3η ΚΑΡΤΑ Ελαστικές συνειδήσεις

ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ δεν παίζεται μόνο στην Αθήνα ούτε βέβαια μόνο στην Α’ Εθνική.
Ποδόσφαιρο δεν είναι μόνο το επαγγελματικό, αλλά και το ερασιτεχνικό, από την
Δ’ Εθνική έως τα τοπικά πρωταθλήματα.

Ολόκληρο το ποδόσφαιρο, επαγγελματικό και ερασιτεχνικό, νοσεί βαρύτατα.
Ούτε στην εθνική ομάδα γίνεται σωστή δουλειά ούτε στις ΠΑΕ ούτε στα σωματεία.
Πλοκάμια εξουσιαστών παραγόντων έχουν εγκλωβίσει επί δεκαετίες τα δρώμενα. Οι
εξελίξεις καθορίζονται κατά το μεγαλύτερο ποσοστό από παρεούλες ή από
περιέργως πανίσχυρα άτομα του παρασκηνίου, τα οποία καταφέρνουν, με ευκολία
που ξαφνιάζει, να δίνουν το χρώμα της προτίμησής τους στα πρωταθλήματα.

Δρα δυστυχώς πίσω από τις πλάτες των φιλάθλων ένα ιδιαίτερα ανθεκτικό
παρασκήνιο, που αλλάζει πρωταγωνιστές, όχι όμως και μεθόδους. Εκατοντάδες
εκατομμύρια δραχμές διακινούνται σε όλες τις κατηγορίες για βρώμικους βαθμούς
και στις αρχές κάθε καλοκαιριού παρακολουθούμε χορό ψεύτικων γύρων θριάμβου σε
αρκετά γήπεδα.

Όλα αυτά είναι γνωστά στους υπευθύνους, πολλές φορές και με ανατριχιαστικές
λεπτομέρειες. Οι διατάξεις όμως απαιτούν αποδείξεις, που σπάνια μπορεί να
βρεθούν κι έτσι αυτό το ποδόσφαιρο των τραυμάτων τραβάει το δρόμο του, ανάμεσα
σε εστίες μικροβίων, που δεν αντιμετωπίζονται με τα γνωστά αντιβιοτικά.

Επειδή ο κόσμος του ποδοσφαίρου έχει αδικηθεί παρατεταμένα, αυτοί που έχουν
καθήσει στο σβέρκο του, επιβάλλεται να αποβληθούν. Η κοροϊδία παρατράβηξε.
Κούρασε. Η ατμόσφαιρα των γηπέδων προκαλεί αηδία.

Κάποιοι εραστές του ποδοσφαίρου είναι θύματα μπράβων, αρρωστημένων
εγκεφάλων, τυχοδιωκτών, «μαγείρων», διαιτητών με ελαστική συνείδηση και
διακεκριμένων στελεχών του υποκόσμου. Απειλούνται, συκοφαντούνται, υβρίζονται,
επειδή επιμένουν να υπηρετούν αρχές και αξίες. Η ΕΠΟ, η ΕΠΑΕ και ο Βασίλης
Νικάκης τι έχουν να πουν;