ΠΡΟΣΩΠΑ

Εντολοδόχος πρωθυπουργός πλέον, ο αρχιτέκτονας της τουρκικής εισβολής στην
Κύπρο δηλώνει πεπεισμένος ότι θα σχηματίσει κυβέρνηση.

Μπουλέντ Ετζεβίτ. Δηλωμένος εθνικιστής, έχει την υποστήριξη του στρατού

ΠΙΘΑΝΟΛΟΓΕΙΤΑΙ πως ο Μπουλέντ Ετζεβίτ θα τα καταφέρει. Έχει κατ’ αρχήν την
υποστήριξη του στρατού: εθνικιστής και αποδεδειγμένο «γεράκι», είναι μάλλον
απίθανο να κάνει παραχωρήσεις στους Κούρδους ή στην Κύπρο. Έχει επίσης την
υποστήριξη των δύο μεγάλων κομμάτων της τουρκικής Δεξιάς, όπως τουλάχιστον
έχουν δηλώσει οι ηγέτες τους, Μεσούτ Γιλμάζ και Τανσού Τσιλέρ. Μαζί με τις 61
έδρες του δικού του εθνικιστικού Κόμματος της Δημοκρατικής Αριστεράς (DSP),
πιστεύεται ότι η κυβέρνηση που θα προτείνει, θα συγκεντρώσει μια άνετη
πλειοψηφία 297 ψήφων στο 550μελές τουρκικό κοινοβούλιο.

Πρώην δημοσιογράφος, ποιητής (έχει εκδώσει μια ποιητική συλλογή) και
μεταφραστής στα τουρκικά του Τ.Σ. Έλιοτ και του Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ, ο
73χρονος Ετζεβίτ έχει ήδη μια σταδιοδρομία 40 ετών στην τουρκική πολιτική.
Έχει υπάρξει δύο φορές πρωθυπουργός και ήταν αντιπρόεδρος της προηγούμενης
κυβέρνησης του Μεσούτ Γιλμάζ, η οποία καθαιρέθηκε από το κοινοβούλιο για
«σχέσεις με τη μαφία» ­ ο ίδιος έχει, πάντως, τη φήμη του έντιμου.

Γεννήθηκε το 1925 στην Κωνσταντινούπολη. Αποφοίτησε από ένα ακριβό ιδιωτικό
σχολείο και σπούδασε αγγλική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Άγκυρας και
σανσκριτικά και τη βεγγαλική γλώσσα στο Λονδίνο και το Χάρβαρντ. Ξεκίνησε στη
δημοσιογραφία το 1950 και το 1959 εξελέγη βουλευτής του Ρεπουμπλικανικού
Λαϊκού Κόμματος, του πρώην κόμματος του Μουσταφά Κεμάλ. Ανέβηκε γρήγορα στην
κομματική ιεραρχία και το 1972 διαδέχθηκε στην ηγεσία του τον Ισμέτ Ινονού. Το
1973 έγινε πρωθυπουργός επικεφαλής ενός συνασπισμού με το ισλαμιστικό Κόμμα
Εθνικής Σωτηρίας του Νετζμετίν Ερμπακάν ­ ο Ερμπακάν ήταν αντιπρόεδρος της
κυβέρνησης όταν ο Ετζεβίτ διέταξε την εισβολή στην Κύπρο. Η κυβέρνηση αυτή
είχε ζωή 10 μηνών· από το 1978 ως το 1979 σχημάτισε μια δεύτερη, που διήρκεσε
21 μήνες.

Το 1980 έγινε το στρατιωτικό πραξικόπημα και ο Ετζεβίτ πέρασε τρεις μήνες στη
φυλακή, στα τέλη του 1981, επειδή έγραψε άρθρα εναντίον της στρατιωτικής
καταστολής. Μετά την αμνηστία του 1987, τέθηκε επικεφαλής του DSP που είχε
ιδρύσει το 1985 με τη βοήθεια της συζύγου του, της Ραχσάν, και το οποίο
διοικεί σαν τσιφλίκι του, χωρίς να ανέχεται την παραμικρή διαφωνία. Στη
δεκαετία του 1990, σταμάτησε κάθε αναφορά σε αριστερά θέματα και ο λόγος του
έγινε αποκλειστικά και σφόδρα εθνικιστικός. Είναι μάλλον «χλιαρός» όσον αφορά
την ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας και έτσι βρίσκεται στο ίδιο μήκος κύματος
με τη στρατιωτική ιεραρχία και την ανώτατη δημόσια διοίκηση της Τουρκίας, που
ενοχλούνται ιδιαίτερα από τις ευρωπαϊκές πρωτοβουλίες υπέρ των ανθρωπίνων
δικαιωμάτων και για ειρηνική επίλυση του Κουρδικού.