«Φάτνη» δυστυχίας για έναν 17χρονο

ΚΑΒΑΛΑ

Οκτώ μήνες ζει κάτω από τον τεράστιο βράχο ο Σοφιανός, με μια κουβέρτα και λίγα πλαστικά τσουβάλια

ΕΝΑΣ 17χρονος πέρασε τα Χριστούγεννα στη δική του… Φάτνη, μόνο που δεν είχε
(και δεν έχει) τη θαλπωρή της οικογένειας και ούτε τον επισκέφθηκαν οι μάγοι
με τα δώρα…

Ο Σοφιανός Α. έφτιαξε το δικό του «σπιτικό» κάτω από έναν τεράστιο βράχο, που
μοιάζει με σπήλαιο, στον οικισμό του Αγίου Λουκά, δίπλα σχεδόν στο νέο κτίριο
των δασικών υπηρεσιών της Καβάλας. Οι συνθήκες διαβίωσής του είναι κάτι
παραπάνω από άθλιες. Τα σκεπάσματά του είναι μία κουβέρτα όλη κι όλη, και τα
στρωσίδια του, λίγα τσουβάλια πλαστικά. Με μερικά κεριά προσπαθεί να ζεστάνει
το σώμα του, αφού η ψυχή του ήταν και είναι πάντα παγωμένη, γιατί του έλειψε η
αγάπη και η στοργή σ’ αυτή την τόσο ευαίσθητη ηλικία. Παιδί χωρισμένων γονιών
ο Σοφιανός, δεν άντεξε τα προβλήματα που δημιούργησε μια διαλυμένη οικογένεια
και έφυγε από το σπίτι πριν από οκτώ μήνες. Από τότε ζει παρέα με τη μοναξιά
του, στη σπηλιά που έφτιαξε στον ημιορεινό όγκο της Καβάλας, λίγες εκατοντάδες
μέτρα ή έστω κάποια χιλιόμετρα από την πόλη.

Ο νεαρός, κακοντυμένος, καταπονημένος, βρώμικος, φοβερά εξαντλημένος από την
κακουχία και μ’ ένα σοβαρό τραύμα στο ένα του μάτι, μιλάει με λίγα λόγια για
το δράμα του και για την επιλογή του. Κάποτε, λέει, πήγαινε στο Γυμνάσιο και
τα «έπαιρνε» τα γράμματα. Η διάλυση της οικογένειάς του του στοίχισε πολύ.
Αναγκάστηκε να ζητήσει κάποια δουλειά και βγήκε στη βιοπάλη. Ο χωρισμός της
μάνας και του πατέρα του, όμως, του «μαύρισε» την παιδική του ψυχή. Έγινε
νευρικός, δύστροπος και τα έβαζε συχνά με τη μάνα του, η οποία είχε αναλάβει
δικαστικώς την επιμέλειά του… και προτίμησε να φύγει από το σπίτι. Οι οκτώ
μήνες όμως στη σπηλιά τού «τσάκισαν» την υγεία του και τώρα κάνει έκκληση να
τον βάλουν σε κάποιο ίδρυμα και αργότερα όταν βγει θα προσπαθήσει να φτιάξει
το μέλλον του. Να βρει κάποια δουλειά και να φύγει από τη σπηλιά, που ήταν γι’
αυτόν η μόνη λύση, όταν εγκατέλειψε το σπίτι του.

Τον ρωτάμε τι δουλειά ξέρει να κάνει και αυθόρμητα απαντά: «Έχω δουλέψει και
ως ξυλουργός και ως υδραυλικός, σε ντίσκο και σε συνεργείο αυτοκινήτων. Θα
μπορούσα λοιπόν να ‘βρισκα ένα μεροκάματο σ’ αυτές τις δουλειές που γνωρίζω».

Τα ίχνη του πατέρα έχουν χαθεί από τότε που ξαναπαντρεύτηκε. Ίσως, όπως λέει ο
17χρονος, να βρίσκεται κάπου στη Θεσσαλονίκη, όπου δουλεύει ως μαρμαράς. Ο
17χρονος θέλει να τον βρει, να του μιλήσει και αν αυτό είναι δυνατόν να πάει
κοντά του. Η μάνα, η κυρά Δέσποινα, δουλεύει καθαρίστρια και στο σπίτι της δεν
μένει μόνη. Έχει να φροντίσει τη μητέρα και τον πατέρα της. Όμως η ψυχή της
είναι «καμένη» για την επιλογή του Σοφιανού, που τη θεωρεί ακραία. Κάνει κι
αυτή τη δική της έκκληση, να βρεθεί ένα ίδρυμα που θα περιθάλψει το παιδί της
και απευθύνεται σε κάθε αρμόδιο. Και η ίδια δεν είναι καλά στην υγεία της,
μετά την εγχείρηση που έκανε στο στήθος. Δουλεύει όμως γιατί, όπως λέει, δεν
έχει κανέναν άλλο πόρο και όσο σκληρή κι αν είναι η δουλειά της καθαρίστριας,
πρέπει να την κάνει. Τα λίγα χρήματα που βγάζει τα έχει τόση μεγάλη ανάγκη.

Υπάρχει κι ένα άλλο αγόρι. Ο Νίκος, που είναι μεγαλύτερος από τον Σοφιανό.
Παρά τα κάποια προβλήματα υγείας που αντιμετώπισε, σπούδαζε στη Θεσσαλονίκη
και εφιλοξενείτο σε ίδρυμα. Τώρα βρίσκεται στην Καβάλα και συμπαραστέκεται
στον αδελφό του. Συζητά μαζί του και προσπαθεί να τον πείσει να εγκαταλείψει
τη σπηλιά και να βρει το κουράγιο να ξαναβγεί στη ζωή και να δώσει τη δική του
μάχη. Πάντως, τις ημέρες των Χριστουγέννων βρέθηκαν δύο αστυνομικοί που πήγαν
φαγητό στον Σοφιανό και του έδωσαν λίγα χρήματα. Αυτά ήταν όλα κι όλα…