Βεντέτα σημαίνει φόβος…

Οι βεντέτες ξεκίνησαν στη χώρα μας από την περίοδο της τουρκοκρατίας και
συνεχίζονται μέχρι σήμερα. Η Κρήτη διεκδικεί το μεγαλύτερο μέρος τους.

Η εκδίκηση. Πέντε χρόνια περίμενε ο Γιάννης Παπαδόσηφος να πάρει την εκδίκησή του για τη δολοφονία του γιου του. Ήταν αποφασισμένος και ούτε οι αστυνομικές δυνάμεις που φρουρούσαν τα δικαστήρια του Πειραιά μπόρεσαν να τον αποτρέψουν

Η δημιουργία, το 1997, στη Μεγαλόνησο, της Ειδικής Αστυνομικής Υπηρεσίας
Δίωξης Εγκλήματος (ΕΙΔΑΣΥΔΕ) δεν αποσκοπεί μόνο στην πάταξη της οπλοκατοχής
και της ζωοκλοπής, αλλά και στον περιορισμό της βεντέτας.

Βεντέτες που δεν κλείνουν ποτέ, φαμίλιες που ζουν με τον φόβο της τελικής
πτώσης. Μαύρες λίστες που συνεχώς διευρύνονται: από την ανελέητη σύγκρουση των
Πενταράκηδων και των Σαρτζετάκηδων, που σκέπασε την κρητική γη με 140
ταφόπλακες ­ και είχε οδηγήσει του γονείς τού πρώην Προέδρου της Δημοκρατίας
κ. Χρήστου Σαρτζετάκη να μεταναστεύσουν στη Θεσσαλονίκη ­, μέχρι τη βεντέτα
των Μουζουράκηδων και των Δικωνυμάκηδων που εξαπλώθηκε σε όλη τη χώρα, ο
κύκλος του αίματος διευρύνεται.

Τα αίτια πολλά. «Κατάλοιπα που ανάγονται στην περίοδο της τουρκοκρατίας», θα
πει ο πρόεδρος της Παγκρήτιας Ένωσης κ. Γιώργος Σγουρίδης. «Τότε που οι αγώνες
επιβίωσης ήταν σκληροί και διαρκείς, τότε που η ανάδειξη του ανυπότακτου
πνεύματος σφραγιζόταν από πράξεις εκδίκησης έναντι του κατακτητή».

Επιχειρώντας να προσεγγίσει το συνυφασμένο με την Κρήτη φαινόμενο της
βεντέτας, ο κ. Σγουρίδης στέκεται στην ευθιξία των κατοίκων της. «Κανείς από
τους Κρήτες δεν θέλει να είναι υποδεέστερος έναντι του άλλου. Κανείς δεν
δέχεται να προσβληθεί η τιμή και η υπόληψή του».

Μία απλή παρεξήγηση στη μέθη ενός γλεντιού μπορεί να οδηγήσει σε αποτρόπαια
εγκλήματα. Μπορεί να γίνει φονική εμμονή, που θα βρει τη γιατρειά της μόνο με
την αφαίρεση ζωής. «Όποιος τολμήσει θα πάρει την απάντησή του». Δεν είναι να
απορεί κανείς που στις αρχές του αιώνα οι βεντέτες αποτέλεσαν μία από τις
βασικές αιτίες που οδήγησαν τον τοπικό πληθυσμό στο μεγάλο μεταναστευτικό
ρεύμα προς την Αμερική.

Σε αντίθεση με το Ηράκλειο και κυρίως το Λασίθι, όπου τα κρούσματα είναι
ελάχιστα, σε πολλά από τα ορεινά χωριά των Χανίων και του Ρεθύμνου οι βεντέτες
εξακολουθούν να αποτελούν την πιο ενδεδειγμένη δικαιοσύνη. «Εκεί παρατηρείται
έξαρση του φαινομένου», σημειώνει ο δικηγόρος Ηρακλείου κ. Δημήτρης Ξυριτάκης,
«γιατί η κοινωνική πίεση υπέρ της εκδήλωσης της βεντέτας δεν έχει σβήσει». Η
ελπίδα, πάντως, πεθαίνει τελευταία. Απόδειξη; Σε πολλά σημεία της Κρήτης
εξακολουθούν να γίνονται βαφτίσια στις τρεις το πρωί! Οι ιερείς γνωρίζουν καλά
ότι εκείνη τη στιγμή στην κολυμβήθρα, εκτός από το παιδί, απαλλάσσονται από
τα… κακά δαιμόνια και οι φαμίλιες που είχαν εμπλακεί σε βεντέτες…

Σκηνές τρόμου. Μπροστά στα μάτια των δικαστών και όλων όσων παρακολουθούσαν τη δίκη, ο Παπαδόσηφος εκτέλεσε εν ψυχρώ τον Βενιεράκη, κατηγορούμενο για τον φόνο του γιου του

ΟΙ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΕΣ δυνάμεις που φρουρούσαν τα δικαστήρια του Πειραιά δεν μπόρεσαν
να αποτρέψουν το κακό. Ο Γιάννης Παπαδόσηφος ήταν αποφασισμένος να αποδώσει ο
ίδιος δικαιοσύνη και μάλιστα μέσα στον οίκο της Θέμιδος. Περίμενε πέντε χρόνια
για να πάρει την εκδίκηση του για την άγρια δολοφονία του γιου του Μανώλη τον
Αύγουστο του 1983 στο Ρέθυμνο. Η μεγάλη στιγμή γι’ αυτον, ήρθε ενώ εκδικαζόταν
η υπόθεση στο Εφετείο Πειραιά. Μπήκε οπλισμένος στην αίθουσα και μπροστά στα
μάτια δικαστών και παρευρισκομένων πυροβόλησε και σκότωσε τον Γιάννη
Βενιεράκη, κατηγορούμενο για το φονικό.

ΑΚΟΜΗ και εναντίον της γυναίκας του έστρεψε το όπλο του ο Χαρίδημος Ι.
Στριλιγγάς και χωρίς να διστάσει πάτησε τη σκανδάλη. Μια γυναίκα που είδε την
οικογένειά της να βυθίζεται στη θλίψη από τη βεντέτα που ξέσπασε τρία χρόνια
πριν με άλλη φαμίλια του Μυλοποτάμου. Ο ένας από τους γιους της είχε μείνει
ανάπηρος από τη μέση και κάτω και η ίδια προσπάθησε να αποτρέψει τη συνέχεια
της βεντέτας. Το μόνο που κατάφερε ήταν να προκαλέσει την οργή του συζύγου
της. Η άτυχη Αγάπη Στριλιγγά πλήρωσε με την ίδια τη ζωή της την προσπάθειά της
να κλείσει ο κύκλος του αίματος.

Η αλληλοεξόντωση ανάμεσα στις οικογένειες των Στριλιγγάδων συνεχίσθηκε και
μέχρι σήμερα έχει στοιχίσει τη ζωή σε τρία μέλη τους.

Αιτία της βεντέτας; Το «παιγνίδι» με τα όπλα ενός 15χρονου. Ήταν Μάιος του
1987, όταν βρέθηκε νεκρός με μια σφαίρα στο κεφάλι στην περιοχή Λειβαδιάς
Μυλοποτάμου ο 15χρονος Μανώλης Στριλιγγάς. Η επίσημη εκδοχή της Αστυνομίας
ήταν ότι επρόκειτο για ατύχημα και ότι εκπυρσοκρότησε το όπλο του. Ο πατέρας
του παιδιού, Χαρίδημος Ε. Στριλιγγάς, υπάλληλος της Ένωσης Γεωργικών
Συνεταιρισμών, δεν πείσθηκε και κατηγόρησε τον εξάδελφό του Γιώργο Στριλιγγά
ότι δολοφόνησε από πρόθεση τον γιο του. Αποφάσισε να εκδικηθεί. Η οργή του
στράφηκε στα μέλη της οικογένειας. Λίγους μήνες αργότερα με το αυτοκίνητό του
αποπειράθηκε να σκοτώσει τον πατέρα του φερόμενου ως δράστη Χαρίδημο Ι.
Στριλιγγά. Η δεύτερη πράξη της άγριας βεντέτας εκτυλίχθηκε τον Αύγουστο του
1989, όταν ο πατέρας πυροβόλησε και τραυμάτισε πολύ σοβαρά τον αδελφό του
φερόμενου ως δράστη της δολοφονίας του γιου του.

Η αντίπαλη οικογένεια ορκίσθηκε εκδίκηση και ακολούθησε η δολοφονία της άτυχης
Αγάπης Στριλιγγά από τον σύζυγό της. Οι δυο γιοι της φαίνεται ότι αποφάσισαν
να πάρουν το αίμα τους πίσω για την βεντέτα.

Τον Αύγουστο του 1995 σε δολοφονική ενέδρα στην περιοχή Παρηγορία πέφτει
νεκρός γαζωμένος με Καλάσνικοφ ο Χαρίδημος Εμ. Στριλιγγάς. Στη συμπλοκή
τραυματίσθηκε ένας περαστικός. Για τη δολοφονία κατηγορήθηκαν τα δυο αδέλφια
Νίκος και Μανώλης Στριλιγγάς, εκ των οποίων ο πρώτος καταδικάσθηκε πρωτοδίκως
ισόβια. Στο Εφετείο αθωώθηκαν και οι δυο και η υπόθεση θα εκδικασθεί εκ νέου
μετά από έφεση που άσκησαν συγγενείς του θύματος.

ΑΓΡΙΕΣ μάχες, πιστολίδι, αιματηρές συμπλοκές με τέσσερις νεκρούς και δυο βαριά
τραυματίες.

Ο θλιβερός απολογισμός της άγριας βεντέτας που ξέσπασε το 1976 ανάμεσα στις
οικογένειες Συγγελάκη και Γρυλλάκη. Η αλληλοεξόντωση για κτηματικές διαφορές
είχε την πρώτη της μάχη στη θέση Μουρι Αποκορώνου Χανίων.

Από την ανταλλαγή πυροβολισμών τραυματίσθηκε βαριά ένα από τα μέλη της
οικογένειας των Συγγελάκηδων. Τα επόμενα τρία χρόνια δολοφονήθηκε ένας μέλος
της οικογένειας Συγγελάκη και ένα της οικογένειας Γρυλλάκη.

Ο νόμος της σιωπής έδεσε τα χέρια της Αστυνομίας. Κανεις από τις δυο
οικογένειες δεν αποκάλυψε τους δράστες. Το 1989 στην αλυσίδα των επιθέσεων
προστέθηκε και ο βαρύς τραυματισμός ενός ακόμη μέλους της οικογένειας
Γρυλλάκη.

Ο νόμος της σιωπής ίσχυσε για μια ακόμη φορά.

Λίγους μήνες αργότερα έγινε η τελική αναμέτρηση ανάμεσα στις δύο αντιμαχόμενες
φαμίλιες.

Το «ραντεβού» ορίσθηκε στην λίμνη Κουρνα της επαρχίας Αποκορώνου που
μετατράπηκε σε πεδίο μάχης.

Ο θλιβερός απολογισμός ήταν δυο νεκροί, ο ένας από την οικογένεια Συγγελάκη
και ο άλλος από την οικογένεια Γρυλλάκη.

Η ΑΓΡΙΑ εκδίκηση ήρθε ύστερα από εννέα χρόνια στη βεντέτα που ξέσπασε τον
Νοέμβριο του 1987 στην περιοχή Περβολάκια Κισσάμου Χανίων ανάμεσα στις
οικογένειες Κουκουλάκη και Μποτανάκη. Διαφορές για τη γη, αυτή τη φορά. Η αρχή
έγινε όταν ο Κωνσταντίνος Κουκουλάκης σκότωσε τον Δημήτρη Μποτανάκη.

Ο δράστης συνελήφθη και καταδικάσθηκε για ανθρωποκτονία εκ προμελέτης. Εξέτισε
την ποινή του και αποφυλακίσθηκε μετά πέντε χρόνια.

Η εκδίκηση ήρθε τέσσερα χρόνια αργότερα.

Ο Κουκουλάκης βρέθηκε δολοφονημένος στο σπίτι του στον Κίσσαμο.

Ως δράστες συνελήφθησαν οι δυο γιοι του Μποτανάκη, Νεκτάριος και Τζανής, και
παραμπεφθηκαν σε δίκη. Η υπόθεση εκκρεμεί στο Εφετείο Χανίων.

* Δύο νεκρούς άφησε η βεντέτα που ξέσπασε στο Σέλινο Χανίων ανάμεσα στις
οικογένειες Αρδελάκη και Μπουμπουραλάκη. Δυο οικογένειες κτηνοτρόφων που είχαν
μεταξύ τους διάφορες.

Ο απολογισμός της βεντέτας που κράτησε δυο χρόνια ήταν δύο νεκροί, ένας από
την κάθε οικογένεια.