Άη Βασίληδες χωρίς στολή, αλλά με ψυχή

Αυτές τις ημέρες είναι παντού: στους ξενώνες φιλοξενίας παιδιών, στα
ιδρύματα απόρων, κοντά στους αστέγους, στους άρρωστους που πέρασαν τις γιορτές
στα νοσοκομεία, στις ανύπαντρες μητέρες που έχουν οικονομικές δυσκολίες, στην
Πλατεία Κουμουνδούρου με τους Κούρδους πρόσφυγες, στις ενορίες όπου μοιράζεται
συσσίτιο, σε ηλικιωμένους που ζουν μόνοι.

Είναι οι χιλιάδες ανώνυμοι «Άη Βασίληδες», για τους οποίους οι γιορτές των
Χριστουγέννων δεν διαφέρουν και πολύ από τις υπόλοιπες τριακόσιες εξήντα
ημέρες του χρόνου, όπως δεν αλλάζει μέσα τους η διάθεση για προσφορά.

Είναι όλοι όσοι θυσιάζουν τον χρόνο τους χωρίς διόλου όμως να επωμίζονται
το βάρος της «θυσίας», αφού γι’ αυτούς κινητήρια δύναμη δεν είναι ούτε τα
υλικά ούτε τα ηθικά ανταλλάγματα.

Όλοι όσοι παραχώρησαν ένα κομμάτι από την δική τους απόλαυση, δωρίζοντας
ένα κομμάτι του δέκατου τρίτου μισθού ή συγκεντρώνοντας την, έστω συμβολική
τους, βοήθεια για να χαρίσουν χαρά σε κάποιους οι οποίοι δεν παίρνουν ούτε
πρώτο μισθό.

Και χάρις τη δική τους ­ πάντα ανώνυμη ­ προσφορά ψυχής, κάποια χαμόγελα
εξακολουθούν να φωτίζουν το πνεύμα των ημερών.

Στους Κούρδους. Εθελοντές από τις ενορίες της Αθήνας μοιράζουν καθημερινά συσσίτιο στους άστεγους Κούρδους της Πλατείας Κουμουνδούρου

«ΜΑ, ΜΠΟΡΕΙ κάποιος να ζει μόνο για τον εαυτό του;». Η κ. Φωτεινή ­ «σας
παρακαλώ θερμά, μη γράψετε το επίθετό μου, γράψτε ότι τα στοιχεία μου είναι
στη διάθεση της εφημερίδας», μας είπε ­ έχει σταματήσει από τότε που ήταν
μικρό κορίτσι «να ζει μόνο για τον εαυτό της». Θυμάται, σαν τώρα, τότε που
έδινε το χαρτζιλίκι της σε γριούλες, οι οποίες ζούσαν μόνες τους ή τους ψώνιζε
μικρά, γλυκά πραγματάκια. Αυτή η προσφορά τής έδινε τη μεγαλύτερη χαρά και
αυτή η διάθεση την οδήγησε σε ηλικία 24 ετών στο «Μεταξά» όπου εργάστηκε
εθελοντικά αμέτρητες ώρες.

Η κ. Φωτεινή, συνταξιούχος τραπεζική υπάλληλος, έχει ξοδέψει το δώρο των
Χριστουγέννων κάνοντας δώρα της ψυχής. Η φιλοσοφία της ήταν και παραμένει υπέρ
της γοητείας του περιττού. «Ένας άνθρωπος που έχει ανάγκη, έχει ανάγκη κι από
χαρά. Βοηθάς δίνοντας ένα πακέτο μακαρόνια, ή χρήματα για να πληρωθεί ένας
λογαριασμός, αλλά βοηθάς ακόμα περισσότερο χαρίζοντας ένα παιγνίδι, ένα
αντικείμενο όμορφο που δεν έχει κατ’ ανάγκην χρηστική αξία».

Όταν διάβασε για τις ανάγκες των Κούρδων προσφύγων, ήξερε τι έπρεπε να κάνει.
Θ’ αναγκαζόταν να παρακινήσει την κόρη της να την πάει μέχρι το Λαύριο και την
Κουμουνδούρου, αλλά η κόρη της έχει συνηθίσει έπειτα από τόσα χρόνια δίπλα στη
μαμά Άη-Βασίλη, και θα το κάνει «και μάλιστα με χαρά».

«Υπήρχαν περιπτώσεις που έκρυβα από την οικογένειά μου ότι επισκέπτομαι
καρκινοπαθείς στα σπίτια τους για συντροφιά. Όλοι μού έλεγαν ότι στο τέλος θ’
αρρωστήσω. Ε, στο τέλος κατάφερα να πείσω και την κόρη μου να βοηθάει».

Μετά τόσα χρόνια έχει αποκτήσει την ιδιαίτερη ικανότητα να διακρίνει ποιος
χρειάζεται πραγματικά βοήθεια και ποιος όχι. Και εκτιμά ιδιαίτερα αυτούς που
στέκονται με αξιοπρέπεια και περηφάνια απέναντι στις δυσκολίες τους, που δεν
απλώνουν το χέρι. «Όταν απλώσεις το χέρι, περνάς το πρώτο σκαλοπάτι. Μετά
γλιστράς σε μια κατάσταση σχεδόν επαιτείας, εξοικειώνεσαι, θεωρείς δεδομένα
πράγματα. Έχω δώσει σε κάποιον δέκα χιλιάδες δραχμές και με κοίταξε με ύφος
λέγοντας “τι να κάνω μ’ αυτά”. Με θύμωσε αυτό. Γιατί για μένα αυτές οι δέκα
χιλιάδες δεν μου περισσεύουν. Πάντα με θυμώνει αυτού του είδους η συμπεριφορά.
Είχα γνωρίσει όμως πολλές περιπτώσεις που αφήναμε στην είσοδο της πόρτας μια
σακούλα με τρόφιμα, γιατί ξέρουμε πως δεν θα γίνουν αποδεκτά».

Κάθε εβδομάδα. Δεν περιμένει τα Χριστούγεννα η Μαρία για να μοιράσει δώρα και να παίξει με τα παιδιά. Είναι ένας… Άη Βασίλης που δουλεύει όλο τον χρόνο

ΕΙΝΑΙ 26 χρόνων. Την ώρα που οι συνομήλικοί της προσπαθούν να φτιάξουν την
καριέρα τους ή απλώς περνούν τις τελευταίες ελεύθερες ώρες της φοιτητικής
ζωής, εκείνη επέλεξε κάτι διαφορετικό: να μοιράζει δώρα και να παίζει με
παιδιά που έχουν ανάγκη.

Έτσι, χωρίς οικονομικό κίνητρο, χωρίς να περνάει ούτε στιγμή από το μυαλό της
ότι μπορεί να ωφεληθεί, χωρίς να περιμένει καμία ανταμοιβή.

Κόντρα στο ρεύμα, με μοναδικό στόχο να δει αυτά τα παιδιά να χαμογελούν.

Η Μαρία ανήκει στους ανώνυμους Αη Βασίληδες που δουλεύουν όλο τον χρόνο. Εδώ
και 15 μήνες περνάει 6 ώρες καθημερινά με τα παιδιά που φιλοξενούνται στο
«Χαμόγελο του παιδιού».

Οι μεταπτυχιακές σπουδές που ξεκίνησε πρόσφατα στην Συμβουλευτική Ψυχολογία
την ανάγκασαν να περιορίσει αυτές τις επισκέψεις. Όμως εκείνη δεν χάνει την
ευκαιρία, όποτε της δίνεται, να επισκέπτεται αυτά τα παιδιά. Και όχι μόνο.

Στον δρόμο όποιο παιδί την σταματήσει ζητώντας βοήθεια θα βρει άμεση
ανταπόκριση. Μαζί με την αδελφή της, επίσης, επισκέπτεται αρκετά συχνά και
άλλα Ιδρύματα και το Δρομοκαΐτειο. «Έτσι αισθάνομαι», λέει. «Μου αρέσει να
βρίσκομαι με ανθρώπους που έχουν ανάγκη. Χαίρομαι που τους βλέπω να χαμογελούν
ιδιαίτερα τώρα που είναι γιορτές, αλλά και τον υπόλοιπο χρόνο». Δεν θέλει να
μιλήσει άλλο γι’ αυτά που κάνει. Δέχεται να φωτογραφηθεί ύστερα από αρκετή
πίεση. Ίσως και να έχει δίκιο. Τα δώρα και τα χαμόγελα τα μοιράζει στα παιδιά
επειδή έτσι νιώθει και όχι για να «ποζάρει» δίπλα τους. Όμως, είναι τόσο κακό
καμιά φορά να προβάλλονται αυτοί που πραγματικά αξίζουν;

Καίτη Κριάδη. Μαγειρεύει καθημερινά για τη «δεύτερη» οικογένειά της, «Το Χαμόγελο του Παιδιού»

ΞΥΠΝΑΕΙ πρωί-πρωί, και πηγαίνει κατευθείαν στο σπίτι της οδού Ολυμπίων στα Άνω
Πατήσια. Εκεί όπου εδώ και τρία χρόνια είναι το δεύτερο σπίτι της.

Βοηθάει στο σιδέρωμα, την καθαριότητα και τακτοποίηση του χώρου, αλλά η
κυριότερη ασχολία της κ. Καίτης, που όλοι αγαπούν ιδιαίτερα στο σπίτι όπου
φιλοξενούνται τα παιδιά από το «Χαμόγελο του Παιδιού», είναι η… μαγειρική.

Χθες το μεσημέρι τη βρήκαμε στην κουζίνα. Το μενού της ημέρας για τα δεκαεννιά
παιδιά που ζουν στο σπίτι ήταν τηγανητά ψάρια με πουρέ και σαλάτα. Η κ.
Κριάδη, η οποία έχει σταματήσει να εργάζεται ως δασκάλα πιάνου, δέχεται έπειτα
από αρκετή συζήτηση να πει, έστω «δυο κουβέντες», για την εθελοντική της προσφορά..

«Περνάω όλη μου τη μέρα σχεδόν εδώ. Σίγουρα μέχρι το μεσημέρι, μέχρι να φάνε
τα παιδιά και να μαζέψουμε. Αλλά δεν είμαι μόνο εγώ που το κάνω αυτό. Υπάρχουν
κι άλλες κυρίες που βοηθούν στο σπίτι». Για την κ. Κριάδη οι μέρες των εορτών
δεν διαφέρουν και σε πολλά πράγματα από τις υπόλοιπες. Η δουλειά είναι ίδια
κάθε μέρα και η ίδια δεν θα έμπαινε ποτέ στην λογική «του να βοηθάς ευκαιριακά
μόνο και μόνο γιατί είναι Χριστούγεννα».

Θα μπορούσε η κ. Καίτη να ξοδεύει αλλιώς τον χρόνο και την ενέργειά της. Κι
όμως. Όχι μόνο δεν αισθάνεται στερημένη αλλά τουναντίον. «Έχω ταξιδέψει πολύ,
να αυτές τις ημέρες ετοιμάζομαι να επισκεφτώ την Ιαπωνία. Για μένα δεν
υπάρχουν άλλοθι του τύπου “δεν έχω χρόνο”. Όλοι ξέρουμε πολύ καλά πως αν
θέλουμε κάτι πραγματικά, το κάνουμε».

ΑΥΞΑΝΕΤΑΙ Η ΔΥΣΤΥΧΙΑ

Χάρις στο επάγγελμά της είχε τη δυνατότητα να επισκέπτεται πολλά σπιτικά, να
ακούει ιστορίες αλλά και να βλέπει με τα ίδια της τα μάτια την ανθρώπινη
ανάγκη γύρω της. «Δυστυχώς όλ’ αυτά αυξάνονται όσο περνάει ο καιρός. Έχω την
αίσθηση πως αυξάνεται η δυστυχία γιατί αυξάνονται οι ανάγκες των ανθρώπων.
Ευτυχώς όμως ακόμα οι άνθρωποι ευαισθητοποιούνται και βοηθούν».