόσβαση στη
δημοσιότητα, δεν έχει και τον τρόπο να βρει πρόσβαση. Οι πρόσφυγες από το
Κουρδιστάν, που επιζούν εκεί εδώ και μήνες, δεν θα μπορούσαν να αποτελούν την
εξαίρεση. Έτσι, ήταν μοιραίο να αποτελέσουν απλώς το ντεκόρ για κάποιες
εικόνες τηλεσυμπόνιας, πριν αρχίσουν να αποτελούν ένα τοπικό πρόβλημα…

Ως «τοπικό πρόβλημα», θα βρουν τη θέση που τους αξίζει στα τηλεοπτικά δελτία
και στις εφημερίδες ­ και στη συνέχεια, σιωπή. Βλέπετε, ο Άντι Γουόρχολ, που
είχε γνωματεύσει ότι ο καθένας δικαιούται δεκαπέντε λεπτά στην επικαιρότητα,
δεν είχε πάρε – δώσε με το υπουργείο Υγείας και Πρόνοιας, και, τέλος πάντων,
δεν μιλούσε για Κούρδους…

Αλήθεια, είναι θέμα του υπουργείου; Είναι θέμα του οποιουδήποτε υπουργείου;
Είναι θέμα των κατοίκων της Κουμουνδούρου, που δεν μπορούν παρά να μοιράζονται
την υποβάθμιση της έννοιας της ζωής σε επιβίωση, σε μάχη για το τίποτα;

Σίγουρα, δεν είναι θέμα δικό μας ­ εμείς επιβιώνουμε στο Παγκράτι, στο
Κολωνάκι, στα Πατήσια, στο Χαλάνδρι, στο Περιστέρι, στο Φάληρο. Και δεν μας
αφορά. Ένα τς, τς, Παναγία μου, αν τύχει και περάσουμε από εκεί την ημέρα,
αρκεί. Έχουμε τα δικά μας προβλήματα, και, τέλος πάντων, γι’ αυτό ψηφίσαμε
κυβέρνηση. Ας τους στείλουν αλλού…

Δεν θα ήταν πρωτότυπο ­ αλλά θα ήταν σίγουρα ρεαλιστικό, αν έβγαινε ένας νέος
κανόνας του Μέρφι, που θα έλεγε ότι κάθε λαός έχει, εκτός από την κυβέρνηση
που του αξίζει, και τους πρόσφυγες που του αξίζουν. Το πρόβλημα δεν θα λυθεί
ποτέ από εμάς, επειδή για εμάς πρόβλημα είναι ό,τι οφείλουν να λύσουν άλλοι…