Η Αλεπού και ο Λύκος

Βουκ Ντράσκοβιτς. Από πολέμιος του Μιλόσεβιτς, σύμμαχος και αντιπρόεδρος της γιουγκοσλαβικής κυβέρνησης

ΙΣΟΡΡΟΠΩΝΤΑΣ στην κόψη του ξυραφιού ο πρόεδρος της Γιουγκοσλαβίας Σλόμπονταν
Μιλόσεβιτς, μαέστρος της πολιτικής των ακροτήτων, εμφανίζεται να έχει πλέον με
το μέρος του το σύνολο του σερβικού λαού, στην αντιπαράθεσή του με τη Δύση.

Εδώ και δύο μέρες, ο συντηρητικός, αλλά εθνικιστής Βουκ (Λύκος) Ντράσκοβιτς
έχει παύσει να είναι ο ορκισμένος αντίπαλος του Μιλόσεβιτς.

Ο ρυθμιστής της πολιτικής ζωής της (νέας) Γιουγκοσλαβίας αιφνιδίασε για μια
ακόμη φορά αναθέτοντας στον φιλοδυτικό Βουκ Ντράσκοβιτς καθήκοντα αντιπροέδρου
της ομοσπονδιακής κυβέρνησης, με αρμοδιότητα τις Διεθνείς Σχέσεις.

Οι Δυτικοί τώρα θα πρέπει να γνωρίζουν πως την πολιτική Μιλόσεβιτς στηρίζει
και η αντιπολίτευση.

Ψηλός, λιγνός, με περιποιημένη γενειάδα, μειλίχιος και με ευαισθησίες ποιητή,
ήταν τα τελευταία χρόνια ο κύριος ηγέτης της σερβικής αντιπολίτευσης.

ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΗ ΒΟΣΝΙΑ

Θυμάμαι τον Ντράσκοβιτς, την ταραγμένη περίοδο λίγο πριν ξεσπάσει ο πόλεμος
στη Βοσνία, σε συνέντευξη Τύπου που έδωσε στην αίθουσα Τύπου, στο κέντρο του
Βελιγραδίου. Είχε αναγγείλει, την κρίσιμη εκείνη περίοδο, συγκέντρωση
διαμαρτυρίας εναντίον του προέδρου Μιλόσεβιτς.

Στην ισχνή συγκέντρωση μερικών χιλιάδων ­ γηραιών κυρίως ­ νοσταλγών άλλων
εποχών ντυμένων με τις παραδοσιακές στολές, που είχε γίνει στον λόφο πίσω από
τον μητροπολιτικό ναό, δέσποζαν τα βασιλικά λάβαρα με τα στέμματα και οι
μαύρες στολές των κληρικών.

Η σερβική ορθόδοξη Εκκλησία είχε σταθεί στο πλευρό του Ντράσκοβιτς, ενώ ποτέ
δεν είχε καλές σχέσεις με τον πρώην κομμουνιστή Μιλόσεβιτς.

Τα συνθήματα ήταν άκρως εθνικιστικά και είχαν ακουστεί επικλήσεις στο όνομα
του βασιλιά Καραγκιόργκεβιτς.

ΟΙ ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ

Ακριβώς πριν από δύο χρόνια, το Βελιγράδι συγκλόνιζαν οι μεγάλες διαδηλώσεις
της αντιπολίτευσης. Επικεφαλής ήταν οι ηγέτες του συνασπισμού της
αντιπολίτευσης «Ζάγεντνο» (Μαζί) Βέσνα Πέσιτς της Συμμαχίας Πολιτών, Ζόραν
Ντζίντζιτς του Δημοκρατικού Κόμματος και ο Βουκ Ντράσκοβιτς του Σερβικού
Ανανεωτικού Κινήματος.

Διεκδικούσαν την αναγνώριση της νίκης τους στις τοπικές εκλογές της 17ης
Νοεμβρίου 1996.

Η σύζυγος του Ντράσκοβιτς, Ντάνιτσα, είχε ανακοινώσει μία από τις ημέρες
εκείνες πως η μυστική αστυνομία του Μιλόσεβιτς την είχε απαγάγει και είχε
απειλήσει να σκοτώσει τον σύζυγό της αν δεν σταματούσε τις διαδηλώσεις. Επί
ενενήντα μέρες, καθημερινά η ζωή στο κέντρο του Βελιγραδίου παρέλυε από τις
διαδηλώσεις. Αλλά η αναγνώριση της νίκης τους και η ανάληψη της δημαρχίας του
Βελιγραδίου σήμανε την αρχή της διάλυσης αυτής της εκλογικής συμμαχίας.

Η ΜΟΙΡΑΣΙΑ

Η μοιρασιά που είχε γίνει έδινε τη δημαρχία στον Ντζίντζιτς και την
υποψηφιότητα για την προεδρία στον Ντράσκοβιτς. Πρόεδρος εκλέχθηκε όμως ο
Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς. Ο Ντράσκοβιτς είχε διεκδικήσει επίσης την προεδρία το
1990, όταν είχε εκλεγεί πρόεδρος της Σερβίας με συντριπτική πλειοψηφία ο Μιλόσεβιτς.

Η τελευταία πράξη της ενωμένης αντιπολίτευσης ήταν η μεγάλη συγκέντρωση στην
κεντρική πλατεία της Δημοκρατίας του Βελιγραδίου. Είχαν πετύχει να
συγκεντρώσουν περισσότερους από 200.000 οπαδούς τους.

Από τότε ο καθένας από τους τρεις ηγέτες ακολούθησε τον δικό του χωριστό δρόμο.

Τον περασμένο μήνα, ο Ντράσκοβιτς μιλώντας στα στελέχη του κόμματός του έλεγε:
«Οι Αλβανοί τρομοκράτες και αυτονομιστές επιτίθενται για να μας τυφλώσουν, να
μας αφαιρέσουν το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον μας, να πάρουν τα σπίτια
μας, να μας αφήσουν ένα κράτος χωρίς ρίζες, χωρίς προέλευση, χωρίς συνείδηση,
χωρίς πίστη, χωρίς τίποτα. Θέλουν να μας πάρουν το ιερό Κόσοβο – Μετόχια.
Βλέπουμε τι έγινε στην Τσετσενία… Βλέπουμε όμως και το τι γίνεται στη
“Μακεδονία”. Όπου οι αλβανόφωνοι είναι το 30% του πληθυσμού. Κι όμως κανένας
στη Δύση δεν τους υποστηρίζει. Επειδή αυτοί έχουν καταλάβει πως δεν είναι
υποχρέωσή τους να αλλάξουν την παγκόσμια τάξη…».