Οι έμποροι των νοσοκομείων

«Από νοσηλευτικό προσωπικό μπορεί να μην πάμε καλά, από… εμπόρους όμως
σκίζουμε». Μια σειρά από μικροπωλητές και εταιρείες ενοικιάσεων έχουν
ανοίξει… υποκαταστήματα μέσα στα δημόσια νοσοκομεία!

«Ενοικιάζονται τηλεοράσεις». Με ένα τηλεφώνημα, κατευθείαν στον θάλαμο του νοσοκομείου… Προς τρεις ή τέσσερις χιλιάδες την εβδομάδα

ΕΝΟΙΚΙΑΖΟΥΝ από πάνινες καρέκλες μέχρι κινητά τηλέφωνα και πωλούν φυλαχτά,
αλλά και πυτζάμες, κάλτσες ή… δοχεία νυκτός.

«Θα ήθελα να παραγγείλω μία πίτσα με ζαμπόν, μπέικον και ελιές. Θα την φέρετε
στο δωμάτιο 311, στο Τζάνειο Νοσοκομείο…». Οι πιτσαρίες στο γύρω οικοδομικό
τετράγωνο έχουν πια συνηθίσει τα τηλεφωνήματα από τους ασθενείς που
νοσηλεύονται στο Τζάνειο και έχουν βαρεθεί το φαγητό του νοσοκομείου.

Όπως και οι ασθενείς με τη σειρά τους έχουν συνηθίσει στην καθημερινή…
επέλαση κάθε λογής μικροπωλητών που κινούνται άνετα στους διαδρόμους όλων των
κλινικών, επισκέπτονται τους θαλάμους, διαφημίζουν και πωλούν την πραγμάτεια
τους. Κάποιοι πουλάνε εσώρουχα, πυτζάμες, κάλτσες, φυλαχτά, σταυρουδάκια,
εικόνες ή «ματόχαντρα» και κάποιοι άλλοι ενοικιάζουν τηλεοράσεις, κινητά
τηλέφωνα ή πολυθρόνες για τους συνοδούς… «Για μια τέτοια πολυθρόνα κοντέψαμε
να έρθουμε στα χέρια με το “αφεντικό” της επιχείρησης», λέει η Αναστασία
Ευθυμιάδου, που νοσηλεύτηκε στο Τζάνειο Νοσοκομείο, στον Πειραιά, ύστερα από
τροχαίο. «Μην φανταστείτε καμιά πολυθρόνα της προκοπής. Μια πάνινη καρέκλα από
αυτές που αγοράζεις για την πλαζ ήτανε… Τις βρίσκεις στο παζάρι με 4.000 κι
αυτοί την νοικιάζουν 4.000 την εβδομάδα. Εμάς μας την έδωσε μια κυρία, που ο
άνθρωπός της έμεινε μόνο δυο μέρες στο νοσοκομείο.

Την είχε πληρώσει μέχρι το τέλος της εβδομάδας, όμως την αμέσως επόμενη μέρα
ήρθε το “αφεντικό” απαιτώντας από εμάς να την ξαναπληρώσουμε. Δεν δεχόταν
κουβέντα. Δώσαμε κι εμείς άλλα τέσσερα χιλιάρικα… Φυσικά, χωρίς απόδειξη».
Απόδειξη δεν δίνει κανείς και για τίποτα. Ούτε για τις τηλεοράσεις ούτε για τα
κινητά τηλέφωνα ούτε για τα αναπηρικά καροτσάκια (που ενοικιάζονται σε όσους
έχουν κουραστεί να περιμένουν πότε θα βρει η νοσοκόμα κάποιο ελεύθερο…).
Φυσικά, ούτε οι μικροπωλητές με τις κάλτσες, τα εσώρουχα ή τα φυλαχτά δίνουν
αποδείξεις.

Η παρουσία και η εμπορική δραστηριότητα όλων αυτών μέσα στον χώρο του
νοσοκομείου είναι φυσικά παράνομη. Μια παρανομία που όλοι γνωρίζουν γι’ αυτήν,
κανείς όμως δεν αποφασίζει να την σταματήσει…

«Είναι μεγάλο πρόβλημα», παραδέχεται ο κ. Γιάννης Ντάνος, πρόεδρος του
Νοσοκομείου Παίδων «Αγία Σοφία». «Και σχετίζεται με το γενικότερο πρόβλημα της
ασφάλειας και της φύλαξης των νοσοκομείων. Όταν το αντιλαμβανόμαστε, τους
διώχνουμε. Δεν γίνονται, όμως, πάντα αντιληπτοί.

Και, φυσικά, δεν μπορείς να τα βάλεις με τον γονιό που νοίκιασε μια τηλεόραση
για να περνά κάπως πιο ευχάριστα η ώρα του παιδιού του, που νοσηλεύεται στο
νοσοκομείο». Το νοσηλευτικό προσωπικό των νοσοκομείων συνήθως «κάνει τα στραβά
μάτια». Είτε γιατί θεωρούν «καθεστώς» τη δραστηριότητα των επαγγελματιών αυτού
του είδους είτε γιατί κουράστηκαν να μαλώνουν μαζί τους, να τους διώχνουν κι
εκείνοι να ξανάρχονται, προσποιούμενοι τους συγγενείς ή τους φίλους των
ασθενών που νοσηλεύονται. Ο κ. Ντάνος θεωρεί πως οι πιο ενοχλητικοί απ’ όλους
είναι οι μικροπωλητές, ιδιαίτερα εκείνοι που πωλούν εικόνες, φυλαχτά… «Είναι
αισχροί εκβιαστές. Προσπαθούν να πουλήσουν την άνευ αξία πραγμάτεια τους,
επωφελούμενοι από τη συναισθηματική φόρτιση των γονιών. Είναι
μικροπραγματευτές και ζητιάνοι μαζί, χτυπούν στο ευαίσθητο σημείο, εκεί που
“πονάει” ο γονιός».

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ δημόσιο νοσοκομείο, στο Λεκανοπέδιο τουλάχιστον, που να έχει
κρατήσει τους πάσης φύσεως μικροπωλητές και επιχειρηματίες μακριά από τις
κλινικές και τους θαλάμους του. Αντίθετα υπάρχουν κάποια άλλα νοσοκομεία, όπως
για παράδειγμα το «Αγία Όλγα», όπου η διοίκηση έχει υπογράψει σύμβαση με μια
συγκεκριμένη εταιρεία που ενοικιάζει τηλεοράσεις. Όπως εξηγεί ο κ. Ιωάννης
Βούλγαρης, χειρουργός στο «Αγία Όλγα» και αντιπρόεδρος στο Γενικό Νομαρχιακό
Νοσοκομείο «Ελπίς», «συχνά οι επαγγελματίες αυτού του είδους στέλνουν αιτήσεις
προς τη διοίκηση. Σε κάποια νοσοκομεία, όπως στο “Αγία Όλγα”, ασκούν την
επαγγελματική τους δραστηριότητα, έχοντας στα χέρια τους άδεια από το
Διοικητικό Συμβούλιο». Στο «Ελπίς», αν και έχουν γίνει σχετικές αιτήσεις,
άδειες δεν έχουν δοθεί. «Μπαίνουν όμως πίσω από την πλάτη μας.

Κολάνε διαφημιστικά με τα τηλέφωνά τους στους διαδρόμους ή μοιράζουν τις
κάρτες τους στους θαλάμους», αναφέρει ο κ. Βούλγαρης.

Εκείνοι που κάνουν «χρυσές δουλειές» σε όλα ανεξαιρέτως τα νοσοκομεία, είναι
όσοι ενοικιάζουν τηλεοράσεις και βίντεο. «Θα ήταν ευχής έργο να μπορούσαν τα
ίδια τα νοσοκομεία να παρέχουν τηλεοράσεις σε κάθε δωμάτιο, όπως ισχύει για τα
δωμάτια στην πρώτη θέση», επισημαίνει ο αντιπρόεδρος του νοσοκομείου «Ελπίς».
«Είναι φανερό πως η τηλεόραση καλύπτει την ανάγκη για επικοινωνία, ανάγκη που
είναι ιδιαίτερα έντονη στους ασθενείς και τους αρρώστους».

Η ΣΚΕΨΗ να παρέχουν τα ίδια τα νοσοκομεία υπηρεσίες αντίστοιχες με αυτές των
«εξωτερικών συνεργατών – επαγγελματιών και μικροπωλητών» έχει περάσει από το
μυαλό πολλών στελεχών διοίκησης στα κρατικά νοσηλευτήρια. «Η λειτουργία όμως
και η στελέχωση ενός καταστήματος μέσα στο νοσοκομείο που θα προσφέρει
αντίστοιχες υπηρεσίες είναι πολύ δύσκολη», αναφέρει ο κ. Ιωάννης Βούλγαρης,
αντιπρόεδρος στο νοσοκομείο «Ελπίς».

Όπως αναφέρει ο πρόεδρος του Νοσοκομείου Παίδων «Αγία Σοφία», κ. Γιάννης
Ντάνος, «μέχρι πέρυσι, ο νόμος επέτρεπε τη λειτουργία κυλικείου στο χώρο του
νοσοκομείου μόνον σε αναπήρους πολέμου και στους κληρονόμους τους. Ο νέος
νόμος δίνει τη δυνατότητα δημιουργίας ενός καταστήματος (ανθοπωλείου,
κυλικείου ή εστιατορίου), όμως το θέμα της οργάνωσης και της λειτουργίας του
παραμένει εξαιρετικά πολύπλοκο».

Η μόνη απάντηση στους μικροπωλητές των δημόσιων νοσοκομείων μπορεί να είναι,
σύμφωνα με τον κ. Ντάνο, η πρόσληψη προσωπικού ασφαλείας. «Συζητώνται δύο
ενδεχόμενα», λέει ο ίδιος. «Ή να αναλάβει το υπουργείο Δημοσίας Τάξεως ή να
επιτρέψουν τα υπουργεία Οικονομικών και Υγείας τη μίσθωση υπηρεσιών ασφαλείας
από σχετικές εταιρείες. Εκτιμάται πως μέχρι το τέλος του 1999, τα μεγάλα
νοσοκομεία της Αθήνας θα έχουν λύσει το πρόβλημα φύλαξής τους».