ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Οι γιορτές δεν είναι μόνο για τα παιδιά…

ΟΙ ΑΠΟΚΡΙΑΤΙΚΕΣ μάσκες κρεμάστηκαν στο σχοινί και πήραν τη θέση των
Αγιοβασίληδων, την επομένη κιόλας του Αη Γιαννιού. Πηγαίνοντας πέρα δώθε από
τον δυνατό αέρα μέσα στο μουντό χειμωνιάτικο απόγευμα, κακοφτιαγμένες και
κακομούτσουνες, εκπέμπουν παρ’ όλα αυτά το μήνυμα τους στους σερνάμενους
αποδέκτες αυτής της πόλης: «Η ζωή πρέπει να είναι γιορτή»!

«Να ‘ναι καλά, όσο κιτς κι αν είναι», σκέφτηκα, πλημμυρισμένη από την κλασική
μεθεόρτια κατάθλιψη του τέλους των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς. Κάπως
έτσι σκέφτηκα (με βαρύ ακόμα το στερητικό σύνδρομο των καλοκαιρινών διακοπών)
όταν στο τέλος Οκτωβρίου ­ πριν ακόμα τα σημαιάκια της εθνικής γιορτής
υποσταλούν ­ άρχισαν να μπαίνουν οι πρώτες χριστουγεννιάτικες πινελιές στις
βιτρίνες. Κι ας παραπονούνταν οι φίλοι ότι «γίναμε σαν τους Εγγλέζους και
στολίζουμε το δέντρο δύο μήνες πριν».

Ποιος είπε ότι οι γιορτές είναι για τα παιδιά; Εμείς οι μεγάλοι νιώθουμε πιο
έντονα την ανάγκη τους. Είναι η ανάγκη των «πανδοχείων» μέσα στο ταξίδι της
ζωής, όπως ποιητικά τις αποκαλούσε ο καθηγητής των νεοελληνικών σ’ εκείνα τα
παλιά αμφιθέατρα της Φιλοσοφικής. Μήπως, μάλιστα, χρειαζόμαστε αυτά τα
«πανδοχεία» πιο πολύ όσο περνούν τα χρόνια;

Η ανάγκη να πετάξεις τη «στολή» της κουζίνας και του γραφείου, τη φορεσιά του
καθώς πρέπει συζύγου και συνεπούς γονιού, τη βαριεστιμάρα του εξουθενωμένου
πολίτη, να γελάσεις με το τίποτα, να χορέψεις «τσα-τσα» μέχρι να πονέσουν τα
πόδια σου κι ακόμα παραπέρα, να βάλεις κρεμαστά στρας σκουλαρίκια και να
γιορτάσεις χωρίς να ξέρεις τι.

Αγαπητοί συμπολίτες ­ κυρίως εσείς που βρίσκεστε πίσω από κάποιο μπλόκο,
αναζητώντας ίσως ένα… τσεκούρι ή ένα… μπαστούνι του μπέιζμπολ ­
συγκρατηθείτε: οι Απόκριες έρχονται! (Και, μεταξύ μας, το Πάσχα φέτος είναι νωρίς…).