Μαγεύτηκα απ’ τον Άτλαντα

«ΟΤΑΝ ΗΜΟΥΝ παιδί, ο πατέρας μου μού μιλούσε τακτικά για ένα μυθικό ήρωα ή
θεό, δεν θυμάμαι καλά. Θυμάμαι όμως καλά τ’ όνομά του: Άτλας. Το όνομα αυτό το
ξανάκουσα όταν ήρθα στην Ελλάδα. Ο Χρήστος Ιακώβου μάς μιλούσε για τον
Άτλαντα. Κάθε φορά όταν σηκώναμε την μπάρα με τα βάρη, εκείνος μας φώναζε:
«Κράτα γερά, Άτλαντά μου»…

Έτσι, ο Λεωνίδας Σαμπάνης και οι άλλοι ήρωες της οικογένειας της άρσης βαρών,
όταν ήλθαν και τα χρυσά μετάλλια, διάβασαν και στις εφημερίδες να τους
αποκαλούν Άτλαντες. Για τον ήρωα που η φύση προίκισε με τέτοια δύναμη, ώστε να
τον κάνει διαφορετικό από τους άλλους. Κι όταν σε φωτογραφία οι αρσιβαρίστες
μας είδαν «τι εστί Άτλας», τότε πρώτος ο Σαμπάνης αναφώνησε:

«Πω, πω, τι δύναμη. Μόνος του σηκώνει τη Γη στους ώμους…».

Ο ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ

Ένας από τους «Άτλαντές» μας στην άρση βαρών, τα χρυσά παιδιά με τις γιγάντιες
προσπάθειες και τις διακρίσεις στο αθλητικό διεθνές στερέωμα, πήρε «ψήφο
εμπιστοσύνης» από τους αθλητικούς συντάκτες της χώρας. Ο Λεωνίδας Σαμπάνης
ανακηρύχθηκε καλύτερος αθλητής της χρονιάς. «Ήταν για μένα μια πολύ μεγάλη
τιμητική διάκριση. Στο βραβείο που μου απονέμουν οι αθλητικοί συντάκτες βλέπω
τα πρόσωπα και τις αξίες όλων των παιδιών της άρσης βαρών. Όλοι μαζί
αγωνιζόμαστε για τον ίδιο σκοπό: να φέρουμε την Ελλάδα στο ψηλότερο σκαλοπάτι
του παγκόσμιου αθλητισμού».

«Όταν βρισκόμαστε κοντά, ο ένας στον άλλον, ξεχνάμε τα πάντα. Δεν υπάρχουν
αντιπαλότητες. Δεν έχουμε αντιδικίες. Προπονούμαστε στους ίδιους χώρους, με
την ίδια ευλάβεια και το σεβασμό στους υπεύθυνους της Εθνικής μας, τον
προπονητή μας, τους ανθρώπους που μουσκεύουν τα ρούχα κοντά μας, νύχτα – μέρα,
την Ομοσπονδία και, φυσικά, τον πατέρα όλων μας, τον Χρήστο Ιακώβου, και τον
“αρχηγό” Γιάννη Σγουρό».

Ο Λεωνίδας Σαμπάνης άνοιξε την καρδιά του στον Μανώλη Μαυρομμάτη. «Δεν ξεχνώ από πού ξεκίνησα», ομολογεί

Ο Λεωνίδας Σαμπάνης δεν δέχεται ότι ένας αθλητής της αξίας των αρσιβαριστών
μας μπορεί να παρασυρθεί από «εξωτερικές» επιρροές και ν’ αλλάξει ύφος και ήθος.

«Πιστεύω ότι όλοι μας έχουμε καταλάβει πως αυτά που έχουμε κατακτήσει είναι
αποτέλεσμα δημιουργικής και ομαδικής δουλειάς. Ο καθένας χωριστά και όλοι μαζί
κτίζουμε μια πυραμίδα, που έχει στην κορυφή της την ελληνική σημαία. Αυτός
είναι ο σκοπός όλων μας και, φυσικά, θέλω να διατηρηθώ στα ψηλά σκαλοπάτια
αυτής της πυραμίδας».

Ο καλύτερος αθλητής της χρονιάς, που θα βραβευθεί από τον ΠΣΑΤ στη γιορτή του
καινούργιου χρόνου, ενδόμυχα πίστευε ότι «τα πρόσφατα αποτελέσματα στο
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα θα του έδιναν πόντους». Κι έτσι έγινε.

«Το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα ήταν για μένα ένα στοίχημα που κέρδισα.

Με κουράγιο, πείσμα, αφοσίωση και τη σκέψη στην οικογένειά μου, έδωσα όλες μου
τις δυνάμεις για να ανέβω στο βάθρο, να κατακτήσω το χρυσό μετάλλιο και ν’
ακούσω ξανά τον εθνικό μας ύμνο… Κέρδισα το στοίχημα και νομίζω ότι οι
επιτυχίες αυτές ήταν εκείνες που μου χάρισαν την πρώτη θέση και την προτίμησή
σας στην ψηφοφορία».

Ο Λεωνίδας Σαμπάνης, γονατιστός, έκανε την προσευχή του και το σταυρό του,
αμέσως μετά την ανύψωση της μπάρας που του χάριζε το παγκόσμιο ρεκόρ και το
χρυσό μετάλλιο, στο Ελσίνκι.

«Πιστεύω στο Θεό. Πιστεύω και προσεύχομαι. Γιατί να το κρύψω; Είναι κακό αυτό
που κάνω; Όχι, ασφαλώς. Για τον κάθε άνθρωπο υπάρχει αυτή η ανώτερη δύναμη.
Είμαι από τους ανθρώπους που πιστεύω σε όλα. Και όταν γονάτισα είπα:
«Ευχαριστώ, Θεέ μου, που μου χάρισες δύναμη και που μ’ έχεις καλά στη ζωή».

ΣΕ ΑΛΛΟ ΚΟΣΜΟ

Ο Λεωνίδας Σαμπάνης ανάμεσα στους Καραγκούνη και Κόλλια. Η Εθνική Ελπίδων πρώτη ομάδα στην ψηφοφορία του ΠΣΑΤ

Όταν ο αθλητής της άρσης βαρών βγαίνει από τη σκηνή, το ταπί και την
τηλεοπτική κάμερα, μετά τα βάρη που σήκωσε, είναι σαν να βρίσκεται σε άλλον κόσμο…

«Πράγματι, έτσι είναι», λέει ο Σαμπάνης, «γιατί φθάνουμε στο σημείο να μην
μπορούμε να προφέρουμε ούτε μία λέξη.

Η σκέψη μας βρίσκεται ακόμα στην μπάρα και τα βάρη που σηκώσαμε ή που δεν
καταφέραμε να “πάρουμε”. Χάνουμε τα λόγια μας. Μέχρι να συνέλθουμε, περνάνε
ώρες πολλές…».

Ο Λεωνίδας Σαμπάνης, σεμνός, χωρίς πολλά λόγια, αλλά με επίγνωση του τι είναι
και πού βρίσκεται, πατά γερά στη γη και τα πόδια του. Δεν ξεχνά τις καταβολές
του και θυμάται νοσταλγικά τις ημέρες εκείνες που, ακόμα μικρός, ο πατέρας του
τού είχε πει κάποια ημέρα:

«Πρόσεξε, μικρέ. Θα ‘ρθει η στιγμή που πρέπει να διαλέξεις. Προσπάθησε να
είναι το καλύτερο ηθικά. Να μείνεις πάντοτε σεμνός, να μην παρασύρεσαι και να
είσαι φίλος και πιστός σύντροφος. Ο καλός άνθρωπος ποτέ δεν έχασε…».

Τα μαθήματα και τα λόγια του πατέρα αντηχούν ακόμα στ’ αυτιά του Λεωνίδα Σαμπάνη.

«Θέλω μια ήσυχη ζωή. Ένα σπίτι, μια οικογένεια, τα παιδιά και η γυναίκα μου να
είναι καλά στην υγεία τους. Προσευχόμαστε κάθε ημέρα, για μας και για τον κόσμο…».

Στην ερώτησή μας «Μέχρι πότε οι αρσιβαρίστες θα έχουν την πρώτη θέση στις
προτιμήσεις των αθλητικών συντακτών;» ο Σαμπάνης απάντησε χωρίς περιστροφές
και άλλες σκέψεις:

«Μα, σίγουρα, μέχρι το 2004. Στην Ολυμπιάδα. Με πολλά μετάλλια στους πιο
λαμπρούς Ολυμπιακούς Αγώνες της ιστορίας. Οι Έλληνες θα θριαμβεύσουν παντού…».