Και ορθόδοξοι προτιμούν την καύση

Περισσότεροι από 100 Έλληνες, όπως υπολογίζεται, μπόρεσαν μέχρι σήμερα να
«πραγματοποιήσουν» την τελευταία επιθυμία τους και να αποτεφρωθούν μετά τον
θάνατό τους.

Η ΣΥΖΥΓΟΣ ενός εξ αυτών, η Ρένα Αυθύνου, χριστιανή ορθόδοξη, όπως η ίδια
δηλώνει αναγκάστηκε να ταξιδέψει έως τη Βουλγαρία για να μπορέσει να
πραγματοποιήσει την τελευταία επιθυμία του συζύγου της, ο οποίος ήταν επίσης
ορθόδοξος. Πολλοί περισσότεροι όμως είναι όσοι εκφράζουν την επιθυμία να
αποτεφρωθούν μετά τον θάνατό τους, ενώ τα εγγεγραμμένα μέλη του Συνδέσμου
Φίλων Αποτέφρωσης που υπάρχει στην Αττική ξεπερνούν τους 10.000 και οι φίλοι
της καύσης ξεπερνούν κατά πολύ τον συγκεκριμένο αριθμό.

Η Πολωνία, η Βουλγαρία, η Ιταλία και το Βέλγιο είναι οι χώρες ανάμεσα στις
οποίες μπορούν να επιλέξουν οι Έλληνες που ενδιαφέρονται να αποτεφρώσουν τα
συγγενικά τους πρόσωπα, εκπληρώνοντας έτσι τις επιθυμίες τους. Γραφεία τελετών
αναλαμβάνουν τις διαδικασίες και τη γραφειοκρατική διεκπεραίωση και οι
ενδιαφερόμενοι καλούνται, ανάλογα με την περίπτωση, να πληρώσουν και ποσά που
ξεπερνούν το 1.800.000 δραχμές, αφού στη χώρα μας δεν επιτρέπεται η καύση ούτε
για τους μη ορθόδοξους και, φυσικά, δεν λειτουργούν αποτεφρωτήρες.

«Και εγώ και ο σύζυγός μου είχαμε πάντα στο μυαλό μας ότι όταν φτάσει το τέλος
θα θέλαμε να μην ενταφιαστούμε, αλλά να αποτεφρωθούμε. Ήταν μια σκέψη που και
για τους δυο αποτελούσε απόφαση και είχαμε υποσχεθεί ο ένας στον άλλον ότι
όποιος φύγει πρώτος θα πραγματοποιήσει την επιθυμία αυτή», λέει η κ. Ρένα Αυθύνου.

Όπως λέει η κ. Αυθύνου, ήταν μια εσωτερική ανάγκη και η καύση ήταν η καλύτερη
κατάληξη μετά τον θάνατο. «Έχοντας την εμπειρία του θανάτου, είχα αισθανθεί
ότι όταν φτάσει εκείνη η ώρα η ψυχή αναζητά την απελευθέρωση και το σώμα
απομένει ένα κουφάρι άψυχο. Είναι δύσκολο να το περιγράψω, αλλά έτσι το
ένιωσα. Ο θάνατος, μάλιστα, ενός πολύ κοντινού μας προσώπου είχε κάνει εμένα
και τον σύζυγό μου να σκεφτούμε όλα τα πράγματα περί της ζωής και του θανάτου
περισσότερο και να καταλήξουμε στο ότι μετά τον θάνατό μας θα θέλαμε την
καύση. Σημειώνω ότι είμαστε και οι δύο χριστιανοί ορθόδοξοι».

Όταν τον Ιούνιο του 1993 η κυρία Αυθύνου έχασε τον σύζυγό της, κλήθηκε να
πραγματοποιήσει την επιθυμία του. «Θα έλεγα ότι δεν δυσκολεύτηκα ιδιαίτερα και
αυτό διότι υπήρξαν φίλοι της οικογένειάς μας οι οποίοι βοήθησαν για να
μπορέσουμε να ολοκληρώσουμε τις γραφειοκρατικές διαδικασίες και έτσι να
μεταφέρουμε τη σορό του άνδρα μου σε χώρα του εξωτερικού, όπου και
αποτεφρώθηκε, διότι στην Ελλάδα αυτό δεν ήταν επιτρεπτό».

Χρειάστηκαν έξι ημέρες μέχρι να ετοιμαστούν όλα τα χαρτιά και περίπου
1.000.000 δραχμές για μεταφερθεί η σορός και να πληρωθούν τα αεροπορικά
εισιτήρια συγγενών που τη συνόδευσαν. «Πήγαμε στη Σόφια της Βουλγαρίας.
Μάλιστα, κανείς δεν μας ρώτησε γιατί πάμε εκεί και τι θα κάναμε τη σορό. Από
τη στιγμή που φτάσαμε, όλα έγιναν γρήγορα. Μια σεμνή τελετή στο παρεκκλήσι τού
εκεί νεκροταφείου παρουσία των εκεί ορθόδοξων ιερέων. Και μετά ακολούθησε η
καύση. Εκείνη τη στιγμή αισθάνθηκα αγαλλίαση και αυτό διότι πραγματοποιούσα
την τελευταία επιθυμία του συζύγου μου. Θεωρώ ότι ήταν υποχρέωσή μου και
μάλιστα ιερή υποχρέωση και θα έκανα τα πάντα για να την πραγματοποιήσω».

Μετά την καύση η τέφρα τοποθετήθηκε στην τεφροδόχο και ακολούθησε το ταξίδι
της επιστροφής. Στη συνέχεια η κ. Αυθύνου σκόρπισε την τέφρα του συζύγου της
στον Σαρωνικό, όπως εκείνος τής το είχε ζητήσει. «Πάντα πιστεύω, σήμερα ακόμα
περισσότερο, ότι ο καθένας από εμάς έχει δικαίωμα να αποφασίζει ο ίδιος και
για τη ζωή του, αλλά και για τον θάνατό του. Στις περισσότερες χώρες του
κόσμου οι άνθρωποι έχουν δικαίωμα να αποφασίσουν και φαντάζει για αυτούς
παράλογο να χρειάζεται να “ταξιδέψουν” μετά τον θάνατό τους χιλιόμετρα μακριά
από τον τόπο τους, για να “πραγματοποιήσουν” την επιθυμία τους. Νομίζω ότι
είναι ανάγκη να καταλάβουν και στη χώρα μας ότι δεν είναι δυνατό να
απαγορεύουν σε κάποιον να αποφασίζει για τον εαυτό του. Και δεν αρκεί να
μιλάμε για την καύση μόνο όσων ανήκουν σε άλλα δόγματα. Τα ίδια δικαιώματα
πρέπει να έχουν και οι ορθόδοξοι. Άλλωστε, σε άλλες Ορθόδοξες Εκκλησίες αυτό
επιτρέπεται. Ίσως θα πρέπει να μας πείσουν, με αποδείξεις όμως, για το
αντίθετο όσοι στη χώρα μας το υποστηρίζουν».

ΤΟ ΘΕΜΑ της καύσης των νεκρών έχει άμεση σχέση με την προσωπική ελευθερία των
ανθρώπων, υποστηρίζει η κ. Χαρά Χαλικιά, πρόεδρος του Συνδέσμου Φίλων
Αποτέφρωσης. Σύμφωνα με στοιχεία του Συνδέσμου, υπολογίζεται ότι ανά 1.000
καύσεις εξοικονομείται ένα στρέμμα γης. Σε χώρες όπως στην Αγγλία αρκετά
νεκροταφεία δεν δέχονται παρά μονάχα αποτεφρωμένους, ενώ στην ίδια χώρα το 80%
επιλέγει την αποτέφρωση μετά τον θάνατό. Στην Ελβετία το ποσοστό φτάνει το
61%, στη Δανία το 72%, στον Καναδά το 35%.