[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Είναι ένα επάγγελμα που προϋποθέτει ικανότητες ακροβάτη. Όλα εξελίσσονται πάνω
σ’ ένα τεντωμένο σκοινί. Αν ο παρτενέρ τους χάσει στιγμιαία την ισορροπία του,
παρασύρει και τους ίδιους. Αν όμως το λάθος οφείλεται σ’ αυτούς, τότε ­ κάπως
αργά ­ αποδεικνύεται πως δεν θα έπρεπε ποτέ να είχαν ανέβει στο… σκοινί.

Πρόκειται για τους γιατρούς. «Παρτενέρ» των οποίων στις ασκήσεις ισορροπίας
είναι οι ασθενείς. Όταν καταφέρουν να τους κρατήσουν σφιχτά το χέρι τη στιγμή
της πτώσης, τότε οι συγγενείς του αρρώστου τούς ανακηρύσσουν σωτήρες. Αν όμως
ο ασθενής… γλιστρήσει, παρά τις προσπάθειες του γιατρού, δεν θα βρεθούν
πολλοί να τον δικαιώσουν.

Αυτή είναι η μια όψη. Υπάρχει και άλλη. Η θλιβερή εικόνα που δίνουν οι γιατροί
όταν κάθονται στο εδώλιο, «σηκώνοντας» το βάρος του θανάτου ενός ανθρώπου. Που
προκάλεσε πράγματι η δική τους εγκληματική αμέλεια. Και τότε συμβαίνει κάτι
εντυπωσιακό. Καθηγητές, γιατροί που γνωρίζουν τους κατηγορούμενους από τα
φοιτητικά χρόνια ή άλλοι έμπειροι συνάδελφοί τους, σπεύδουν να τους
υπερασπιστούν στο δικαστήριο.

Αναλύουν, λοιπόν, με όσο πιο περίπλοκη ορολογία μπορούν γιατί ο γιατρός που
δικάζεται δεν ήταν δυνατόν να διαγνώσει την ασθένεια και, κατά συνέπεια, να
σώσει τον ασθενή. Είναι τόσο κατηγορηματικοί, αναπτύσσουν τόσο πειστικά τα
όντως εμπεριστατωμένα επιχειρήματά τους, αναφέρονται σε σπάνια περιστατικά που
έχουν συμβεί, ώστε, τελικά, ενσπείρουν στους δικαστές αμφιβολίες. Πώς να
ξέρουν κι αυτοί (νομικά έχουν σπουδάσει όχι ιατρική) αν ο γιατρός που έχουν
απέναντί τους πρέπει να τιμωρηθεί για αμέλεια ή όχι. Αν η σκωληκοειδίτις έχει
ενίοτε συμπτώματα… αμυγδαλίτιδας!

Να πούμε πώς έτσι εκδηλώνεται η συναδελφική αλληλεγγύη; Να υποθέσουμε πώς το
ίδιο θα ήθελαν να κάνουν και οι άλλοι γι’ αυτούς; Όχι. Δεν έχουμε τόσα
αποθέματα επιείκειας όταν χάνεται χωρίς λόγο μια ζωή. Ούτε καν τη μεγαλοψυχία
που αναγκάζονται να δείξουν τελικά οι δικαστές «στηριζόμενοι στις μαρτυρικές καταθέσεις»…