ΔΡΟΜΟΙ

… τουλάχιστον δύο μεγάλων πολέμων, γεννήθηκε η ενωμένη Ευρώπη, όταν πια η
Γερμανία και η Γαλλία αποφάσισαν να κλείσουν οριστικά τα μεγάλα ιστορικά
τραύματα. Όμως, η ανεργία, η μετανάστευση και η εγκληματικότητα ανοίγουν
χιλιάδες άλλες μικρές πληγές στη νέα συλλογική ευρωπαϊκή ψυχή, που αναζητεί
ακόμη τον εαυτό της. Μια ματιά στη συλλογική ψυχή της Γαλλίας ρίχνει στο
πρωτοσέλιδό της η «Μοντ», με αφορμή τη συζήτηση που γίνεται για την πρόληψη
και την καταστολή της εγκληματικότητας ­ αυτά τα δύο άκρα του τεντωμένου
σκοινιού που πάνω του ισορροπεί η ατομική ελευθερία.

… ή προοδευτικός; Αυταρχικός ή δημοκράτης; Ύστερα από πενήντα πέντε λεπτά
καρδιακής ανακοπής, δώδεκα ηλεκτροσόκ και οκτώ ώρες σε κώμα, η επάνοδος του
Σεβενμάν (φωτ.) στο υπουργείο Εσωτερικών κάνει τους Γάλλους να θυμηθούν τον
διχασμένο εαυτό τους: το Βισύ και τον Βολταίρο. Η μουχλιασμένη Γαλλία είναι
εδώ, ήταν πάντα εδώ, γράφει η εφημερίδα. Τη μυρίζεσαι, τη νιώθεις να
ξαναβγαίνει στην επιφάνεια. Επιστρέφει. Προφέρει χαμηλόφωνα τα παλιά της
κλισέ, στα σαλόνια, τα υπουργεία, τα εργοστάσια, τα χωράφια, τα γραφεία. Η
μουχλιασμένη Γαλλία μισούσε πάντα τους Γερμανούς, τους Άγγλους, τους Εβραίους,
τους Άραβες, όλους τους ξένους, τις χειραφετημένες ή σκεπτόμενες γυναίκες.
Αγαπούσε πολύ τον 19ο αιώνα, όχι όμως το 1848 και την Κομμούνα του Παρισιού.
Μισούσε πάντα τον Χάιντεγκερ, τον Σαρτρ, τον Τζόις, τον Πικάσο, τον Ζενέ. Και
τον Κον-Μπεντίτ, αυτόν τον Γερμανοεβραίο που εκλέγεται στη Γαλλία και
ενσαρκώνει τη συλλογική ψυχή της ενωμένης Ευρώπης.

… η στάση της «μηδενικής ανοχής» στην εγκληματικότητα φέρνει πιο κοντά τους
σοσιαλδημοκράτες με τους χριστιανοδημοκράτες. Με σημαία την «περίπτωση
Μεχμέτ», γιου Τούρκων μεταναστών, που στα δεκατέσσερά του χρόνια έχει
συλληφθεί εξήντα φορές. Μα το άλλοθι των ξένων, των «γκασταρμπάιτερ», δεν
υπάρχει πια για να βολεύεται η καθαρότητα της μικροαστικής γερμανικής ψυχής.
Οι φυλακές είναι γεμάτες Ανατολικογερμανούς και τα νοσηρά προάστια-λαϊκά
υπνωτήρια του Ροστόκ και του Μαγδεμβούργου, που λυμαίνονταν οι «σκίνχεντς»,
μετακόμισαν στις δυτικές μεγαλουπόλεις. Ξαφνικά, ο συλλογικός χωροφύλακας που
έκρυβαν πάντα μέσα τους οι Γερμανοί δεν επαρκεί για την τήρηση της τάξης. Η
πτώση του Τείχους ένωσε μια χώρα αλλά όρθωσε μέσα της χιλιάδες άλλα μικρά
τείχη που βρίσκουν στέρεα θεμέλια πάνω στην ανεργία.

… του Άουσβιτς, άνοιξε προχθές στην ιταλική Βουλή έκθεση με τους
ρατσιστικούς νόμους του φασιστικού κράτους. Το μανιφέστο των φασιστών
επιστημόνων ξεχωρίζει για την απλότητά του, την αμεσότητα της βίας: 1) Οι
ράτσες υπάρχουν. 2) Διακρίνονται σε μεγάλες και μικρές. 3) Η έννοια της ράτσας
είναι καθαρά βιολογική. 4) Οι Ιταλοί και ο πολιτισμός τους είναι αρειανής
προέλευσης. 5) Οι Εβραίοι δεν ανήκουν στην ιταλική ράτσα. Η «Στάμπα» θυμάται
την επέτειο με μια πρωτοσέλιδη προειδοποίηση του Βάτσλαβ Χάβελ. «Το πνεύμα του
ρατσισμού, του εθνικισμού και της απόρριψης των ατόμων με άλλη κουλτούρα είναι
ακόμη παρόν στην Ευρώπη. Αν σήμερα μιλάμε για τα αίτια και τις συνέπειες του
ευρωπαϊκού ολέθρου στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, πρέπει ταυτόχρονα να μάθουμε να
αντιμετωπίζουμε τις σύγχρονες εκδηλώσεις του εθνικού μίσους».