ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Σαν βωβό σινεμά…

ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ να σου μιλούν και να μην απαντάς; Πώς είναι ν’ ακούς, να θέλεις ν’
αντιδράσεις και ωστόσο να μένεις σιωπηλός; Σπουδαίο πράγμα ο λόγος, η
επικοινωνία, το καθημερινό «πάρε-δώσε» ακόμη και των πιο τετριμμένων φράσεων,
των στοιχειωδών για τη συνεννόηση. Υποχρεωτική αφωνία ως συνέπεια ίωσης θα
ήταν όλεθρος για μια τραγου-δίστρια ή μια ηθοποιό, αλλά και για όποιον
δουλεύει με μέσο ­ ή, έστω, παρα-πληρωματικό εργαλείο ­ τον προφορικό λόγο.
Ελάχιστη σημασία από την άλλη μπορεί να έχει για έναν συγγραφέα στις ώρες της
αυτοσυγκέντρωσής του, καμία για τις μοντέλες που πηγαινοέρχονται στην πασαρέλα
δείχνοντας ρούχα του καλοκαιριού ή του χειμώνα.

Εμένα μού κακοφάνηκε πάρα πολύ στην αρχή. Μα γιατί, αφού έτσι και αλλιώς δεν
μιλώ πολύ, περιορίζομαι στα αναγκαία και αφήνω τα παραπέρα να εννοούνται, έστω
και αιωρούμενα… Προσπάθησα να χρησιμοποιήσω τα χέρια μου ­ τη «γλώσσα τους»
που και να περιγράψει μπορεί και να επικοινωνήσει. Όσο περνούσαν οι μέρες, μου
άρεσε. Το παιχνίδι των χεριών και των εκφράσεων του προσώπου. Κάτι σαν βωβό
σινεμά. Σχεδόν με έβλεπα να παίζω και με καταλάβαινα. Ασχέτως αν συχνά έπρεπε
να επαναλαμβάνω, να «αποσαφηνίζω» αυτοσχεδιάζοντας. Μέχρι που κατάλαβα πως θα
μπορούσα και να μην ξαναμιλήσω, αν με αποδέχονταν. Εμένα μου έφτανε ν’ ακούω.
Όπως μου φτάνει τόσες φορές, ενώ δεν έχω λόγο να μη μιλώ, να παρακολουθώ
σιωπηλή, όχι αδιάφορη ούτε βαριεστημένη, απλώς σιωπηλή.