ΠΡΟΣΩΠΑ Μια «δύσκολη» ντίβα

Λένε πως η Νίνα Σιμόν είναι από τις πιο δύσκολες ντίβες· αλλά εκείνο που
συμβαίνει είναι ότι απλώς σιχαίνεται τη «σοουμπίζνες».

Νίνα Σιμόν. «Η Ευρώπη είναι σαν νεκροταφείο…»

ΑΥΤΟ τουλάχιστον διαπίστωσε ο Μάρτιν Γκέυφορντ της «Ντέηλυ Τέλεγκραφ» που πήρε
συνέντευξη από τη διάσημη τραγουδίστρια πριν από την εμφάνισή της, τις
προάλλες, στο Άλμπερτ Χωλ του Λονδίνου. Του είχαν πει πως, σε μια δεκάβαθμη
κλίμακα Ρίχτερ του ταμπεραμέντου, η Νίνα Σιμόν «χτυπάει» κατά καιρούς
τουλάχιστον 50. Υπήρξαν φορές που έφυγε από τη σκηνή, που βγήκε να τραγουδήσει
στη 1 μετά τα μεσάνυκτα, που δεν εμφανίσθηκε καθόλου. Πριν από δύο χρόνια
βγήκε από το σπίτι της κι έριξε με κυνηγετική καραμπίνα για να «πείσει» τους
γείτονές της να πάψουν τον θόρυβο.

Η Γιούνις Ουέυμον γεννήθηκε πριν από 65 χρόνια στη Βόρεια Καρολίνα (Νίνα Σιμόν
είναι το καλλιτεχνικό της ψευδώνυμο ­ το «Νίνα» της το χάρισε ένας ισπανόφωνος
φίλος της και το Σιμόν το πήρε από τη Σιμόν Σινιορέ, την οποία θαύμαζε). Η
μητέρα της ζει και είναι ιερέας των Μεθοδιστών ­ «Έκλεισε τα 96 στις 20
Νοεμβρίου. Καλά γονίδια!». Η Νίνα έπαιζε πιάνο «με το αυτί» από τριών ετών και
στα πέντε της μελετούσε κλασικό πιάνο. Αλλά οι κλασικές σπουδές της διακόπηκαν
απότομα, όταν απορρίφθηκε από το Ινστιτούτο Μουσικής Κέρτις της Φιλαδέλφειας ­
κάτι που η ίδια αποδίδει στον ρατσισμό. «Ουδέποτε το ξεπέρασα, μολονότι τώρα
είμαι πιο διάσημη από το Ινστιτούτο Κέρτις ή το Τζούλιαρντ… Δεν θα ήταν τόσο
δύσκολο να γινόμουν κλασική μουσικός, οι άνθρωποι της κλασικής μουσικής ξέρουν
πώς να σου συμπεριφερθούν. Ξερουν πώς να κάνουν πρόβες, ξέρουν να βγάζουν
τέλειο αποτέλεσμα».

Στην αυτοβιογραφία της, «Ι Put a Spell on You», η Νίνα Σιμόν γράφει πως πρέπει
«να κάνεις τους ανθρώπους να αισθανθούν σ’ ένα βαθύτερο επίπεδο… Κι όταν το
πετυχαίνεις, όταν κάνεις το κοινό να κρέμεται από σένα, το ξέρεις γιατί
υπάρχει στην ατμόσφαιρα κάτι σαν ηλεκτρισμός». Αντιπαθεί όμως τη
«σοουμπίζνες», τη φθοροποιό μονοτονία της ­ τα ταξίδια, τις μάχες για τα
συμβόλαια, τη συναισθηματική αποστράγγιση από τις καθημερινές παραστάσεις. Γι’
αυτό και θεωρείται «δύσκολη» ­ αλλά και εξαιτίας των πολιτικών της
πεποιθήσεων. Στη δεκαετία του ’60 υποστήριζε τον Μάλκομ Χ και τον Στόκλυ
Καρμάικλ και από τότε δεν άλλαξε: «Σήμερα είναι χειρότερα, έχουν σκοτώσει
όλους τους ηγέτες μας εκτός από τον Λούις Φάραχαν. Πήγα φέτος στις ΗΠΑ και
ήταν πολύ δύσκολα, δεν πρόκειται να ξαναγυρίσω». Αλλά και η Ευρώπη, όπου ζει
την τελευταία εικοσαετία, δεν της πολυαρέσει: «Νομίζω πως είναι σαν
νεκροταφείο. Κανείς δεν μιλάει, κανείς δεν είναι φιλικός, με αγνοούν εντελώς.
Αυτό δεν συμβαίνει στην Αφρική. Όλοι είναι φιλικοί, όλοι ζεστοί». Η Αφρική,
όπου έζησε στη δεκαετία του ’70 και επέστρεψε πρόσφατα για τα 80ά γενέθλια του
προέδρου Νέλσον Μαντέλα, είναι ο τέλειος τόπος γι’αυτή τη «δύσκολη» ντίβα.