ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ «Βελούδινη» Φλωρεντία

Η ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΙΑΚΗ Φλωρεντία ήταν η ιδεώδης ξεκούραση για τα κουρασμένα μάτια
μιας Αθηναίας. Η σύγχρονη Φλωρεντία, όμως, θα ήταν ένα έξοχο υπόδειγμα για
τους δημοτικούς Αθηναίους άρχοντες.

Το πρωί μας ξυπνούσαν τα οχήματα του δήμου, που έπλεναν ­ μάλλον γυάλιζαν ­
δρόμους και πεζοδρόμια. Στους περίφημους πεζόδρομους της πόλης του Μιχαήλ
Αγγέλου, του Λεονάρντο ντα Βίντσι και του Γαλιλαίου, επιτρεπόταν να
κυκλοφορούν μόνο τα αστυνομικά αυτοκίνητα και τα αυτοκίνητα του δήμου, με
ειδική άδεια. Και το πιο σημαντικό: αυτό πραγματικά ίσχυε. Οποία σύγκριση με
τους αθηναϊκούς πεζόδρομους, όπου μηχανάκια, φορτηγά και «γιώτα-χι»
πηγαινοέρχονται ή στρατοπεδεύουν, ανάμεσα στους πεζούς που δεν ξέρουν από πού
να πρωτοφυλαχθούν.

Η Δημοτική Αστυνομία εκτελούσε τα πραγματικά της καθήκοντα, δηλαδή την τροχαία
κυκλοφορία. Τα αυτοκίνητα ­ ακόμα και τα λεωφορεία και τα ταξί ­ κοκάλωναν
αυτόματα μπροστά στους πεζούς. Οι δρόμοι ήταν βελούδινοι, φτιαγμένοι και
συντηρημένοι για πολυτελή αυτοκίνητα ­ και όχι για… άλογα, όπως οίκαδε. Τα
τρένα, χαρά για να ταξιδεύεις ως πραγματικός Ευρωπαίος από πόλη σε πόλη.

Η παρουσία των δημοτικών αστυνόμων, των καραμπινιέρων και της «πολιτσία» ήταν
συνεχής και πανταχού παρούσα. Στη Ρώμη ­ όπως μας έλεγε ο Έλληνας φίλος
αρχαιολόγος που έμενε εκεί ­ κυκλοφορούν καθημερινά 48.000 αστυνομικοί σε
τρεις βάρδιες. Το αποτέλεσμα ήταν ορατό. «Καταλήψεις δρόμων στη Ρώμη;»,
απορούσε, όταν του περιγράφαμε την εικόνα της χριστουγεννιάτικης Αθήνας. «Την
ίδια στιγμή θα είχαν συλληφθεί οι καταληψίες»…

Ναι, μπορεί να λέμε «ούνα φάτσα, ούνα ράτσα», αλλά στην οργάνωση των πόλεων…
«άλτρα κόζα»!..