ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ «Επιτέλους, κάτι κινείται», αλλά τι;

ΕΙΣ ΤΟ όνομα τού «κάτι επιτέλους κινείται» επιχαίρουμε που οι 16χρονοι και
17χρονοι γιαουρτώνουν περαστικούς που το λάθος τους είναι να θέλουν να φτάσουν
στον προορισμό τους; Μπράβο σε όλα; Μπράβο στις βρισιές, τα γρονθοκοπήματα σε
αυτοκίνητα, τα τρελαμένα χοροπηδητά μπροστά στις κάμερες ωσάν η «θύρα τάδε» να
εξεγείρεται ­ όπως συνήθως συμβαίνει ­ στα τυφλά;

Δεν είμαι εγώ που θα πω πως τα παιδιά δεν δικαιούνται να φωνάζουν και πρέπει
«κοσμίως» να εκδηλώνουν την αντίθεση και τη διαμαρτυρία τους. Δεν είμαι όμως
και από εκείνους που μένουν ασυγκίνητοι μπροστά σε λουκέτα όταν απ’ έξω άλλα
παιδιά ­ και όχι λίγα ­ περιμένουν να μπουν ή όταν η πυρά εμφανίζεται ως ­
συμβολικό έστω ­ μέσο εξαφάνισης του αντιπάλου. Κατανοώ δεν σημαίνει για μένα
και επιβραβεύω τα πάντα.

Μπορεί να είμαι ένα από τα «σκουριασμένα μυαλά» που στον καιρό τους μάθαιναν
πως η Παιδεία με κόπο κατακτάται και από τον δάσκαλο πολλά εκπορεύονται ­ και
το φως στα γκρίζα μονοπάτια κάθε συστήματος και η αντίσταση σε ό,τι
αντιμάχεται την ελευθερία της έκφρασης, κυρίως, αυτό. Τόσες δα ήταν στο μπόι ­
σε σχέση με μένα ­ οι δασκάλες μου, πώς γινόταν και στην έδρα τις έβλεπα
γιγάντιες; Πώς έριχνα πάνω τους την σκληρή αμφισβήτηση ­ και αν ήταν δίκαιη
τότε, σε χρόνια ολωσδιόλου αγκυλωμένα… ­ και εκείνες άνοιγαν άλλους δρόμους
που λάτρευα να περπατώ; Υπήρξαμε ­ και εγώ και άλλοι ­ τυχεροί στην ατυχία
μας; Μπορεί και αυτό ­ και ας μην μας άκουσε κανένας υπουργός. Κανένας
«αξιωματούχος». Τώρα ακούω ­ και βλέπω ­ και από δω και από κει και δεν
καταλαβαίνω. Ούτε καν τα συνθήματα. Και μακαρίζω αυτούς που τα ‘χουν ­ τόσο
σίγουροι… ­ ξεδιαλύνει…