ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Καθο(δο)δηγητές

Μήπως τελικά αυτό θέλαμε όλοι και αρνούμασταν τόσα χρόνια να το
εξωτερικεύσουμε; Μήπως η ησυχία, η τάξη και η βόλεψη συνιστούν τις σύγχρονες
αξίες και άδικα φωνάζαμε για δικαιοσύνη, ισότητα, ελευθερίες, δικαιώματα, αλληλεγγύη;

Τα μαθηματικά μάς καθησυχάζουν στο απλοϊκό μας όραμα

Ζ.Π. Μπενζεκρί, Μαθηματική βεβαιότητα

ΕΧΩ αρχίσει να πείθομαι ότι τα πράγματα (δηλαδή οι σ-τάσεις μας) μάλλον έτσι έχουν.

Πώς αλλιώς να εξηγήσω τη θεαματική (τάχα «ρεαλιστική») στροφή πολιτικών που το
1980 οραματίζονταν την αλλαγή του κόσμου και τώρα αρκούνται στην αλλαγή των νομισμάτων;

Πώς αλλιώς να αναλύσω πράξεις και κινήσεις γενικού ενδοτισμού στον βωμό μιας
σχεδόν τυφλής και σίγουρα απρόβλεπτης, ως προς τις πραγματικές συνέπειες, προσαρμογής;

Πώς αλλιώς να χαρακτηρίσω πρώην ανεξάρτητους διανοούμενους που σήμερα
παπαγαλίζουν ευκολόπεπτα ευφυολογήματα-σποτάκια για τον τρίτο δρόμο της τρίτης χιλιετίας;

Δεν έχει τόση σημασία αν το κοινωνικό μας σύστημα λύγισε ή αν το διεθνές
σύστημα μάς λύγισε. Η ουσία είναι ότι (μοιάζει να) έχουμε πολύ εύκολα (καθησυ)χάσει.

Αυτοί (οι «ευρώ») διοικούν τις τράπεζες κι εμείς απλώς καταθέτουμε το βιός μας
(… για να μη μας το κλέβουν οι «μετανάστες»…) και το μόνο που κάνουμε
είναι να περιμένουμε ηττο(α)παθώς να δούμε τι θα γίνει με τα παιχνιδάκια στα Χρηματιστήρια.

Αυτοί (οι «ευρώ») κυβερνούν τα δίκτυα, τα τσιπς, τα εργαστήρια, το γενετικό
μας υλικό κι εμείς απλώς καταθέτουμε τα (ιδεολογικά) όπλα μας και τις ηθικές
μας αναστολές για ν’ αγοράσουμε ένα νέο κομπιούτερ, να βλέπουμε ψηφιακή εικόνα
(και «ομοίωση»;) ή να επιμηκύνουμε την ά-χαρη ζωή μας.

Αυτοί (οι «ευρώ») τιμούν τους προσαρμοζόμενους χωρίς περιττές ερωτήσεις και
απορίες στα νέα συναλλακτικά ήθη και εμείς απλώς χειροκροτούμε από τους
εξώστες και τη γαλαρία τους νέους (εμφυτευμένους;) αρχηγούς και ηγέτες μιας
νέας (;) εποχής. Το νέο μπλοκ (και λουκ) εξουσίας στηρίζεται στην κάθοδο. Όλα
πρέπει να πέσουν για ν’ ανέβει «το σύστημα». Να πέσει ο πληθωρισμός αλλά και η
κριτική μας διάθεση.

Να πέσουν τα επιτόκια αλλά και οι διεκδικήσεις. Να πέσουν οι τόνοι της
εξωτερικής μας πολιτικής αλλά και τα γράδα της εθνικής μας αυτοεκτίμησης. Να
πέσουν τα κεφάλια των συνδικαλιστών, των αγροτών, των μαθητών, διότι μόνο έτσι
θα πέσει η ανεργία. Να πέσει ράβδος και ποινή στους «παρεκκλίνοντες», διότι
μόνο έτσι θα πέσει η εγκληματικότητα.

Όλα πέφτουν για να γίνει, υποτίθεται, καλύτερη η ζωή μας. Ένα έθνος και ένας
λαός που έγραψαν ιστορία με την εξ-έγερση, τον ξε-σηκωμό, την αν-όρθωση,
καλείται σήμερα να κάτσει στ’ αυγά του, να κάτσει χάμω, να κάτσει σαν «καλό παιδί».

Ύπουλοι και αόρατοι μηχανισμοί προπαγάνδας μάς διδάσκουν (ή και μας
«σωφρονίζουν») για να μάθουμε τα όρια της ελευθερίας μας.

Είμαστε και πρέπει να νιώθουμε τόσο ελεύθεροι όσο η διεθνής συγκυρία και οι
εθνικοί παρατηρητές επιτρέπουν ή ανέχονται. Ήρθανε τα πάνω-κάτω και φαίνεται
ότι θα μείνουμε «κάτω» για πολύ καιρό.

Ο σοσιαλισμός, ως σημείο συνάντησης (και συμφιλίωσης;) όλων των παραγωγικών
δυνάμεων, ταυτίζεται με το Κολωνάκι (εκεί δεν συναντώνται οι διανοούμενοι, οι
πολιτικοί, οι γιάπις και οι χαρτογιακάδες;). Με ένα freddo η κατώτερη τάξη
εξομειώνεται με την ανώτερη ή ­ έστω ­ με ένα κεντροαριστερό κοκτέιλ.

Και όμως για πρώτη φορά βλέπω Έλληνες με τα κεφάλια κάτω (από ένδεια,
απελπισία, ή ντροπή). Κι αναρωτιέμαι: αν όλο αυτό «το δι-εθνο-σωτήριον έπος»
είναι μια φάρσα, μια φούσκα, μια εικονικότητα, τότε τι θα γίνει;

Με ποιες πολιτικές, κοινωνικές διαδικασίες θα ζητήσουμε ευθύνες από τους
διαχε-όμενους, μετακυλιόμενους, εύπλαστους διαχειριστές της εξουσίας;

Πού θα τους βρουν τα χαμηλωμένα/χαμένα όνειρά μας να τους δικάσουν; Ο Κάτω-ν
αυτοκτόνησε διότι δεν άντεχε να βλέπει τις ελευθερίες των πολιτών να
περιστέλλονται. Οι δικοί μας «οι κάτω θωρώντες» τι είδους «εκσυγχρονισμένο
παραμύθι» κατασκευάζουν για να μας σερβίρουν όταν τα «κάτω» πάνε στον πάτο και
οι «ευρώ» νίψουν τας (έτσι κι αλλιώς ενόχους και λαδωμένας) χείρας τους;

ΥΓ: Η Ιστορία γράφεται από αυτούς που ανέβηκαν τον Γολγοθά, ανέβηκαν στο
βουνό, ανέβηκαν στο ύψος των περιστάσεων. Ποτέ τίποτα μεγάλο δεν γράφτηκε από
εκείνους που κατέβηκαν στην πολιτική των εκδουλεύσεων, κατέβηκαν στα υπόγεια
των θησαυροφυλακίων, κατέβηκαν στα αβαθή του φόβου.

Ο Γιάννης Πανούσης είναι καθηγητής της Εγκληματολογίας στο Τμήμα Επικοινωνίας
και ΜΜΕ στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.