3η ΚΑΡΤΑ Ξέφραγο αμπέλι

ΤΕΡΑΣΤΙΕΣ δυνατότητες ανάπτυξης έχει το ελληνικό ποδόσφαιρο. Δυνατότητες
παγιδευμένες σε παλαιομοδίτικη νοοτροπία στελεχών. Εδώ και πολλά χρόνια τα
ποδοσφαιρικά πράγματα κάνουν σημειωτόν, τυλιγμένα στα πλοκάμια κάποιων πονηρών
παραγόντων, που εκμεταλλεύονται την κρίση των γηπέδων.

Στη χώρα μας όποιος εμφανίζεται ως κάτοχος πακέτων χαρτονομισμάτων, συνήθως
αποκτά με μεγάλη άνεση το δικαίωμα να χρωματίζει τις εξελίξεις όπως επιθυμεί.
Το παράδειγμα του Γιώργου Κοσκωτά είναι χαρακτηριστικό. Αλλά και στις
μικρότερες κατηγορίες εμφανίζονται όχι σπάνια «παραφουσκωμένα πορτοφόλια», που
καταργούν τις ισορροπίες και ανεβάζουν κάποιες ομάδες με ανορθόδοξες μεθόδους.

Ξέφραγο αμπέλι το ποδόσφαιρο, επιτρέπει την άλωση των γηπέδων χωρίς την
παραμικρή αντίσταση. Ουρά οι παρατρεχάμενοι πίσω από τον δισεκατομμυριούχο και
απλοχέρη πρόεδρο, υποσχόμενοι υπηρεσίες υψηλοτάτου επιπέδου.

Και αν αρχικά ο πρόεδρος αντιστέκεται θέλοντας να προσφέρει στον χώρο, οι
επιστήμονες του παρασκηνίου με αριστοτεχνικά χτυπήματα στην ομάδα του, του
δείχνουν τον δρόμο για αποτελεσματικότητα της επένδυσής του. Επειδή το
οικονομικό άνοιγμα συνήθως είναι μεγάλο και οι φιλοδοξίες μεγαλύτερες, ο
πρόεδρος εγκαταλείπει τις αρχικές του θέσεις και μπαίνει σ’ ένα παιχνίδι, που
δεν το νιώθει βρώμικο, μέσα στη δυσοσμία του χώρου.

Έτσι το ποδόσφαιρο μοιάζει με σκυτάλι, που άλλάζει χέρια με το πάτημα
κουμπιών από το παρασκήνιο. Και αυτό γίνεται σε όλες σχεδόν τις κατηγορίες. Οι
εικόνες είναι ίδιες και ίδιες, σε μια εφιαλτική επανάληψη.

Για ποιο ποδόσφαιρο μιλάμε; Των πραγματικών πρωταγωνιστών, ποδοσφαιριστών
και προπονητών, ή των γαλονάδων του εμετικού παρασκηνίου;

Όλα αυτά μπορεί να μην είναι καινούργια, αλλά δυστυχώς δεν έχουν φθαρεί.
Ποιος θα τολμήσει να βγάλει από την ομίχλη το ποδόσφαιρο;