Έκανα το χόμπι μου επάγγελμα

* Δεν σκέπτομαι πια πόσους πόντους βάζω. Κάτι τέτοιο μου δημιουργούσε άγχος,
με αποτέλεσμα να μην αποδίδω σωστά

Είναι μόνο 22 χρόνων και όμως έχει ανέβει τα περισσότερα σκαλοπάτια στην κλίμακα της δόξας. Για την ώρα πατάει στο ακριβό τετρακίνητο αυτοκίνητό του και ετοιμάζεται για νέες περιπέτειες σε δύσκολες διαδρομές, που θα τον φέρουν στην ψηλότερη κορυφή

ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ όμορφο καλοκαιριάτικο βράδυ του Ιουνίου (14 του μήνα), ο Αργύρης
Καμπούρης ευστοχούσε και στη δεύτερη βολή κάνοντας το σκορ 103-101, ενώ το
σουτ του Βάλτερς στην εκπνοή ήταν άστοχο και η Ελλάδα αναδείχθηκε πρωταθλήτρια
Ευρώπης στην παράταση κόντρα στην πανίσχυρη Σοβιετική Ένωση. Χιλιάδες Έλληνες
κατέκλυζαν την Ομόνοια, ενώ σε ένα διαμέρισμα στα Λιόσια ένας 10χρονος
πιτσιρικάς άφηνε την τηλεόραση ανοιχτή να ακούγεται ο Εθνικός Ύμνος και έφευγε
σφαίρα για την ταράτσα της πολυκατοικίας, να πανηγυρίσει και αυτός.

Όπως η φαντασία κάθε παιδιού έτσι και η φαντασία του Δημήτρη Παπανικολάου
κάλπαζε τότε και από τα πανηγύρια για το 1987, ονειρευόταν και αυτός να ζήσει
τέτοιες στιγμές. Η τύχη, αλλά πάνω απ’ όλα το αστείρευτο ταλέντο του, τον
έφερε από θεατή (τότε) στη θέση του πρωταγωνιστή πολύ πιο γρήγορα απ’ ό,τι και
ο ίδιος φανταζόταν..

Μπορεί ο Δημήτρης Παπανικολάου σε μία εβδομάδα (7/2) να κλείνει τα 22 του
χρόνια όμως έχει ζήσει πράγματα που ίσως δεν θα μπορούσαν ούτε να διανοηθούν
άλλοι συνομήλικοί του.

ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ

«Από την πρώτη φορά που άρχισα, δεν ένιωσα ποτέ μικρός και ίσως αυτό με
βοήθησε στο να φτάσω να έχω παίξει τόσα πολλά παιχνίδια μέχρι τώρα. Νιώθω πως
θα φτάσω στο υψηλότερο σημείο της απόδοσής μου νωρίτερα από τον μέσο όρο αφού
έχω τεράστιες εμπειρίες για την ηλικία μου. Ήμουν 10 χρόνων όταν ασχολήθηκα
πρώτη φορά με το μπάσκετ και έπιασα την μπάλα στα χέρια μου αφού μέχρι τότε
έπαιζα ποδόσφαιρο στις αλάνες, όπου είχαμε πέτρες για δοκάρια. Σίγουρα το
Ευρωμπάσκετ του 1987 μού έδωσε τη μεγάλη ώθηση, ενώ με βοήθησε το γεγονός πως
σε ένα οικόπεδο ακριβώς μπροστά στο σπίτι μου φτιάχτηκε ένα ανοιχτό γήπεδο
μπάσκετ. Έτσι άρχισα να κατεβαίνω κάθε μέρα εκεί και να μένω 5-6 ώρες. Αυτό
ήταν…», λέει ο νεαρός άσος του Ολυμπιακού που έχει προλάβει στα 22 του
χρόνια να κατακτήσει ένα Κύπελλο Ευρώπης, δύο πρωταθλήματα και ένα Κύπελλο
Ελλάδος, τίτλοι που ήταν απλά στο όνειρό του όταν πρωτόπαιξε στον Αστέρα Νέων Λιοσίων.

ΣΤΑ ΒΑΘΙΑ

«Ήταν η πρώτη μου ομάδα και δεν ξεχνώ ποτέ τον προπονητή μου εκεί τον Γιάννη
Σκορδά. Ακολούθησε ο Σπόρτιγκ όπου είχα και την πρώτη μου εμπειρία στην Α1 και
μετά ο Ολυμπιακός, όταν και βούτηξα στα βαθιά».

Οι γονείς του δεν ήταν από την αρχή σύμφωνοι στην ιδέα του μπάσκετ ως
επαγγέλματος, ιδιαίτερα η μητέρα του Δήμητρα που τον κυνηγούσε για τα
μαθήματα, ενώ ο πατέρας του Αριστείδης ως παλιός αθλητής τον καταλάβαινε περισσότερο.

«Τους αγαπώ και τους χρωστάω πολλά. Είναι οι μόνοι άνθρωποι που μπορείς να
τους έχεις απόλυτη εμπιστοσύνη και οι οποίοι θέλουν μόνο το καλό σου. Όταν
κατάλαβαν πως το μπάσκετ ήταν αυτό που αγαπώ και ήρθαν και οι πρώτες μου
επιτυχίες το δέχτηκαν».

Οι πρώτες αθλητικές εμπειρίες ήταν η εθνική ομάδα, ο μεγάλος Άρης αλλά και τα
ντέρμπι Αρη-ΠΑΟΚ, κορυφαίες ομάδες της εποχής. «Θυμάμαι πως σε κάποιο ντέρμπι
έφυγα στο ημίχρονο και πήγα στο γηπεδάκι βράδυ για να προσπαθήσω να μιμηθώ
αυτά που έκαναν οι παίκτες στην τηλεόραση».

Στον Σπόρτιγκ είδε τον πρώτο του μισθό την περίοδο 1991-92. «Πήρα 50.000
δραχμές και ήταν πολλά χρήματα για μένα που είχα συνηθίσει μέχρι τότε να έχω
1-2 χιλιάρικα στην τσέπη για τον καφέ μου και κάποια μικροέξοδα. Στα Πατήσια
είχα και την πρώτη μου εμπειρία με την Α1 και ήταν ομολογουμένως εντυπωσιακή
αφού ξαφνικά βρέθηκα αντίπαλος με παίκτες που θαύμαζα από μακριά όπως ο
Γκάλης, ο Γιαννάκης, ο Φασούλας».

Στο σχολείο είχε βοήθεια από τους καθηγητές του, ενώ οι συμμαθητές του άρχισαν
να τον ρωτούν με περιέργεια για τις εμπειρίες του. Ο ίδιος είχε κάθε λόγο να
είναι χαρούμενος: «Κατάφερα να κάνω επάγγελμα το χόμπι μου και γι’ αυτό είμαι
πολύ ευτυχισμένος. Το μπάσκετ είναι όλη μου η ζωή. Απλά το επαγγελματικό
μπάσκετ από αυτό που παίζαμε στις αλάνες απέχει έτη φωτός. Μπορεί τώρα οι
απολαβές μας να είναι πολύ μεγαλύτερες, αλλά δεν έχουμε καθόλου ελεύθερο
χρόνο. Χειμώνα-καλοκαίρι είμαστε με την μπάλα στα χέρια αλλά ουσιαστικά
επενδύουμε για το μέλλον. Ένας μπασκετμπολίστας θα χαρεί τους καρπούς που
μαζεύει όταν σταματήσει».

ΠΑΝΤΑ ΠΑΡΩΝ

Το 1987 δεν είχε κλείσει τα μάτια στις βολές του Καμπούρη (κάτι που είχε κάνει
πολύς κόσμος προκαλώντας του εντύπωση) αφού όπως λέει: «Δεν αντέχω να μην
βλέπω όπως και να μην παίζω τις δύσκολες ώρες. Είναι ψυχοφθόρο να έχεις πέντε
φάουλ και να είσαι έξω στα κρίσιμα λεπτά».

Παρά το ότι έγινε ένα από τα πρόσωπα της δημοσιότητας δεν έχασε τους καλούς
του φίλους. «Ίσως γιατί δεν άλλαξα. Δεν σοβάρεψα ούτε μεγάλωσα απότομα, αφού
δεν μου αρέσει να κρύβομαι ούτε να υποκρίνομαι. Ήμουν και παραμένω πλακατζής
και τόσο στον Ολυμπιακό όσο και στην εθνική ομάδα οι συμπαίκτες μου κάνουν
κέφι την παρέα μου, αφού τους αναστατώνω. Δυστυχώς με τους φίλους που έχω
κρατήσει παίζουμε πλέον μόνο τάβλι, αφού μπάσκετ σε ανοιχτό γήπεδο
απαγορεύεται. Αν τραυματιστείς τι θα πεις μετά στην ομάδα. Πλέον έχουμε άλλες
υποχρεώσεις και πρέπει να τις σεβόμαστε».

Μέχρι πρότινος τον απασχολούσαν οι πόντοι του, αλλά εφέτος σταμάτησε να
σκέφτεται έτσι: «Είχα άγχος αν σκόραρα 25 πόντους σε ένα ματς πόσο θα βάλω στο
επόμενο ή κοίταγα κυρίως το σκοράρισμα. Είναι λάθος σκέψη αφού σε αγχώνει και
σου δημιουργεί πρόβλημα με αποτέλεσμα να μην αποδίδεις σωστά. Πλέον προσπαθώ
να κάνω πολλά πράγματα μέσα στο γήπεδο αφού δεν μετράει μόνο το σκοράρισμα. Το
ριμπάουντ ή μία ασίστ σού δίνουν επίσης μεγάλη χαρά» λέει ο Παπ, που ως
θαυμαστής του ΝΒΑ αλλά και παίκτης με εκρηκτικό ταμπεραμέντο, έχει ως καλύτερο
νούμερο στο ρεπερτόριό του το κάρφωμα.

«Με ενθουσιάζει όπως και τον κόσμο αλλά και την ομάδα. Όμως επειδή
αναλωνόμουνα κυρίως σε θεαματικές ενέργειες, τον τελευταίο καιρό προσπάθησα να
βελτιώσω κάποια άλλα πράγματα που πρέπει να έχει ένας περιφερειακός παίκτης».

Χαμόγελα από τον Δημήτρη Παπανικολάου και τον Παναγιώτη Φασούλα. Αυτό που λείπει από τη συλλογή του Παπανικολάου είναι ένα μετάλλιο με την Εθνική και όπως ευελπιστεί δεν θα περιμένει έως το 2004

Η ΠΡΩΤΗ του επαφή με τα εθνικά συγκροτήματα ήταν στην Εθνική Παίδων, αλλά
γρήγορα ακολούθησε και η Εθνική Ανδρών με ντεμπούτο σε μεγάλη διοργάνωση στην
Ολυμπιάδα της Ατλάντα το 1996.

«Ήμουν πολύ τυχερός, αφού πρόλαβα να παίξω στην Εθνική την τελευταία χρονιά
που έπαιξαν μαζί όλοι οι μεγάλοι παίκτες και τώρα ζω και τη δική μας νέα
γενιά. Τότε ήμουν τραυματίας, αφού είχα σπάσει το πόδι μου στο πρωτάθλημα με
τον Παναθηναϊκό και οι γιατροί μού έλεγαν πως δεν θα προλάβω. Τελικά τα
κατάφερα, έστω και αν είπα κάποια ψεματάκια στον Μάκη Δενδρινό πως νιώθω
απόλυτα καλά, αν και έσφιγγα τα δόντια για να τελειώσω τις προπονήσεις».

Η μεγάλη του ευκαιρία, όμως, χάθηκε πέρυσι όπως παραδέχεται: «Τέτοιες
ευκαιρίες περνούν μόνο μία φορά στη ζωή κάθε αθλητή και φεύγουν. Εμείς τη
χάσαμε, αφού αν νικούσαμε, ήμασταν παγκόσμιοι πρωταθλητές. Δεν χάναμε από τη
Ρωσία με 40.000 Έλληνες, οι μισοί έξω από το γήπεδο. Δυστυχώς με τη
Γιουγκοσλαβία αγχωθήκαμε και όσο πλησίαζε το ματς στο τέλος και προηγούμασταν,
θέλαμε να τελειώσει μία ώρα αρχύτερα. Μακάρι για πέντε λεπτά να άλλαζε το
άθλημα και να ήταν ποδόσφαιρο, ώστε να παίζαμε κατενάτσιο. Δυστυχώς εκεί
μπλοκάραμε και αυτό μας στοίχισε».

ΤΟ 2004

Πώς, όμως, φαντάζεται τον εαυτό του στην Ολυμπιάδα του 2004; «Θα είμαι 27
χρόνων και όπως είπα στον Σιγάλα, τον περιμένω να παίζει τότε τιμής ένεκεν ως
βετεράνος (γέλια). Πάντα είναι μεγάλη τιμή να αγωνίζεσαι στην Εθνική και
ειλικρινά αξίζει κάθε θυσία προκειμένου να εκπροσωπείς την πατρίδα σου».

Ένα μετάλλιο με την Εθνική είναι αυτό που του λείπει και ελπίζει να μην
περιμένει μέχρι το 2004 για να το κατακτήσει.

ΣΤΟΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ έπεσε απευθείας στα βαθιά («Το πρώτο που θυμάμαι είναι η
βασανιστική προετοιμασία στη Σπορτίλια. Ευτυχώς ήμουν πολύ πιτσιρικάς και
έτρεχα πιο άνετα, κάτι που με βοήθησε») και είχε την τύχη, όπως λέει, να
συνεργαστεί με προπονητές όπως ο Γιάννης Ιωαννίδης και ο Ντούσαν Ίβκοβιτς. Η
κορυφαία του στιγμή με τα «ερυθρόλευκα» ήταν το Κύπελλο Ευρώπης στη Ρώμη το
1997, ενώ του έχει μείνει απωθημένο (τον καιρό που ήταν στην Ιταλία με την
Κίντερ) που έχασε το μεγάλο ραντεβού με τον Μάικλ Τζόρνταν.

«Είναι ο παίκτης-πρότυπο και λυπάμαι που δεν μπόρεσα να βρεθώ απέναντί του.
Έπαιξα με την ντριμ τιμ, αλλά δεν είναι το ίδιο και ήθελα να είχα παίξει
κόντρα σε αυτό το “φαινόμενο”. Ήταν ο τέλειος αθλητής».

Λατρεύει τον κίνδυνο («Μου αρέσει να ανεβάζω την αδρεναλίνη μου») και τα
επικίνδυνα σπορ, αλλά λόγω τού ότι υπάρχει ο κίνδυνος τραυματισμού, απέχει.

«Έχω κάτι στο μυαλό μου για όταν θα τελειώσω το μπάσκετ, αλλά δεν στο λέω
γιατί τη συνέντευξη θα την διαβάσουν και οι γονείς μου».

Η οικογένεια δεν υπάρχει καν ακόμα στο μυαλό του («Δεν βλέπω να παντρεύομαι
πριν από τα 30. Είναι κουτό να παντρεύεσαι μικρός»), ενώ οι φιλοδοξίες του
συνεχίζονται:

«Θέλω να κάνω μεγάλη καριέρα και να είμαι καλά στην υγεία μου».

Όμως δεν θεωρεί τη γενιά του πιο τυχερή από αυτή του Γκάλη και του Γιαννάκη:

«Είχαν την τύχη σχεδόν όλοι οι συμπαίκτες τους να είναι Έλληνες, κάτι που
είναι σπάνιο σήμερα».