Όνειρο ακόμη η ισότητα μαύρων-λευκών

ΕΝΑ ΑΠΟ τα πράγματα που κάνει μεγάλη εντύπωση σε κάποιον που πρωτοέρχεται στην
Αμερική είναι ότι όλα τα μηχανήματα αυτόματης ανάληψης μετρητών έχουν οδηγίες
σε δύο γλώσσες. Με το που βάζεις την κάρτα σου στο μηχάνημα σου ζητείται να
επιλέξεις αν η συναλλαγή σου θέλεις να είναι στα αγγλικά ή τα… ισπανικά!

Η επιλογή αυτή δεν είναι καθόλου παράλογη, αφού οι ισπανόφωνοι που ζουν
στην Αμερική ξεπερνούν το 11% του αμερικανικού πληθυσμού και έως το 2050 θα
φθάσουν το 25%!

Μάλιστα, κάποιες πολιτείες έχουν ήδη τόσο πολλούς ισπανόφωνους κατοίκους
ώστε οι πολιτικοί που θέλουν να σταδιοδρομήσουν στις περιοχές αυτές
αναγκάζονται να μάθουν και ισπανικά (ενδεικτικό παράδειγμα είναι ότι ο γιος
του πρώην προέδρου των ΗΠΑ και κυβερνήτης του Τέξας Τζωρτζ Μπους Τζούνιορ
μιλάει άπταιστα ισπανικά).

ΑΝ η ισπανόφωνη μερίδα του αμερικανικού πληθυσμού (προερχόμενη κυρίως από
τις χώρες της Λατινικής Αμερικής) έχει έναν δυναμισμό και βρίσκεται σε μία
φανερή οικονομική άνθηση μία άλλη μερίδα του πληθυσμού (περίπου το 12%), οι
μαύροι, συνεχίζουν να περνούν δύσκολες ώρες.

Το αμερικανικό κράτος σε μία προσπάθεια να εξαλείψει θεσμικά τις διακρίσεις
έχει βάλει ποσοστώσεις υπέρ των μαύρων, τόσο για τις προσλήψεις δημοσίων
υπαλλήλων όσο και για την είσοδο φοιτητών στα πανεπιστήμια, ενώ τα αμερικανικά
δικαστήρια εκδικάζουν τεράστιες αποζημιώσεις σε εταιρείες του ιδιωτικού τομέα
που έχουν δείξει ρατσιστική συμπεριφορά έναντι των μαύρων.

Παραδείγματος χάριν, πριν από λίγους μήνες αμερικανικό δικαστήριο εκδίκασε
αποζημίωση 850.000 δολαρίων (περίπου 240 εκατομμύρια δραχμές) υπέρ ενός
19χρονου μαύρου επειδή κάποιος λευκός υπάλληλος ενός καταστήματος του ζήτησε
να βγάλει τη μπλούζα που φορούσε θεωρώντας ότι την είχε κλέψει!

ΠΑΡΑ τις όποιες προσπάθειες του νομοθέτη να μη γίνονται διακρίσεις εις
βάρος των μαύρων, οι Αμερικανοί αφρικανικής καταγωγής θεωρούνται από μεγάλο
μέρος των λευκών στη χώρα πολίτες δεύτερης κατηγορίας. Και εξακολουθούν να
βρίσκονται στα φτωχότερα οικονομικά στρώματα της αμερικανικής κοινωνίας και να
ζουν στις πιο υποβαθμισμένες περιοχές κάθε πόλης με τη μεγαλύτερη εγκληματικότητα.

Ενδεικτικά αναφέρω ότι στα 100 μέλη της αμερικανικής Γερουσίας δεν υπάρχει
ούτε ένας μαύρος ενώ στους 435 βουλευτές οι μαύροι βουλευτές μετρώνται στα
δάχτυλα δυο χεριών.

Η προηγούμενη Δευτέρα ήταν η ημέρα των γενεθλίων του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ
που δολοφονήθηκε το 1968 στο Μέμφις του Τενεσί. Τριάντα ένα χρόνια από τότε
και το «όνειρό» του περί ισότητας μαύρων-λευκών στην Αμερική παραμένει όνειρο.