ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Μεταμεσονύχτια

ΤΟ ΡΕΥΜΑ έχει κοπεί και είναι ολοσκότεινα. Η ξύλινη πόρτα τρίζει και ο αέρας
κάνει το παράθυρο να χτυπάει. Τακ, τακ, τακ. Θέλω μία σοκολάτα υγείας
επειγόντως. Τίποτε, ησυχία. Μπαίνει μέσα, φωνάζει «είναι κανείς εδώ;», κανείς,
μόνο τα βήματά του πάνω στο ξύλινο πάτωμα. Χρατς, σκίζω το χαρτί της
σοκολάτας. Νάτος. Πίσω σου. Φωνάζει ένας από πίσω. Στο φως που μπαίνει από την
πίσω πόρτα, τον βλέπει. Παγώνει από φόβο. Στο χέρι του αστράφτει το μαχαίρι
και η μάσκα που φοράει για να τον αναγνωρίσουμε, έχει γυρίσει, λέει, είκοσι
χρόνια μετά. Αμέσως μετά είχε γίνει εκεί μέσα, πανικός. Μετά, πέφτουν τα
γράμματα. Γαργαλιστική μυρωδιά από ποπκόρν κατεβαίνει από τον διάδρομο ως τις
θέσεις μας. Αν δεν είχα πάρει τη σοκολάτα… Νάτος πάλι. Τώρα είναι που θα
μείνουν μόνοι και θα τους βρει. Έρχεται απειλητικός. Και με το μαχαίρι
γκρο-πλαν. Βιαστείτε, ντε. Γρήγορα. Ωχ, πάνε κι αυτοί! Δεν το περίμενες; Αν
δεν το περίμενα θα ήμουν εδώ; Διάλειμμα. Μία Κόκα Κόλα, για μένα. Μόνο γρήγορα
γιατί αρχίζει. Τώρα, να δεις τι την περιμένει. Αυτός με τη μάσκα πάντως την
περιμένει στη γωνία. Ωπ. Αυτό δεν τον βλέπω. Πέρασε; Έφυγε; Όχι ακόμη.
Ξανασηκώνεται. «Κοίτα τώρα θα εμφανιστεί μπροστά της». Τώρα. Οι πίσω το έχουν
ξαναδεί. Και είναι ανάγκη να το λένε; Φύγε, τρέχα. Την έπιασε. Γιατί δεν του
βγάζει τη μάσκα; Δεν προλαβαίνει. Δεν το πιστεύω. Δεν τον πιάνει τίποτε.
Σταμάτα να μιλάς. Αυτό ήταν. Τέλειωσε. Έτσι νομίζεις. Κι αν σηκωθεί μετά τα
γράμματα; Το μαχαίρι το κρατάει. Τέλειωσε σου λέω, δεν έχει άλλο. Θέλεις λίγη
σοκολάτα ακόμη; Μπα, φτάνει. Λες να έχει συνέχεια; Κι αυτό παίζει. Μετά τα
μεσάνυχτα πάντα. Ε, έχει τη χάρη του. Ναι, αλλά γιατί κοιτάς συνέχεια πίσω;