«Οι επιδρομές συσπειρώνουν τους Ιρακινούς γύρω από τον Σαντάμ»

«ΟΣΑ λέγονται ότι “τρίζει” το καθεστώς δεν αληθεύουν. Οι τελευταίες επιθέσεις
των Αμερικανών και Βρετανών συσπείρωσαν τον κόσμο γύρω από τον Σαντάμ
Χουσεΐν», υποστηρίζει ο Ναμπίλ Νατζίμ, ο δεύτερος τη τάξει του υπουργείου
Εξωτερικών, από τους ισχυρούς άνδρες του κόμματος Μπαάθ, που κυβερνά το Ιράκ.

«Θα έχετε μάθει ότι σκοτώθηκαν δεκάδες στρατιώτες. Αλλά αυτή είναι η μια
πλευρά του εγκλήματος των αμερικανοβρετανικών επιδρομών», σημειώνει ο Νατζίμ.

«Χτυπήθηκαν αστικές περιοχές, σχολεία, νοσοκομεία, σπίτια. Χάσαμε 1.000
ανθρώπους, από μια επιχείρηση που έγινε χωρίς την έγκριση του ΟΗΕ και της
διεθνούς κοινότητας». Ο Νατζίμ, ο ισχυρός πολιτικός που έχει μια πλούσια
διπλωματική καριέρα πίσω του ­ ανάμεσα στις πόλεις όπου υπηρέτησε ως
πρεσβευτής είναι το Κάιρο και η Αθήνα ­, υποστηρίζει ότι «οι ΗΠΑ μ’ αυτήν την
τακτική αντί να διώχνουν τον ιρακινό λαό τον φέρνουν πιο κοντά στον ηγέτη του.
Δεν μπορεί κανείς κάτοικος του Ιράκ να τους δικαιολογήσει, ό,τι κι αν πουν».
Στη συζήτηση, ο Ναμπίλ, πατέρας τριών παιδιών, δείχνει ορισμένες στιγμές την
οργή του. «Χάσαμε τον Δεκέμβριο του ’98, από έλλειψη φαρμάκων, 9.000
ανθρώπους. Αυτό το εμπάργκο δεν το συγχωρεί ο ιρακινός λαός».

Το τηλέφωνο στο γραφείο του χτυπά ακατάπαυστα. Είναι ένα ανερχόμενο πρόσωπο
στο πολιτικό προσκήνιο του Ιράκ και όλοι τον υπολογίζουν. Κάποιες στιγμές δεν
κρύβει το πάθος του για όσα εκτυλίσσονται στη χώρα του.

«Ε, λοιπόν, σας λέω πως η πολιτική των κανονιοφόρων δεν θα περάσει. Μπορεί η
στρατηγική των ΗΠΑ να είναι υπέρ της ενίσχυσης του Ισραήλ και των σάπιων
θρόνων ορισμένων βασιλιάδων της περιοχής, θέλοντας να διατηρούν χαμηλές τις
τιμές του πετρελαίου, αλλά δεν θα το πετύχουν. Το Ιράκ έχει κι άλλες χώρες με
τις οποίες αναπτύσσει τις σχέσεις του, τη Ρωσία, την Κίνα».

ΜΕΓΑΛΗ ΔΙΑΦΘΟΡΑ

«Εργάζομαι στο υπουργείο Τύπου και Πληροφοριών. Παίρνω 4.000 δηνάρια (650
δρχ.) μισθό και έχω να συντηρήσω την οικογένειά μου. Φύγαμε πέρυσι από τη
Βασόρα, γιατί εκεί η κατάσταση ήταν ανυπόφορη. Δεν είχες ούτε κρεβάτι στο
νοσοκομείο. Εδώ τουλάχιστον, έστω μέσα σ’ αυτή τη φτώχεια, βρίσκεις, αν είσαι
ασθενής, χώρο για να ξαπλώσεις», σημειώνει ο Χουσεΐν Ραμαντάν, στέλεχος του
κρατικού μηχανισμού.

«Ένα αυγό να αγοράσεις θέλεις 100 δηνάρια και για ένα κιλό κρέας πρέπει να
δώσεις όλο το μισθό σου», προσθέτει.

Η κατάσταση αυτή έχει φέρει μια απίστευτη διαφθορά στις τάξεις του ιρακινού
λαού. Τίποτα στη χώρα δεν κινείται χωρίς να δοθούν λεφτά κάτω από το τραπέζι.

Οι μόνες συναλλαγές που γίνονται στο φως του ήλιου είναι τα χρήματα που
μαζεύουν εκατοντάδες παιδιά στους δρόμους, που μαζεύονται γύρω σου σαν
σύννεφο.

Αν διανύσεις το δρόμο ανάμεσα στο ξενοδοχείο «Αλ Ρασίντ» και στο υπουργείο
Τύπου, η ζητιανιά των παιδιών αυτών που βρίσκονται σε απόγνωση μπορεί να
εκδηλωθεί ακόμη και μπροστά από το κτίριο της κρατικής ασφάλειας που είναι στο
μέσο της διαδρομής.

«Δεν μπορείς να αλλάξεις τίποτε. Καλύτερα να μην μιλάς και να προσπαθείς να
επιβιώσεις», ήταν η χαρακτηριστική έκφραση του μηχανικού Αλί Τζανάμπι, όταν
τον ρώτησα για το «πώς σκέφτεται ο μέσος Ιρακινός να αλλάξει την κατάσταση, αν
συνεχιστεί ο αποκλεισμός για μήνες».