30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΑΛΟΓΙΑΝΝΗΣ

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Ναι, από τον Βαγγέλη και τη Στέλλα στην Καισαριανή.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΧΡΟΝΟΣ: Τον γεμίζει όμορφα.

ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΤΟΥ ΧΟΜΠΙ: Η πόκα.

ΑΓΑΠΑ ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΑ: Τη νικοτίνη.

ΑΠΕΧΘΑΝΕΤΑΙ: Τον συμβιβασμό ψυχής.

ΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΕΙ: Πολλά δεν συγχωρεί.

ΜΟΥΣΙΚΗ ΠΟΥ ΤΟΝ ΞΕΚΟΥΡΑΖΕΙ: «Σεχραζάτ» – Ρίμσκι Κόρσακοφ.

ΘΑ ΚΑΛΟΥΣΕ ΣΕ ΓΕΥΜΑ: Τον Ισπανό δικαστή που κίνησε τη διαδικασία για
την έκδοση του δικτάτορα Πινοσέτ. Τον κύριο Μπαλτάθαρ Γκαρθόν.

Τότε το τραγούδι ήταν σαν το τρεχούμενο νερό, σήμερα είναι σαν το
εμφιαλωμένο πιστεύει ο Αντώνης Καλογιάννης για το ελληνικό τραγούδι, ο οποίος
αυτή την περίοδο εμφανίζεται μαζί με την Πόλυ Πάνου στο πρώην «Μοστρού» στην
Πλάκα. Ο στίχος που τον έχει σημαδέψει στην ζωή του είναι «Δεν ξέρω πια να
μιλήσω μήτε να συλλογιστώ», ενώ το παράπονό του ως καλλιτέχνης το εκφράζει με
έναν στίχο του Δ. Χριστοδούλου «Εγώ περπάτησα γυμνός, εγώ βαδίζω μόνος».

ΕΡ.: Επιστροφή στα λημέρια της Πλάκας;

ΑΠ.: Κατάθεση ψυχής.

ΕΡ.: Παρέα με την Πόλυ Πάνου στο πρώην «Μοστρού» (σημερινό «Μνησικλέους»);

ΑΠ.: Παρέα με την Πόλυ, συντροφιά με τους Δον Κιχώτες του λαϊκού τραγουδιού.

ΕΡ.: Είναι η πρώτη σας συνεργασία;

ΑΠ.: Ναι, ελπίζω όχι και η τελευταία.

ΕΡ.: Το πρόγραμμα περιλαμβάνει μόνον λαϊκά;

ΑΠ.:… και όχι μόνο.

ΕΡ.: Τι σας έρχεται στον νου όταν περπατάτε στα σοκάκια της Πλάκας;

ΑΠ.: «Έχει κάτι Πλακιώτισσες, που λες».

ΕΡ.: Πόσο χρόνο αφιερώνετε στα τραγούδια που έχουν παίξει σημαντικό ρόλο στην
καριέρα σας;

ΑΠ.: Έχω τη δύναμη να κρατάω για πολύ ό,τι με πονάει.

ΕΡ.: Ο Μίκης Θεοδωράκης υπήρξε για εσάς;

ΑΠ.: Γέννηση και τα Πάθη. Από το «Άξιον Εστί» – Οδ. Ελύτης.

ΕΡ.: Τι γεύση σας άφησαν τα τραγούδια του;

ΑΠ.: Αυτή την ίδια γεύση που άφησαν στον λαό μας.

ΕΡ.: Σήμερα, όταν τα τραγουδάτε, πώς αντιδρά ο κόσμος;

ΑΠ.: Όπως και τότε.

ΕΡ.: Πιστεύετε ότι ήταν δεμένα με την εποχή τους μόνο;

ΑΠ.: Ο χρόνος απέδειξε το αντίθετο.

ΕΡ.: Το παράπονό σας σήμερα, ως καλλιτέχνης;

ΑΠ.: «Εγώ περπάτησα γυμνός, εγώ βαδίζω μόνος» – Δ. Χριστοδούλου.

ΕΡ.: Γιατί ακούγεστε σπάνια από τα ραδιόφωνα;

ΑΠ.: Δεν είμαστε στην ίδια συχνότητα.

ΕΡ.: Την τηλεόραση την αποφεύγετε ή σας αποφεύγει;

ΑΠ.: Αμοιβαία τα αισθήματα.

ΕΡ.: Το τραγούδι που όταν το λέτε πάντα σας συγκινεί;

ΑΠ.: «Επιφάνεια» – Γ. Σεφέρη.

ΕΡ.: Ο στίχος που σας έχει σημαδέψει;

ΑΠ.: «Δεν ξέρω πια να μιλήσω μήτε να συλλογιστώ» («Επιφάνεια» – Γ. Σεφέρη).

ΕΡ.: Τριάντα δύο χρόνια στο τραγούδι: κοιτάζοντας προς τα πίσω τι θυμάστε με νοσταλγία;

ΑΠ.: Νοσταλγώ το μέλλον.

ΕΡ.: Αλλά και για ποιο πράγμα έχετε μετανιώσει στην 32χρονη καριέρα σας;

ΑΠ.: Δεν ζω με τα φαντάσματα του παρελθόντος.

ΕΡ.: Τι γευθήκατε περισσότερο: χαρές ή πίκρες;

ΑΠ.: Απόλυτη η αρμονία. Νιώθω καλά.

ΕΡ.: Πώς κρίνετε το σημερινό τραγούδι;

ΑΠ.: Με απασχολεί πώς με κρίνει εκείνο.

ΕΡ.: Το τραγούδι τότε και σήμερα;

ΑΠ.: Τότε τρεχούμενο νεράκι, σήμερα εμφιαλωμένο.

ΕΡ.: Η «Αννούλα του χιονιά» σας νοσταλγεί όταν το τραγουδάτε;

ΑΠ.: Μα δεν είναι πολύ ανθρώπινο τραγούδι;

ΕΡ.: Η Μαρία Φαραντούρη τι ρόλο έπαιξε στα πρώτα σας βήματα;

ΑΠ.: Τότε, θαυμασμό.

ΕΡ.: Μπουάτ «Τζάκι» στη Μουρούζη, παρέα με τη Μαρία Φαραντούρη. Τι σας έχει μείνει;

ΑΠ.: Τζάκι ήταν και έσβησε.

ΕΡ.: «Πνευματικό εμβατήριο» ή «Κατάσταση πολιορκίας»;

ΑΠ.: Εμβατήριο πολιορκίας.

ΕΡ.: «Δώδεκα λαϊκά» ή «Ήλιος και χρόνος»;

ΑΠ.: «Σε μια παλιά πληγή, που ακόμα αιμορραγεί, μη μου γυρνάτε το μαχαίρι…»
– Αττίκ.

ΕΡ.: Και τα «Επιφάνεια Αβέρωφ»;

ΑΠ.: Δικαιούμαι, πιστεύω, να λέγομαι τραγουδιστής – ερμηνευτής για αυτό το
σπουδαίο έργο.

ΕΡ.: «Κάποιο Σαββατόβραδο» ή «Κάποιο απόβραδο στην Καισαριανή»;

ΑΠ.: Και Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή και Κυριακή ξημερώματα και
απόβραδο πάντα στην Καισαριανή.

ΕΡ.: Τι είχε πει ένας Ρώσος καλλιτέχνης για τη φωνή σας και σας ανέβασε στον ουρανό;

ΑΠ.: «Η φωνή του Αντώνη μου θυμίζει τα βουνά και τις θάλασσες της πατρίδας
του» – Αράμ Χατσατουριάν.

ΕΡ.: Πόσο αναγνωρίζουν ­ σήμερα ­ οι δισκογραφικές εταιρείες την προσφορά
μεγάλων καλλιτεχνών;

ΑΠ.: Δεν με απασχολεί διόλου.

ΕΡ.: Σε ποιον θα λέγατε σήμερα «ευχαριστώ»;

ΑΠ.: Σε κανέναν.