«Εντατικά μαθήματα»… διγλωσσίας!

«Για μειοψηφίες μαθητών που κινούνται κάτω από την επιρροή καθηγητών μίλησε
χθες ο κυβερνητικός εκπρόσωπος επιχειρώντας να πείσει ότι οι καταλήψεις των
σχολείων σταματούν, ενώ αντίθετα τα κόμματα της αντιπολίτευσης εξαπέλυσαν
δριμεία επίθεση κατά της κυβερνητικής πολιτικής» (από ρεπορτάζ των εφημερίδων
– Ιανουάριος του 1991).

ΑΝ ΘΕΛΗΣΕΙ κανείς, ανασύροντας τον «σκληρό δίσκο» της μνήμης και κάνοντας
ζάπινγκ στον χρόνο, να οριοθετήσει το παραπάνω απόσπασμα από ρεπορτάζ
εφημερίδας θα βρεθεί σε μια έκπληξη. Τα παραπάνω λόγια έχουν «προνομιακή
μεταχείριση» στην ειδησεογραφία του Ιανουαρίου του 1991 στη διάρκεια
κινητοποιήσεων των μαθητών, και ακριβώς τα ίδια «συγκατοικούν» στα ρεπορτάζ
των ΜΜΕ τις τελευταίες ημέρες.

Δεκέμβριος 1990. Κυβέρνηση της Ν.Δ. Υπουργός Παιδείας ο Β. Κοντογιαννόπουλος.
Θύελλα μαθητικών αντιδράσεων στο πολυνομοσχέδιο του ΥΠΕΠΘ, που επιχειρεί έναν
ασφυκτικό έλεγχο στα σχολεία με καθαρά αντιπαιδαγωγικά χαρακτηριστικά και
αναδεικνύει την ιδιωτικοποίηση της παιδείας σε κυρίαρχη κυβερνητική επιλογή.

Πορείες, διαδηλώσεις, καταλήψεις σχολείων. Η κυβέρνηση της Ν.Δ. καλεί
εισαγγελείς και Αστυνομία στα κατειλημμένα σχολεία, πιέζει τους εκπαιδευτικούς
να παίρνουν απουσίες των μαθητών στα «πεζοδρόμια», ενώ την ίδια στιγμή
«αγανακτισμένοι» γονείς πολιορκούν τα σχολεία ζητώντας το άνοιγμά τους.

Ας παρακολουθήσουμε, όμως, τα γεγονότα της εποχής «αλιεύοντας» την καταγραφή
τους από τα ρεπορτάζ του ημερήσιου Τύπου της εποχής (1990 – 1991):

ΤΙ ΕΛΕΓΑΝ

«Είναι λίγα τα κατειλημμένα σχολεία και οι καταλήψεις γίνονται από λίγα
παιδιά. Υπάρχουν περιπτώσεις που 30 παιδιά έχουν καταλάβει συγκρότημα σχολείων
και δεν κάνουν μάθημα 700 μαθητές» (Γ. Σουφλιάς, υπουργός Παιδείας Ν.Δ.
11/10/91 – πρακτικά Βουλής).

«Θα κάνουμε τα όνειρά μας εφιάλτες τους». Αυτό έγραφε το πανό που βρίσκονταν
στην κεφαλή της μεγαλειώδους πορείας την Τρίτη 15 Ιανουαρίου 1991. «Χιλιάδες
μαθητές, φοιτητές, καθηγητές γέμισαν κάθε γωνιά της Πανεπιστημίου από τα
Προπύλαια μέχρι την Ομόνοια αψηφώντας τη δυνατή βροχή και διαδηλώνοντας
εναντίον των αντιεκπαιδευτικών νόμων της κυβέρνησης». (Ρεπορτάζ του Τύπου, 18/1/91).

«Οι καταλήψεις υποκινούνται από το ΠΑΣΟΚ, την Αριστερά και την ΟΛΜΕ», δηλώνει
ο κυβερνητικός εκπρόσωπος. «Αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί… υπάρχει αναρχία,
υπάρχει διάλυση». (Ρεπορτάζ του Τύπου, Ιανουάριος 1991).

«Οι καταλήψεις», σύμφωνα με την Τόνια Αντωνίου, εκπρόσωπο της μαθητικής
νεολαίας του ΠΑΣΟΚ, «ως τρόπος έκφρασης της μαθητικής αγωνίας, αποτελούν μια
επιλογή που πρέπει να γίνει σεβαστή από όλους, εφόσον αποφασίζονται μέσα από
δημοκρατικές διαδικασίες, τις γενικές συνελεύσεις των μαθητών. Υπό την έννοια
αυτή, κανείς δεν έχει το δικαίωμα να τις καταδικάσει». («Η Καθημερινή», 20/10/91).

Παράλληλα η ΟΛΜΕ καταγγέλλει την κυβέρνηση ότι «έστρωσε τον δρόμο για την
εμφάνιση “αγανακτισμένων πολιτών”, που προβαίνουν σε πράξεις αυτοδικίας στις
υπό κατάληψη σχολικές μονάδες». (Ανακοίνωση ΟΛΜΕ, 13/1/91).

Με τίτλο «Μαθητικό κίνημα και αντιμεταρρύθμιση», και με αφορμή τις μαθητικές
κινητοποιήσεις του Δεκεμβρίου του 1990 επί κυβερνήσεων Ν.Δ., ο Χρίστος
Μιχαλές, μέλος της ΠΑΣΚ και του Δ.Σ. της ΟΛΜΕ τότε, στέλεχος του ΥΠΕΠΘ σήμερα,
δημοσιεύει κείμενο στο περιοδικό «Δημόσιος Τομέας» (τεύχος 63, Δεκέμβριος
1990). Αντιγράφουμε από τη σελ. 27: «Όλα τα παραπάνω προφανώς είναι αρκετά για
να καταγράψουν αντικειμενικά την κρίσιμη κατάσταση στη Δευτεροβάθμια
Εκπαίδευση. Αν προστεθεί και το επικείμενο πολυνομοσχέδιο, γίνεται πλέον
εύκολα αντιληπτό γιατί ο μαθητόκοσμος δικαιολογημένα βρίσκεται σε αναβρασμό.
Αντί λοιπόν να καταβληθεί προσπάθεια για την επίλυση των προβλημάτων της
εκπαίδευσης επιχειρείται οργανωμένα η συκοφάντηση του μαθητικού κινήματος.
Καλλιεργείται επίμονα η λογική της “υποκίνησης” των παιδιών από εξωμαθητικά
κέντρα, ενώ ακούγονται “κορόνες” για ανωριμότητα των μαθητών και άλλα ηχηρά
παρόμοια. Ανασύρεται οργανωμένα στην επιφάνεια το σχέδιο των “αγανακτισμένων
γονέων” που ανησυχούν για την τύχη των μαθητών και ιδιαίτερα εκείνων που
φοιτούν στα Λύκεια.

ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ

Μαζική διαμαρτυρία. Οι μαθητές ζητούν την απόσυρση του νομοσχεδίου

Οι ίδιοι όμως γονείς ούτε “αγανάκτησαν” ούτε “ανησύχησαν” για τις 600.000
διδακτικές ώρες που ήδη χάθηκαν εξαιτίας της μέχρι τώρα πολιτικής του
υπουργείου Παιδείας.

Διάχυτη εξάλλου είναι και η μεθόδευση τρομοκράτησης των μαθητών μέσα από τις
απειλές των απουσιών, τις περικοπές των διακοπών και των εκδρομών κ.λπ.

Σε ορισμένες περιπτώσεις εκδηλώνονται και μορφές ενός ιδιότυπου αυταρχισμού
που περιλαμβάνει επεμβάσεις αστυνομικών και δικαστικών αρχών με προφανή στόχο
να κάμψουν το φρόνημα των μαθητών».

Η ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΡΟΛΩΝ

Η Ν.Δ. σήμερα είναι «τιμητής» των δικαιωμάτων των μαθητών και των μαθητικών
κινητοποιήσεων που παλιότερα αντιμετώπισε με τη μεγαλύτερη σκληρότητα, με
αποτέλεσμα τη δολοφονία του καθηγητή Νίκου Τεμπονέρα τον Ιανουάριο του 1991!
Από την άλλη, η σημερινή κυβέρνηση σκηνοθετεί το ίδιο «έργο» αλλάζοντας μόνο
τους ηθοποιούς…

Κι εδώ αρχίζουν όλα!

Ο βιασμός της σημασίας των λέξεων και των νοημάτων! Η αλλαγή των ρόλων, η
νεκρολογία της αξιοπιστίας, η φαεθόντεια πτήση και ο ενταφιασμός της
πολιτικής, η βικτωριανή υποκρισία.

Τα πάντα μετασημασιολογούνται και αναστρέφονται.

Στις 8 Ιανουαρίου 1999 το ΥΠΕΠΘ, με εγκύκλιο που φθάνει σε όλα τα σχολεία με
την υπογραφή του ειδικού γραμματέα κ. Δ. Κ. Παπαϊωάννου, καλεί τους διευθυντές
των σχολικών μονάδων να ζητήσουν «τη συνδρομή της εισαγγελικής αρχής για τη
διασφάλιση της ανεμπόδιστης λειτουργίας του σχολείου, σε περίπτωση που αυτή
παρακωλύεται ή αποκλείεται,… να καταθέτουν μηνυτήρια αναφορά κατά παντός
υπευθύνου (σ.σ.: των καταληψιών) και να εγείρουν τις σχετικές αγωγές αποζημίωσης».

Ο ίδιος άνθρωπος, που υπογράφει την παραπάνω «οδηγία», λίγα χρόνια πριν, στις
18 Ιανουαρίου του 1991, σε άρθρο του σε καθημερινή εφημερίδα με τίτλο
«Κατάληψη ή Απελευθέρωση», αφού καταγγέλλει το ΥΠΕΠΘ για την πολιτική του στις
καταλήψεις που «βασίστηκε στον εκφοβισμό, στον εξευτελισμό των εκπαιδευτικών,
στις ανακαταλήψεις, στους εισαγγελείς», επισημαίνει ότι «ο κοινωνικός
αυθορμητισμός του νεολαιίστικου κινήματος, έστω και με τη μορφή των
καταλήψεων, δεν είναι η διάθεση των μελών του να κυριαρχήσουν σ’ ένα χώρο,
αλλά να τον απελευθερώσουν… Με αυτή την προοπτική οι καταλήψεις ήταν η αιτία
για την απελευθέρωση της Παιδείας». (Δ. Κ. Παπαϊωάννου – «Ελευθεροτυπία» 18/1/91).

ΚΑΙ… ΤΟΤΕ

Αν διαβάσει κανείς τα ρεπορτάζ των εφημερίδων της περιόδου 1990-91 και του
1998-99 θα βρεθεί μπροστά και σε μια άλλη έκπληξη. Η «ιστορία» επαναλαμβάνεται
σε όλα της τα «επεισόδια», «στοιχειώνοντας» τον χρόνο και τους διαχειριστές
της. Διαβάστε:

* Την Τετάρτη 14 Ιανουαρίου 1999 στο 3ο Λύκειο Αμπελοκήπων ο 16χρονος Γιώργος
Στεργίου «τραυματίζεται σοβαρά καθώς πήδησε από τον 1ο όροφο του σχολείου στην
προσπάθειά του να αποφύγει τη διευθύντρια του σχολείου και έναν καθηγητή που
τον κυνηγούσαν».

* 8 χρόνια πριν, στις καταλήψεις του 1991, η 13χρονη μαθήτρια Αναστασία
Καραθανάση «στην απόπειρά της να βγει από παράθυρο κατειλημμένου σχολείου για
να αποφύγει καθηγητές και γονείς που είχαν εισβάλει στο σχολείο και την
κυνηγούσαν, έπεσε στο έδαφος από ύψος 4,5 μέτρων, με αποτέλεσμα να
τραυματιστεί σοβαρά» (ρεπορτάζ από τον Τύπο, 9 Οκτωβρίου 1991).

* Την Πέμπτη 14 Ιανουαρίου του 1999, «μέχρι και κυνηγετική καραμπίνα
προσπάθησε να βγάλει αγανακτισμένος οδηγός στα Γιάννινα, όταν βρέθηκε μπροστά
σε αποκλεισμένο δρόμο από τους μαθητές τριών Λυκείων της πόλης» (ρεπορτάζ από
τον Τύπο).

* Την Τρίτη 8 Ιανουαρίου 1991, «οι μαθητές του 2ου Πειραματικού Λυκείου
Τούμπας κατήγγειλαν ότι οι συγκεντρωμένοι γονείς δεν περιορίστηκαν μόνο στις
βρισιές, αλλά τους απείλησαν ότι εάν δεν σταματήσουν την κατάληψη και δεν
ανοίξουν τις πόρτες του σχολείου θα επανέλθουν με καραμπίνες» (ρεπορτάζ από
τον Τύπο).

* Στις 13 Ιανουαρίου 1999 «την άσκηση των πρώτων διώξεων προκάλεσαν οι
καταγγελίες διευθυντών τριών κατειλημμένων σχολείων της πρωτεύουσας και άλλων
στην Άρτα και την Πάτρα», ενώ στις 8 Ιανουαρίου του 1991 «Οι διευθυντές
Λυκείων στη Θεσσαλονίκη ζήτησαν να επέμβουν τα ΜΑΤ» (ρεπορτάζ από τον Τύπο).

Οι πορείες. Όπως και οι καταλήψεις, σε όλες τις περιπτώσεις, όποιος και να κυβερνά είναι κατευθυνόμενες από τους άλλους

1991 «Έξω από αρκετά σχολεία απειλήθηκαν επεισόδια… Οι βρισιές και οι
απειλές γονέων βρήκαν σαν απάντηση σακούλες με νερό που πέταξαν εναντίον τους
οι μαθητές… Σε Λύκειο Θεσσαλονίκης άτομο, που σύμφωνα με καταγγελίες δεν
έχει καμία σχέση με το χώρο των γονέων, χτύπησε μαθήτρια. Και πάλι απειλήθηκαν
επεισόδια όταν επενέβη ο πατέρας της μαθήτριας…» (ρεπορτάζ από τον Τύπο, 8
Ιανουαρίου 1991)… «Επεισόδια σημειώθηκαν χθες το πρωί και μεταξύ γονέων έξω
από πολλά Λύκεια υπέρ των καταληψιών μαθητών και άλλοι ήθελαν να λήξουν οι
καταλήψεις και να επιστρέψουν οι μαθητές στα μαθήματά τους» (ρεπορτάζ από τον
Τύπο, 14/1/1991).

1999 «Σκηνές με διαπληκτισμούς μεταξύ γονέων διαδραματίστηκαν σε αρκετά
σχολεία της Αθήνας, όπως στον Βύρωνα, τη Δάφνη, την Κυψέλη (όπου γονείς
κατέλαβαν οι ίδιοι το σχολείο, όπως είχε γίνει και προχθές στη Θεσσαλονίκη,
για να μην το καταλάβουν οι μαθητές), αλλά και στον Πειραιά, τον Βόλο, την
Πάτρα, τη Λάρισα και αλλού. Οι περισσότεροι από τους γονείς εκφράζονται
εναντίον των καταλήψεων, υπάρχουν όμως και εκείνοι που τοποθετούνται υπέρ, με
αποτέλεσμα να δημιουργούνται προστριβές και μικροεπεισόδια μεταξύ τους»
(ρεπορτάζ από τον Τύπο, 12/1/1999)… «στην Ιωνίδειο Σχολή του Πειραιά, μία
μητέρα χαστούκισε μαθήτρια – καταληψία».

* Στις 14 Ιανουαρίου 1999 «επεισόδια σημειώθηκαν μεταξύ μαθητών και στο 1ο
Λύκειο της Λάρισας, όταν περίπου 10 μαθητές μ’ έναν κόφτη προσπάθησαν ν’
ανοίξουν την πόρτα του σχολείου και να διώξουν τους καταληψίες, στους οποίους
πετούσαν πέτρες και κουκουνάρια», ενώ πριν ακριβώς 8 χρόνια, 8/1/91, «ένας από
τους μαθητές που ήταν κατά των καταλήψεων προσπάθησε και τελικά κατάφερε να
σπάσει τις αλυσίδες της πόρτας εισόδου, αλλά δεν κατάφεραν τελικά να μπούνε
στο σχολείο» (ρεπορτάζ του Τύπου).

* «Ο σημερινός υπουργός Παιδείας με την αυταρχική και οπισθοδρομική του
νοοτροπία, την τακτική της παραπλάνησης και του εκφοβισμού δεν αποτελεί
φερέγγυο συνομιλητή και θα έπρεπε προ πολλού να παραιτηθεί» (ανακοίνωση Ε.Γ.
ΠΑΣΟΚ, 8/1/91), και από την άλλη «ας μας αξιώσει ο Θεός να μην ξαναδούμε
τέτοιες σκηνές στα σχολεία», είπε χαρακτηριστικά η πρώην υπουργός, ζητώντας
από τον Πρωθυπουργό «να αποσύρει τον κ. Αρσένη από την κυβέρνηση» (Άννα
Ψαρούδα-Μπενάκη, εισηγήτρια της Ν.Δ., 14/1/99).