[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΑΠΟ ΚΑΙΡΟ έψαχνε να βρει διέξοδο. Οι γονείς του, που του είχαν υποσχεθεί μια
καλύτερη ζωή όταν ξεριζώθηκαν από την Αλβανία, τον έβγαζαν κάθε πρωί στη
ζητιανιά. Κι αυτόν και τα δυο μικρότερα αδέλφια του.

Είναι μόνο δέκα ετών και κανείς δεν μπορεί να του απαγορεύσει να ονειρεύεται.
Κανείς δεν δικαιούται να του περιορίσει τη φαντασία. Ιδιαίτερα όταν τη
χρησιμοποιεί για να ξεφύγει από τη μιζέρια της επαιτείας. Όταν τα τρυφερά
αισθήματα που (ακόμη) έχει για τους γονείς του δεν τον αφήνουν να τους
προδώσει στην Αστυνομία.

Και αποφασίζει να καταγγείλει τους… άγνωστους απαγωγείς που υποχρεώνουν τον
ίδιο και τα αδέλφια του να ζητιανεύουν. Ελπίζει πως κάποιοι θα συγκινηθούν.
Δεν μπορεί να προβλέψει την εξέλιξη ούτε να αποτρέψει τη σύλληψη της μητέρας
του. Τότε αναγκάζεται να πει την αλήθεια…

Και τότε οι αστυνομικοί ένιωσαν πως εξαπατήθηκαν. Δεν συγχώρησαν, φαίνεται,
τον εαυτό τους που πίστεψε ένα μικρό Αλβανό ζητιάνο και, για να τον
εκδικηθούν, τον «τύλιξαν» σε μια δικογραφία.

Συνοδεία αστυνομικών ο μικρός… εγκληματίας οδηγήθηκε στην εισαγγελέα
Ανηλίκων. Έκλαιγε γοερά και δεν έφευγε από την αγκαλιά της κρατούμενης μάνας
του. Δεν γνώριζε, βέβαια, πως και η ελληνική Δικαιοσύνη ­ μετά την Ελληνική
Αστυνομία ­ τον θεωρούσε ήδη κατηγορούμενο. Για ψευδορκία (!), ψευδή ανωμοτί
κατάθεση (αυτό κι αν είναι πρωτοφανές), και… παράνομη είσοδο στη χώρα. Το
ένα αδίκημα πιο παράλογο από το άλλο όταν πρόκειται για ένα δεκάχρονο αγόρι κι
όταν η εισαγγελέας που ασκεί τη δίωξη εναντίον του είναι εντεταλμένη να
εξετάζει με ευαισθησία τις υποθέσεις που της ανατίθενται. Και όχι να συμφωνεί
«τυπικά» ­ όπως είπε ­ με τα διαβιβαστικά της ΕΛ.ΑΣ.

Δεν είχε ξανακούσει, άραγε, παιδί να λέει ψέματα; Δεν ήξερε ότι η φαντασία των
παιδιών έχει στείλει στο εδώλιο αθώους ανθρώπους, χωρίς κανείς να τους ζητήσει
στο τέλος ευθύνη; Ναι, δεν ήταν Αλβανάκια που αγωνίζονταν να γλιτώσουν από τη
ζητιανιά. Ήταν παιδιά που ήθελαν να «σπάσουν» τη ρουτίνα της ανιαρής από
καλοπέραση ζωή τους.