ΠΡΟΣΩΠΑ Η εκδίκηση του πρώην ισοβίτη

Ο Τζίμμυ Μπόυλ, πρώην ισοβίτης, είχε χαρακτηρισθεί «ο πιο βίαιος άνθρωπος στη
Σκωτία»· επιτυχημένος γλύπτης σήμερα, εξέδωσε και το πρώτο μυθιστόρημά του.

Τζίμμυ Μπόυλ. «Σαν να ενοχλούνται γιατί νίκησα το σύστημα…»

Ο ΜΠΟΫΛ πιστεύει πως δεν είχε επιλογές: «Ξεκίνησα τα ισόβια μόλις βγήκα από τη
μήτρα», τονίζει. Ο πατέρας του ήταν διαρρήκτης χρηματοκιβωτίων και σκοτώθηκε
σε σύγκρουση συμμοριών όταν ο Τζίμμυ ήταν πέντε χρόνων. Η μητέρα του μεγάλωσε
τον ίδιο και τους τρεις αδελφούς του σ’ ένα δωμάτιο δουλεύοντας ως καθαρίστρια
από τις 5 το πρωί έως τις 9 το βράδυ. Ο Τζίμμυ πέρασε σταδιακά από τους
βανδαλισμούς και τις κλοπές, στα μαχαιρώματα και τελικά στον φόνο: 23 χρόνων
το 1967, καταδικάσθηκε για τον φόνο μέλους μιας αντίπαλης συμμορίας ­ ο ίδιος
υποστηρίζει ότι τον μαχαίρωσε, αλλά τον σκότωσε κάποιος άλλος της συμμορίας.
Ενώ εξέτιε την ποινή των ισοβίων που του επιβλήθηκε, καταδικάσθηκε σε άλλα έξι
χρόνια επειδή προσπάθησε να σκοτώσει έξι δεσμοφύλακες, και άλλα έξι επειδή
επιτέθηκε σ’ έναν άλλο.

Τη γλυπτική την ανακάλυψε το 1973, όταν μεταφέρθηκε στην πειραματική Ειδική
Μονάδα της φυλακής του Μπάρλινι, όπου οι κρατούμενοι ενθαρρύνονταν να
εκφράζονται χωρίς βία. Η μονάδα έκλεισε γιατί η λειτουργία της κρίθηκε πολύ
δαπανηρή, πρόλαβε όμως να έχει εντυπωσιακά αποτελέσματα στην περίπτωση του
Μπόυλ. Ο πρώην ισοβίτης πουλάει σήμερα τα γλυπτά του γύρω στα 5 εκατομμύρια
δραχμές έκαστον και έχει πλουτίσει. Ζει κυρίως στο Εδιμβούργο, σ’ ένα σπίτι 12
δωματίων μ’ ένα θαυμάσιο κήπο, έχει ένα ακόμη σπίτι στις Κάννες, οδηγεί μια
αστραφτερή κόκκινη Ρολς Ρόις και μια μπλε γυαλιστερή BMW, ντύνεται με ρούχα
της Ντόνα Κάραν, φοράει γυαλιά Καρτιέ και πανάκριβες ιταλικές μπότες. Η
γυναίκα του, η Σάρα, είναι ψυχίατρος και παντρεύτηκαν όσο ο Μπόυλ ήταν στη
φυλακή. Τα δυο παιδιά τους, η 14χρονη Σούζι και ο 11χρονος Κυντ, πηγαίνουν σε
ιδιωτικά σχολεία και μαθαίνουν γαλλικά και πιάνο. Πενήντα πέντε χρόνων σήμερα,
ο Μπόυλ δεν θέλει «να εκπορνεύσει» τις εμπειρίες του και σπάνια δίνει
συνεντεύξεις. Ωστόσο η έκδοση του πρώτου μυθιστορήματός του («Ήρωας του
Υποκόσμου», εκδ. Serpent) τον έκανε να μιλήσει στην Ντέμπορα Ρος του
«Ιντιπέντεντ» για την «εκδίκηση» που αισθάνεται πως πήρε από μια κουλτούρα η
οποία παράγει βίαιους εγκληματίες και ένα σύστημα που αρνείται επίμονα να τους
απολυτρώσει. «Είναι η εκδίκησή μου εναντίον εκείνων που δεν καταλαβαίνουν ότι
ο άνθρωπος μπορεί ν’ αλλάξει προς το καλύτερο», εξηγεί ο πρώην ισοβίτης.
«Αυτοί που δουλεύουν στο σωφρονιστικό σύστημα αισθάνονται πολύ πιο άνετα με
την αποτυχία παρά με την επιτυχία. Ευχαριστιούνται όταν υπάρχουν άνθρωποι που
μπαινοβγαίνουν στη φυλακή. Είμαι ίσως η μεγαλύτερη επιτυχία που είχαν ποτέ οι
σκωτσέζικες φυλακές, αλλά δεν μ’ αφήνουν να μπω και να μιλήσω στις φυλακές
τους. Αντί να τους τιμά αυτό που έγινα, σαν να ενοχλούνται γιατί νίκησα το σύστημα».